Examen.

Hoi Abbi,

Voor circa 200.000 scholieren in het voortgezet onderwijs zijn de centraal schriftelijke examens maandag weer begonnen. 110.200 Vmbo’ers, 53.650 havisten en 40.550 vwo’ers proberen dan hun diploma te behalen. Zoals elk jaar is er ook dit jaar een klachtenlijn geopend voor leerlingen die last hebben van krakende schoenen van surveillanten, irritant hoestende surveillanten maar vooral ook klachten over de examens zelf. Het Landelijk Actie Komitee Scholieren (het Laks) laat weten dat het op de eerste ochtend na het examen al vierduizend klachten heeft binnengekregen. 4000!! Op 1 ochtend! Dat is nogal wat. De meeste klachten gingen over het VWO- examen Nederlands.
Ik kan me nog herinneren dat op mijn examen op de MAVO de leraar Duits op de meeste vragen gewoon het antwoord gaf en dat ik dat gewoon helemaal niet leuk vond omdat ik die gewoon allemaal zelf wist!
Op de HAVO echter kwam dit absoluut niet voor. Geen leerkracht die je daar hielp.

De jeugd zit te blokken, te leren en te studeren deze weken, zijn op van de zenuwen en over een week of 2 zijn ze klaar en kunnen ze wachten op de uitslag. Over een aantal weken hangen er weer vlaggen buiten met boekentassen eraan zodat we kunnen zien wie er geslaagd zijn. Dan kan de vakantie voor hen beginnen. 
Mijn Oudste moet volgend jaar examen doen voor zijn VMBO-T. Hij roept nu al dat hij met 1 onvoldoende mag zakken en dat het maar goed is ook, want voor wiskunde haalt hij nooit een voldoende. Kijk, dát is de instelling, maar niet heus. De pubers van nu, zijn de volwassenen van morgen en met zo’n instelling komt hij niet ver. Maar dat is iets waar hij toch echt zelf achter zal moeten komen ben ik bang.

Hoe zit het met jouw zoon Abbi? Heeft hij al examen gedaan? Of moet hij nog en  hoe doen ze dat in Frankrijk?

Hoe pak je het examen aan?

http://www.youtube.com/watch?v=0zgoWglDmzk

Dat voelde ik trouwens ook héél duidelijk toen ik vorige week vrijdag en zaterdag ging helpen op de Libelle Zomerweek: wát een feest was dat! Ik zag er onze eigen minister-president, maar ook Ruth Jacott en Femke Halsema. En natuurlijk héél veel blije bezoekers. Een flink aantal van hen liet weten dat de dagen ‘te kort’ waren, dat ze niet alles hadden kunnen zien; een paar optredens moesten missen vanwege workshops bijvoorbeeld. Dat vonden ze jammer. Wat natuurlijk ook zo is, maar eigenlijk voelde het ook wel als een compliment van jewelste. Te weinig tijd om alles te zien, betekent immers: een exposantenaanbod dat klinkt als een klok en een evenementenprogramma dat overloopt van interessante en leuke artiesten, politici en andere bekende Nederlanders. (Heel jammer dat het er weer op zit).
 
Over feest gesproken: ergens in die vier vrije dagen die voor me liggen, staat een receptie op het programma. Van kennissen die we nog niet zo heel lang kennen. Dat is een bepalend criterium: mensen die je niet lang kent. Want dat betekent ook – anders dan bij vrienden die al jaren tot de vaste kring behoren – dat je elkaars vrienden niet of nauwelijks kent, dat je geen familieleden zult kunnen herkennen. En misschien wel dat je daar heel eenzaam zult staan op dat feestje. Brr, niet echt mijn ding. Gelukkig staan er in onze feestglossy, Libelle 21, handige tips om ook op zo’n feestje gemakkelijk naar binnen te stappen! Dat artikel ga ik nog maar eens goed lezen.
 
Alida Dijk
Reportageredactie

[rectangle]

Hoi iedereen, Ik heb een fantastiesche dag gehad,  en waarom dan wel,het lag niet aan wat ik kreeg maar aan hoe ik het kreeg, Ik vierde vandaag mijn AOW gerechtigde leeftijd, en dat doe je een keer in je leven, lieve vrienden allemaal hebben ze aan mij gedacht,ook op het verjaardag topic hadden een paar mensen mij gefeliciteerd.Het gaat er nooit om wat ik krijg dat vind ik nu helemaal niet belangrijk. Maar op de manier hoe vind ik wel heel belangrijk.

Vanmorgen ging ik naar de inloop dat is een inloop waar je mensen ontmoet voor een praatje of een spelletje of wat dan ook, daar had de gastvrouw een papieren slinger voor mij gemaakt met een papieren bloem en op die bloem stond hiep hiep hoera Wil 65 jaar. Nou kreeg ik het te kwaad want dat is alleen maar lief bedoeld. om je even in het zonnetje te zetten, ‘s middags kwam een van mijn zussen die  de laatste tien jaar niet meer op mijn verjaardag is geweest omdat ze dan altijd op vacantie is. Nou dat vond ik ook heel gezellig,  Daarna kwamen  s’avonds mijn kinderen met aanhang. en ze waren zo lief met een eigen  kadootje en daarna moest ik luisteren naar de oudste die vertelde dat ze nog iets hadden, achter mijn rug om hadden ze voor mij iets bedacht ,en dat was een etentje buiten de deur op zaterdag maar dat stond nog niet vast want een andere dochter zei volgens de oudste dat ze niet mee wilde doen. Ik weet dat ze wel wil maar dat ze het geld er niet voor  heeft, en als ze wel het geld heeft dat ze dat over twee weken heel hard nodig heeft omdat ze eindelijk een ander huurhuis dichterbij kan krijgen. Dus ik begrijp de beide kanten van het verhaal.  Het lost zich vanzelf wel op denk ik zo maar al mijn dochters zijn me lief. kleinkind had een mooie kleurtekening gemaakt. En ook veel kaarten gekregen, en eook een paar van kaartenhuis en wel vijf telefoontjes. Ik vind het zelf altijd moeilijk als ik in the picture ben, voor een ander vind ik dat prima maar niet voor mezelf. Maar leuk was het wel. Alle mensen heel erg bedankt.

Van ex kreeg ik een envelop met inhoud ook die was me niet vergeten, Maar daar miste ik wel de traditie van om twaalf uur snachts de felicitatie. Maar daar moet ik niet meer over zeuren, echter dat doet wel pijn en blijft pijn doen. Verder ga ik niet. Moet even een brok wegslikken.  tot de volgende blog.

Ik moet er nog even aan wennen dat ik hier zomaar van alles kan neerpennen,en ik vind het grappig om te zien dat mensen reageren. Ik ga nu iets neer tikken waar zeker niet iedereen het mee eens zal zijn, dus bij voorbaat sorry als ik mensen voor het hoofd stoot. Ik zat afgelopen zaterdag uitgebreid de krant te lezen bij goede vrienden die een restaurant hebben onder het genot van een zalige cappucino. Ik kan me helemaal verliezen in de kranten en was dan ook compleet vertrokken in de kranten.

Ik rolde bijna van mijn stoel van verbazing toen ik in de krant las dat er tegenwoordig zelfs een "dag van de  stiefmoeder" is. En dan niet voor het in het zonnetje zetten van, maar om ervaringen uit te wisselen met andere stiefmoeders…. Nu kan dat nodig zijn, ik kan me gerust voorstellen dat je ze af en toe achter het behang kan plakken, ( ik ben zelf ook kadomoeder, maar die van mij is toch echt wel lief…meestal…hihihi) maar overwegend weet je dat er kinderen zijn….als je voor deze relatie kiest. I

k had vanmiddag mijn vriendin aan de telefoon, en die zei dan ook terecht, soms is het gewoon moeilijk. Ja dat is denk ik ook wel zo. Maar dat wisten we toch allemaal toen we een man/vrouw trouwden/samen gingen wonen, dat er kinderen waren die echt niet zaten te springen om een ander die ook dingen beter weet, en die ze vaak bovendien zien als de concurrent van de andere ouder of  zelfs als degene die de breuk veroorzaakt heeft.

Diep in mijn hart vind ik, dat je als nieuwe ouder, verplicht bent, om je zelf op de achtergrond te zetten, en die stap dan ook echt te doen als dat nodig is. Dat dit niet altijd mee valt, dat moge duidelijk zijn. Maar die kinderen hebben niet om jou gevraagd. Jij kiest bewuster dan zij… Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar ik heb wel gemerkt dat als je je terughoudender opstelt, je meer bereikt dan mopperen en boos worden.

Ik heb het verhaal gelezen in de Volkskrant van afgelopen zaterdag en gezien dat er vooral veel bittere verhalen zijn. De verhalen versterken elkaar alleen nog maar meer, en dat is denk ik jammer. Het wordt er volgens mij niet beter op, op deze manier. Nog een klein advies van een deskundige na 12 jaar?? Probeer het contact goed te krijgen /houden ook al valt dat niet mee met de ex partner van jouw partner en kinderen. Stel je zelf altijd op de achtergrond op, zorg ervoor dat het niet aan jou ligt als het contact niet goed is, en als het dan nog niet goed komt, (lange termijn planning dus) zorg dan voor je zelf en maak het voor je zelf leuk in de weekenden als ze er zijn.

Maak je eigen plan, en zorg dat je een eigen leven hebt waar je op kunt terug vallen. Er is niets dodelijker als afhankelijke partners die mopperen en er niets aan doen om het te verbeteren op wat voor manier dan ook.  en als het heel erg is, en het is echt niet meer leuk, dan moet je misschien gaan latten, zodat je zelf in de hand hebt wanneer je ze ziet of juist niet. Nee dat is niet leuk maar de andere situatie is denk ik ook niet leuk…

Maar ik ben nog niet klaar……. Ik hoorde ergens ook dat we nog een dag hebben voor de Vrouw zonder kinderen. Onvrijwillig kinderloos of niet. In het kader van dat we ons bewust moeten zijn dat er een groep vrouwen is die niet vaak genoemd wordt….Slaan we niet een beetje door met voor elke dag van het jaar een dag van…te hebben?? Ik geloof dat ik hier echt te nuchter voor ben en vind het echt te ver gaan. (even voor de goede orde, ik heb zelf geen kinderen, ik heb alleen een kadodochter)

Prima dat we speciale dagen hebben, maar hoe ver gaan we hiermee en doen we zo geen afbreuk aan de dagen die we ooit belangrijk vonden omdat het er steeds meer worden??

Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden….

Theatermakers spelen met feiten, soms zetten ze experts in om de werkelijkheid te vinden of ze presenteren haar gewoon zoals ze is. Het motto is dan ook, Get Real!

Neem bijvoorbeeld de Duitse groep Rimini Protokoll. Zij zijn een kei in het documentaire theater. In de voorstelling ‘Black Tie’ vertelt een geadopteerde Koreaanse vrouw haar verhaal over de zoektocht naar haar herkomst. Een andere voorstelling uit hetzelfde genre is ‘Three Posters’, waarin de graag geziene Libanese kunstenaar Rabih Mroué zelfmoordaanslagen becommentarieert.

Theatermaker Floris van Delft stelt in de voorstelling ‘Rechter kan niet’ het Nederlandse recht aan de kaak. In het stuk wordt met name aandacht besteedt aan de Molukse treinkaping uit 1975 in Wijster. Wat zou er gebeuren als de kapers nu, in 2009, zouden worden berecht?

Dries Verhoeven, de man die prijzen won met de voorstellingen ‘U bevindt zich hier’ en ‘Niemandsland’, brengt dit keer een voorstelling waarin de ervaring van de bezoeker gestuurd wordt. In ‘De grote beweging’ gaat het om een bioscoop op een drukke plek in de stad, met in de hoofdrol: haastige voorbijgangers.

De ultieme realiteit blijft toch wel het Nieuws. De Utrechtse groepen Aluin en NUT zitten er letterlijk bovenop. Zij geven hun blik op de actualiteit van de dag in de ‘Festivaleditie’, een vervolg op de succesvolle ‘Maandageditie’. De “journalisten” halen samen met bekende gasten, de alledaagse werkelijkheden boven tafel.

Festival a/d Werf presenteert zowel eigen Huis a/d Werf producties als externe producties – vaak jong talent – uit binnen- en buitenland. De 24e editie van Festival a/d Werf, met ruim dertig producties op zo’n twintig Utrechtse locaties, vindt plaats van 21 t/m 30 mei.

Wanneer: van donderdag 21 mei t/m zaterdag 30 mei 2009.

Kaartverkoop: kaarten zijn te koop via de website van Festival a/d Werf. Kies bij Programma welke voorstelling u wilt bekijken en bestel de kaarten online.

Informatie
www.festivalaandewerf.nl

De Wish Bean is een onwijs leuk cadeautje om iemand mee te verrassen en deze persoon te laten weten wat u vindt, voelt of denkt.

Met de pakkende tekst die op de bonestaak verschijnt krijgt u misschien uw vriendin of geliefde ook wel in de zevende hemel… Net zoals in het bekende sprookje Jack and the Beanstalk.

De Wish Bean is een boon met daarin een gelaserde tekst. Alleen de boon bedekken met de bijgeleverde grond en om de dag de boon een beetje water geven. Beetje bij beetje gaat de boon dan groeien! Na ongeveer één a twee weken zal de boon boven de grond uitschieten en ziet uw geliefde of vriendin uw wens voor hem of haar écht uitkomen.

Deze liefdevolle boon is te verkrijgen met verschillende teksten:

• Good luck
• I Miss You
• Thank you
• Happy birthday
• I Love You

Het is een leuk gebaar en de Wish Bean kost slecht €5,95. Een leuk cadeautje dus! Bestellen kan via de website van Best Things.

[rectangle]

Het is weer zover: hoofdluis op school. Waar die krengen vandaan komen, is me een raadsel. Welke kinderen het zijn, blijft ook geheim om pesten te voorkomen. Intussen wordt op het schoolplein wild gespeculeerd. Eén van de ouders dacht dat het de dochter van X wel zou zijn. Die was immers met het hele gezin tijdens de meivakantie een weekje naar Egypte geweest. Welja. Maar een ander dacht dat het ook kon komen van de logeerpartij van Y in Zwijndrecht. Leuke familie maar ze namen het daar niet zo nauw met de hygiëne.

Hoe dan ook, het team van luizenmoeders is weer opgetrommeld voor een grootscheepse controle (Altijd zijn het luizenmoeders, het begrip luizenvader bestaat volgens mij niet eens). In no time is elk kind nagekeken en is de balans opgemaakt. De luizencapes komen weer tevoorschijn en er wordt aangeraden de kinderen de komende tijd ook thuis goed te luizenpluizen. Goed. Doen we. 

Schokkend vond ik de reactie in mijn omgeving. ‘Gaan jouw kinderen naar een school waar luizen zijn? Gadver! Wat een smeerboel en dat in deze moderne tijd!’ Ik dacht dat het achterhaald was, het idee dat luizen het liefst op smerige hoofden zitten. Kennelijk niet. Kennlijk zijn luizen nog steeds taboe. Wie luizen heeft is vies. En wie vies is, is vast ook een beetje asociaal. Vandaar natuurlijk dat de namen van kinderen met luizen geheim worden gehouden. Maar helpen doet het niet. De schoolpleinroddels creëren hun eigen luizenklanten wel. Eigenlijk is dat nog veel erger. Want zo krijgen sommige kinderen een luizenhoofd toebedacht, terwijl dat in het echt helemaal niet zo is. 

Tot nu toe heb ik mazzel gehad. Die van mij hebben nog nooit luizen gehad. \’Dat komt omdat jij jongens hebt\’, zei één van de luizenmoeders. Zij speurt als luizenmoeder al jaren kinderkopjes af op zoek naar hoofdluis maar had de beestjes tot nu toe alleen nog maar bij meisjes aangetroffen. Ze dacht dat dat kwam omdat meisjes meer tutten: elkaars kleren aan doen, elkaars haren opmaken, dat soort dingen. Interessant. Maar voor alle zekerheid ga ik toch maar een flesje anti-luis halen. Je weet maar nooit. Want ik weet wat ik voor anderen krampachtig probeer te verbergen: wij wassen niet elke dag onze haren. Wij zijn eigenlijk een beetje vies.

120 jaar Eiffeltoren

 

Ma Chère Kati,

 

Als inwoonster van Frankrijk kan ik het natuurlijk niet maken om de 120 ste verjaardag van de Parijse Eiffeltoren over te slaan. Weet je dat deze "ijzeren dame", zoals ze hier in Frankrijk wordt genoemd werd gebouwd ter viering van de 100ste verjaardag van de Franse revolutie, ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling in Parijs in 1889?

Genoemd naar haar ontwerper, de geniale ingenieur Gustave Eiffel, nam de bouw van deze enorme ijzeren dame maar liefst twee jaar in beslag. Tot 1930 was het, met zijn 300 meter hoogte het hoogste gebouw ter wereld. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het hele geval, na afloop van de tentoonstelling weer afgebroken zou worden, maar nu, 120 jaar later staat deze trotse dame er nog steeds ! De Eiffeltoren is het symbool van Parijs geworden en wordt dagelijks door duizenden toeristen beklommen. Het restaurant Jules Verne is overgenomen door Frankrijk bekendste Chef Alain Ducasse en lijkt me het dan ook een traktatie om daar te eten, al was het alleen al om het uitzicht!   Elke jaarwisseling wordt de toren in een mooi jasje gestoken en op oudejaarsavond en ter gelegenheid van de 14 juillet wordt er een gigantisch vuurwerk afgestoken.

 

 

Gustave Eiffel was één van de eersten die ijzer gebruikte als dragende constructie voor bruggen en gebouwen. Weet jij trouwens dat hij ook een paar jaar eerder al het ijzeren skelet van het Vrijheidsbeeld in New York ontwierp? Dat werd door de Franse staat aan Amerika geschonken ter herinnering aan de samenwerking tussen die twee landen tijdens de Amerikaanse revolutie. Ook die dame staat nog steeds overeind, hoe is het mogelijk!  

 

Jij bent ook al een paar keer in Parijs geweest, heb je de Eiffeltoren ook beklommen? Moest je daar lang in de rij staan? Vind jij de Eiffeltoren mooier overdag of ‘s avonds?

 

Alain Ducasse geeft ons even een rondleiding van zijn restaurant Jules Vernes

Klik even op de video bij deze link :

http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2007/12/22/2212_eiffeltoren.html

O ja, Abbi, de eerste keer in Parijs vergeet je niet snel! Dat was nog op schoolreisje met de middelbare school. Uiteraard gingen we met de trappen omhoog en wat een klim! Maar ook, wat een uitzicht! Geweldig! Destijds bleven we maar 1 dag in Parijs en hebben we de Eiffeltoren dus niet verlicht gezien. Later ben ik nog terug geweest (ook weer 1 dag) met zuslief op haar excursie met de HBO waar ze een introducé mee mocht nemen, ik dus. Het slenteren langs de boekenkramen langs de Seine kan ik me vooral herinneren, heel gek!
De eerste keer (en tot nog toe de laatste) dat ik in Parijs bleef slapen was met mijn exman toen we er even tussenuit moesten. We boekten een hotel vlakbij de Sacre Coeur en hebben toen inderdaad de Eiffeltoren verlicht gezien. Prachtig gezicht! Ik weet niet wat ik mooier vind. Hij is sowieso indrukwekkend. Het indrukwekkends is hij toch door de ogen van een kind. De laatste keer dat we er waren was een aantal jaren geleden. Het was 39 graden in de schaduw, midden in de zomer, we gingen 1 dag naar Parijs op doorreis naar Bretagne. De kinderen wilden graag Parijs zien maar de Eiffeltoren door hun ogen zien, was geweldig. Door de hitte en de lange rijen voor de liften zijn we niet op de Eiffeltoren geweest en de trap met die hitte was met 2 kleine kinderen niet te doen. Maar de verrukte en enthousiaste snoeten van die kinderen dat is mooi om te zien en zo zie je de Eiffeltoren ineens zelf ook weer even anders.

http://www.youtube.com/watch?v=2JNACQjJkrE&NR=1

‘Ergens kan ik het wel begrijpen als rechercheurs besluiten de waarheid een handje te helpen,’ schrijft Ernest Louwes in dit ontluisterende boek over ervaringen als onterecht aangewezen moordenaar,‘maar wat te doen als achteraf blijkt dat je een onschuldige te pakken hebt? Geen politieagent in Nederland die daar zijn loopbaan voor op het spel zet.’

In de meest geruchtmakende moordzaak van de afgelopen tien jaar, de Deventer moordzaak, speelt Ernest onvrijwillig de hoofdrol. Politie en justitie moeten forse blunders erkennen in het onderzoek en de diverse rechtszaken die over de moord op weduwe Jacqueline Wittenberg zijn gehouden. Maar waar eerdere justitiële missers werden rechtgezet, moest Ernest zijn “straf” uitzitten.

Door een uniek mediaverbod was Ernest jarenlang ‘monddood’, maar nu mag hij zijn verhaal wél vertellen. Hij zit niet langer gevangen, maar is ook niet vrij.

Schuldig is een aanklacht tegen de autoriteiten die hun eigen goede naam belangrijker vonden dan de waarheid en die niet terugdeinzen voor intimidatie en scoringsdrift. Maar bovenal is het een persoonlijk verhaal over een man en zijn gezin wiens wereld plotseling aan stukken werd gescheurd.



Schuldig – Ernest Louwes, Uitgeverij Kosmos Uitgevers
ISBN 9789021545493, Prijs € 16,95, Genre thriller/waargebeurd, Uitvoering paperback
Verschijningsdatum april 2009



U kunt Schuldig van Ernest Louwes hier bestellen.

[rectangle]

Zeus was gek op vrouwen,want zonen zag hij niet zitten,hij was bang om door een zoon een kopje kleiner te worden gemaakt.Leven met vrouwen, wat houd  dat in? Dat je beslist geen Zoon dan op de wereld moet zetten,want zonen zijn namelijk lief voor hun moeder ( mijn meiden zijn ook lief hoor,maar anders) Zeus was dus bang een zoon te krijgen. Mijn ex heeft me meermalen meegedeeld dat hij geen jongens wilde hebben.De laatste meid zei hij elke keer het mag geen jongen wezen hoor, want voetballen kan ik niet en heb ik een hekel aan.

Maar er was een rode draad in de familie bij mijn moeder ging de zwangerschap van een zoon niet door, bij mijn andere zussen en ik zelf ook niet,ik kreeg allemaal dochters en de miskraam was dus een jongetje.Als ik het bekijk en er over memoreer, denk ik dat het niet door mocht gaan.Het leven komt overigens echt uit de vrouw, maar die man  is daar wel nodig voor geweest vroeger wel .Nu niet meer, want die zaadjes kunnen ze tegenwoordig mooi in een spermabank bewaren. Dan hoef je niet meer op de natuurlijke manier zwanger te worden. Dat doet dan een gyneacoloog,die zowel een man als een vrouw kan zijn dan wordt je dus zwanger zonder de Liefde erbij. Nee die liefde kun je wel vergeten.Zo’n baby noem ik een ijs(koude) baby, zou zo’n baby zelf wel liefde kunnen geven?  Of zie ik het te somber in? natuurlijk kan zo’n baby later ook liefde geven als hij wordt grootgebracht door liefhebbende ouders, want dan krijg je weer goed voorbeeld doet volgen.

Nu willen ze ook nog baby ‘s  gaan klonen die alleen maar goede eigenschappen hebben,dus iemand die alleen maar perfect is, geen kwade aangeboren afwijkingen heeft. Koud is dat ,het lijkt op experimenten die ze vroeger in de oorlog in de kampen in Duistland  deden.Nee dat is niet zo er zijn echt mensen die daar over nadenken. Zouden ze straks ook gaan zeggen dat er dan alleen maar baby’s van het vrouwelijke geslacht mogen komen? want voorlopig kunnen alleen maar vrouwen zwanger raken? En zou de wereld dan ook door vrouwen worden geregeerd,? Zou het leven zo saai , of simpel worden? Het zou wel vrede in de wereld kunnen betekenen, want door vrouwen wordt er geen oorlog begonnen, vrouwen kunnen wel gemeen zijn. Maar maken het ook weer snel goed.  Toch..?……… zou ik dat niet leuk vinden want mannen zijn toch wel de krenten in de pap.

In deze spa staat alles in het teken van ontspanning en ‘ontgifting’ van lichaam en geest. Je kunt hier komen voor een heerlijk dagje sauna en welness, maar ik was vooral geïnteresseerd in de ‘detoxing van de geest’, of wel de mentale hygiëne.

Na een kennismakingsgesprek ben ik een paar dagen gaan kuren in de Ryokan Spa en het was een heel bijzondere ervaring. André leert je namelijk precies hoe je met je energie om moet gaan. Veel mensen zijn gevoelig voor negatieve energie waardoor ze onbewust beïnvloed worden. Hij leerde mij deze negatieve energie om te zetten tot een positieve energie waardoor je anders naar bepaalde zaken gaat kijken en waardoor je uiteindelijk positiever in het leven komt te staan. De combinatie van de ontspannende Thalassotherapie, de ontgiftende behandelingen, de yoga- en meditatiesessies én de consulten met André vormen de perfecte basis voor een lichaam en geest vol energie!

Ik wist niet dat een  energiekuur voor lichaam én geest zo’n enorm ‘schoon’ gevoel kon geven. In mijn detoxproductie in Libelle 36 ga ik nog veel meer vertellen over ontslakken en ontgiften. En wilt u meer lezen over de kuren van Ryokan de Bronsbergen en over de passie waarmee dit bedrijf gerund wordt: in de nieuwe Libelle Balance vindt u een uitgebreid artikel  artikel over deze spa.

Judith de Ruiter
Beautyredacteur Libelle

[rectangle]

Mijn dochter is nu helemaal doorgeslagen, ze krast in haar eigen arm omdat ze dat mooi vind! Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan, want ik wil niet te boos worden anders ben ik bang dat ze helemaal niet meer met me praat. Ik heb het vermoeden dat het komt door de band waar ze zo graag naar luisterd. Alleen de bandnaam staat al voor krassen in jezelf! Scarification, krassen totdat er iets blijft staan in een vorm, een litteken. 

Ik heb een beetje rondgekeken en ze hebben een myspace waar wat muziek op staat en een site waar ook wel wat opstaan, maar nog niet alles. www.myspace.com/satanschildren

Ik vind de muziek maar niks en ik ben veel te bang dat ze echt doorslaat! Als iemand mij kan helpen, graag.

www.scarificationband.nl

Vandaag zal de column van Wieke worden overgenomen door Merel. U kunt de column van Merel hier bekijken.

[rectangle]

Borden naar de keuken brengen, karaf water opnieuw vullen, wijn bijschenken. De mannen? Die blijven zitten. En niemand zegt er iets van. Want dit is normaal. “Had dat dan even gezegd”, zegt mijn vriend als ik er na afloop tegen hem over begin.

Zo gaat dat altijd. Afgelopen kerst heb ik het onderwerp voor het eerst ter sprake gebracht. Aan tafel zaten zes mannen en drie vrouwen. De drie vrouwen waren continu aan het rennen. Borden opstapelen, in de keuken staan, opdienen, afhalen, tussendoor nieuwe borden klaarzetten, afwasmachine inruimen en aanzetten, glazen bijvullen, water pakken, eten koken, netjes uitserveren, vragen of iemand nog iets nodig had, etc. De hele godganse kerstavond waren de drie vrouwen aan het rennen voor de zes mannen die alleen opstonden als ze naar de wc moesten.

“Had dat dan even gezegd”, zei mijn vriend ook toen, nadat ik op de terugweg riep dat ik het niet normaal vond. Maar hij is toch niet blind? Hij ziet toch dat die vrouwen zich staan uit te sloven? Maar hij blijkt dat dus geen moment gemerkt te hebben.

Volgens mij ben ik niet exemplarisch voor de vrouw in het algemeen. Want die andere vrouwen, die maar zorgen en rennen en de hele avond bezig zijn met het de mannen naar hun zin maken, lijken het niet zo erg te vinden.

Ik vind het ergerlijk om verschillende redenen. Ten eerste: omdat ik ook liever wil blijven zitten. Ten tweede: omdat ik het irritant vind dat de mannen zo goed Oost-Indisch blind kunnen zijn en ik niet. Ten derde omdat ik een vrouw ben. Als ik blijf zitten, word ik daarop namelijk aangesproken. Van een vrouw wordt meehelpen verwacht. Als een man blijft zitten vindt iedereen het normaal. Ten vierde omdat de andere vrouwen dit in stand houden.

Waarom houden vrouwen dit met z’n allen in stand? Vinden jullie het gewoon niet erg om je uit te sloven of is er een andere reden? En geloven jullie dat mannen het gewoon niet zien?

[rectangle]

Muziek.

Hoi Abbi,

Als ik deze blog aan het schrijven ben, is het zondagmorgen. Alles is rustig in huis, buiten is het druilerig weer en op de radio heb ik Classic FM aanstaan. Rustige klassieke muziek die me geheel tot rust brengt.
Dat doet muziek wel meer met me, op bepaalde tijden van de dag kun je bepaalde muziek wel al dan niet hebben. Zo moet ik er niet aan denken om op zondagmorgen van die ‘boenkeboenk’ muziek aan te moeten horen. Of ‘s avonds laat. Dan ook niet. Dan is het lekker om zoals nu even rustig aan, te relaxen. Kopje koffie erbij, stukje schrijven en wakker worden. De kinderen vinden dat maar niks. Door de week overdag heb ik tegenwoordig of Arrow classic Rock aanstaan of Radio 2, de ‘oma’ zender omdat oma die ook altijd aan heeft. Mama je wordt oud, zeggen ze dan. Of mama, je lijkt oma wel. Oei, die komt aan… Maar ja, ze hebben wel gelijk.


Dat waar je vroeger mee opgegroeid bent, in mijn geval, klassieke muziek, Franse chansons en de zg. ‘Radio 2 muziek’ daar grijp je kennelijk toch weer naar terug als je wat ‘ouder’ wordt. Of in mijn geval wat rustiger wordt. Hoewel ik ook heerlijk uit mijn dak kan gaan van een lekker stukje soul of jaren 80 muziek.
Het is nu eenmaal zo dat je muziek aanpast over het algemeen aan je stemming. Je gaat niet een vreselijk drukke radiozender opzetten als je in een pestbui bent, ik niet. Of een klassieke zender als je eens lekker uit je dak wilt gaan. Het gebeurt mij ook wel eens dat ik ACDC op de radio hoor en hem even een tikje harder zet om heel even ‘gek’ te gaan doen, zoals mijn kinderen dat noemen. Komen ze de kamer binnenlopen om er net zo hard hoofdschuddend weer uit te lopen.
Maar over het algemeen is mijn muzieksmaak wel aan het veranderen de laatste jaren. De favorieten van toen blijven wel favoriet maar er komen rustigere muzieksoorten bij.

Heb jij dat nu ook Abbi en heb jij ook zo’n puber die hoofdschuddend zijn moeder aankijkt?

Mijn favoriete zanger in het Frans nog wel:

http://www.youtube.com/watch?v=DXQkplGz05c

Een klassiek stuk waar ik werkelijk kippenvel van krijg van top tot teen:

http://www.youtube.com/watch?v=gkc4zYUp9A4

En dit soort muziek ben ik erg gaan waarderen de laatste jaren, Keltische invloeden mede door mijn liefde voor Schotland uiteraard:

http://www.youtube.com/watch?v=KGYh4g_ekiQ

 

 Ik ben weg van Anne-Sophie Mutter :

http://www.youtube.com/watch?v=_0sDAdyMtnk

Weer wat geleerd. Uit een glossy die gratis meekwam bij een groot landelijk dagblad. Kijk nou: vrouwen 50+ moeten uitkijken met vitamine A, want dat verhoogt de kans op bot-ontkalking. Een of andere Europese instantie die over eten gaat pleit ervoor om de vitamine A in diervoeding te verlagen, zodat wij er bij het consumeren van ons biefstukje minder van binnen krijgen. (Nooit geweten dat er vitamine A inzat, trouwens. Hormonen, ja dat wel).

Voor wie ontkalkende inname zelf in de gaten wil houden: vitamine A zit vooral in lever, vis, melkprodukten en boter.

Goed. Wacht even. Nu ga ik in een spagaat. Men roept ons toe 3 x per week vis te eten, en dan vooral vette, want daar zitten zulke goede vetten in! En van die Europese toestand mag ik ineens geen vis meer, de vitamine A! En mijn kalfslever met spekjes en gebakken uitjes kan ik ook al op mijn buik schrijven (niet in mijn buik schuiven). Mijn bammetje dien ik voortaan te besmeren met halvarine, tenzij ze daar ook weer iets tegen ontdekken.

En, ik heb nog een lekkerbekje in de koelkast! Ik ontkalk al als ik er alleen maar aan denk!

Heremetijd, wat mogen we nou eigenlijk nog wel eten? Spinazie? Nee! Nitriet! Sla? Nee, niet vaker dan 3 x per week! Speklapje? Nee! te vet! Uh, ff denken. Een appel! Ja, maar goed afwassen hoor!

Eieren mochten een hele tijd ook niet. Die waren slecht. Cholosterol en zo. Mijn pa at elke morgen een eitje bij het ontbijt. Op mijn verontruste geblaat ‘da’s slecht voor je!’ reageerde hij steevast ‘ik eet al m’n hele leven een eitje ‘s morgens, en ik stop er echt niet mee omdat een stel onbenullen zoiets gaat roepen’.

En zal ik jullie eens wat zeggen? Hij had gelijk. Wat vandaag geweldig gezond is, kan morgen ineens zo ongeveer ons laatste maal zijn. Schijf van vijf, straks wordt het voor mijn part schijf van vier, of zes – ze doen maar. Je wordt er onderhand immuun voor. Nou is dit ineens weer verkeerd, en dat wat eerst verkeerd was weer goed, en ga zo maar door.

Ik ga maar een krentenboterham eten. Met roomboter. Smakelijk!

Wanneer is een mens eigenlijk eenzaam? Als je alleen bent? ‘Eenzaam, maar niet alleen’, is de titel van het boek dat Koningin Wilhelmina schreef. Ik heb me eigenlijk nooit eenzaam gevoeld, wel verlaten, toen binnen een jaar tijd zowat heel m’n familie en beste vriend overleden. Zit je daar te zitten, en probeert jezelf weer op te rapen. Veel begrip van de (werk) omgeving was er niet ‘het moet nou maar eens over zijn, vooruit!’

Ja, zo werkt het niet. Echt niet. Ik ben nog bezig het een plekje te geven. Hop, aan het werk, dat geeft afleiding werd er geroepen. Met de beste bedoelingen hoor, maar ik luisterde naar mij – en ik wilde juist in mijn eigen tempo bekomen. Dat werd me gegund, maar toen terug. En het was nog niet weg. Het is ook niet niks om je vader voor je ogen dood neer te zien vallen, hem om te draaien en dan een paars-blauw gezicht te zien met z’n ogen zowat uit de kassen. Nee. Dat was niet niks. En dan binnen een paar maanden nog een hele rits – was ook niet niks.

Het is nog niet weg. Ik ga dan ook binnenkort terug naar de psycholoog die me in eerste instantie hielp. Ze zei dat ik er goed mee omging, maar het voelt nog niet goed.

Wanneer is een mens eenzaam…. Als je geen arm om je heen hebt? Als je alles alleen moet uitzoeken? Als er bijna niemand meer is? Goede vrienden heb ik – maar van binnen blijf je eenzaam. Je mist iets.

Waarom zijn er zoveel programma’s op tv die met winnen of verliezen te maken hebben?En wat mij opvalt is dat de mensen/personen die aan zo’n programma medewerking verlenen, niet willen en niet kunnen verliezen,mmaar zo is wel het leven.Jekunt niet altijd winnen en er moet altijd een verliezer zijn,want je kunt anders niet winnen als er geen verliezer is.Momenteel kijk ik zaterdag avond naar : Alaska with love, deze avond niet, heb ik dus gemist, daarna komt Age of love, al deze programma’s laten je een kijkje nemen in ‘t leven van vrouwen die met zich laten sollen wat betreft hun gevoelens voor de zogenaamde man van hun dromen.

Hebben deze vrouwen geen eergevoel meer?Het zijn allemaal bloedmooie meiden,die hun eer "eigenlijk"want dat zien ze zelf niet in te grabbel gooien,door aan de competitie deel te nemen,het getuigt niet van veel respect voor zichzelf, om zo met jouw emoties te laten spelen.Allemaal hopen ze de man van hun dromen te strikken.Straks komt er ook weer een aflevering sterren die dansen .,leuk om naar te kijken maar ook daar zit een wedstrijd element in.En X factor niet te vergeten.Waarom zulke programma’s op tv het goed doen? Ik weet ,t niet.Er zijn niet veel programma’s meer waar ik echt voor ga zitten.Echt eigenlijk alles wat er wordt voorgeschoteld is een competitie, Ook het songfestival. En het langst lopende spelprogramma wat er gespeeld wordt is dacht ik wel Lingo.Geld kun je ermee verdienen en die andere die ik noemde is dus de Liefde die gewonnen moet worden.

Ik zou zo zeggen damens als er zo met je gevoelens wordt gespeeld laat ‘t dan je eer te na zijn en loop weg/Want dat is niet respectvol, de man in kwestie wordt het ook moeilijk gemaakt , maar hij mag wel de keuze bepalen.( hij zegt wel dat hij niemand wil kwetsen)maar door de spelregels doet hij dat wel.Wil jij je laten bepalen wie jouw hart wint?

Dat moet je toch zelf bepalen? Dit is echt foute boel.Het lijkt allemaal romanties, maar let wel het is niet reeel de man zegt wel dat hij niemand wil kwetsen maar je kunt ook teveel aan keuze hebben, hij doet wel heel omzichtig, maar door die vele bomen kan hij het bos niet meer zien,of tewel de Liefde niet meer toelaten.Ik heb met beiden te doen.De man, zowel de vrouwen, het gemeenst vind ik dat vrouwen van in de 40 worden opgezet tegen vrouwen van in de 20.Ik kan me ook indenken dat meiden die jong zijn er niet aan denken dat dit vooropgezet is, zij hebben nog niet de ervaring van de oudere vrouwen, En toch hebben ze niet in de gaten dat ze zich laten gebruiken,en eigenlijk alleen maar naar het winnen element van de man van hun dromen( hij is ook bl.mooi)kijken, dat zou ik nooit doen.Ik zou zeggen graag of helemaal niet.Tabee!

Verliezen heeft ook te maken met je ongelijk bekennen, mensen die moeilijk kunnen zeggen  "Ja dat heb ik niet van die kant bekeken"dat is ook een soort van verliezen van jezelf,of het niet  toe willen geven dat je een foute keuze hebt gemaakt

We competeren wat af in het leven!