Het is alweer een week geleden dat ik in mijn blog geschreven heb. Het is ook zo warm, ik smelt in mijn computerkamer! Rustig weekend gehad, zaterdagavond wijntje gedronken bij mijn vriendin, zondag stukje gewandeld. Morgenavond laatste recreantenavond voor de vakantie. We hebben voor 25 mensen een Chinees buffet besteld. We gaan alle tafeltjes buiten zetten en het wordt vast gezellig! Donderdag ga ik met mijn vriendin een dag naar het strand maar moet morgenmiddag wel even de stad in, heb geen fatsoenlijk badpak meer alleen een stokoude bikini waar ik niet meer in kan. Dus heb ik morgenmiddag vrij genomen. Komend weekend hebben we het druk. Zaterdag 2 verjaardagen, alletwee van 2 uur ‘s middags tot 2 uur ‘s nachts. Naar de ene gaan we ‘s middags, naar de andere ‘s avonds. Zondag komen mijn broer en schoonzus eten dus vanavond een paar lekkere recepten uitgezocht. Als voorgerecht denk ik aan preisoep met zalm en als hoofdgerecht gevulde canneloni met zalm en een lekkere bak sla met tomaatjes, feta, pijnboompitjes. Toe weet ik nog niet dat is de afdeling van mijn man. de week daarna is ook gezellig. Donderdags naar een oude schoolvriendin in Barendrecht, zaterdag eten bij mijn zusje en zondag de Schotlandreunie. Daar verheug ik me mateloos op!

Eigenlijk gek dat je zoveel leuke dingen kan doen ondanks dat je kanker hebt. eerlijk gezegd vergeet ik het af en toe, het is dat mijn man soms zegt: zou je dat nou wel doen? Maar als je ziet hoe eigenaardig mijn ziekte verloopt denk ik dat ik toch niet verkeerd bezig ben. Ik doe alles wat ik leuk vind en geniet van elke dag.

Dat kon er ook nog wel bij. Gistermiddag  hadden we de keukendeur open en Mickey sukkelde naar buiten. Heeft ie in jaren niet gedaan. In z’n jongere jaren wel, en dan bleef hij wel eens een zomernacht weg, maar zat dan de volgende morgen pront op de stoep, te mauwen om de catering. Schiet op, ik heb honger!

Maar vanmorgen: geen Mickey. Geroep van ‘Mickey, eten!’ helpt niet. Zeer verontrustend. Ik probeerde te gaan zoeken, maar het lukt niet, ik heb teveel pijn als ik loop. Hij reageert niet op roepen, niet op m’n fluitje – nergens Mickey.

Dierenarts gebeld ‘zoek! en hoelang kan hij zonder z’n pillen?’. Een week, zei de dierenarts.

En hij komt altijd als ik ‘m roep! Nou niet. Je hoort wel vaker dat ze wegkruipen om ergens dood te gaan – ik vrees het ergste, en ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

17 jaar heb ik dat dier gehad – en nu – weg. Dat kon er nog wel bij. Ik ben een sterk persoontje, maar hoeveel kan een mens hebben? Ik zit tegen de limiet aan hoor.

Misschien komt hij nog opdagen – maar ik denk het niet. 17 jaar…. het is niet niks.

Desolaat, eenzaam Anneke hier.

Burenruzie.

Is het omgaan met je buren voor veel mensen het hele jaar door al niet makkelijk, het wordt er door het warme weer niet makkelijker op. Zo blijkt uit reacties van politie en de juridische dienstverlening JuroFoon.
Zodra de temperatuur buiten stijgt, stijgt ook de opwinding over het burengerucht, stankoverlast, overhangende takken die een streepje meer zon wegnemen, een te hoge erfafscheiding, of juist niet, lawaai, en dan met name muziek en schreeuwende kinderen.
Als het om de buren gaat kunnen we niet veel hebben en komt het vaak tot conflicten. Niet iedereen lost dit of kan dit met de buren zelf oplossen, zo blijkt. En moet dan een burenbemiddelaar in schakelen.
Ligt dit nu echt aan de warmte, of aan de mentaliteit van sommige mensen?
Was het ‘vroeger’ nu zoveel anders, of werd er vroeger gewoon geleerd dat je rekening met je medemens moest houden?

Ikzelf heb een hond, mijn hond blaft. Maar ik zorg ervoor dat ze dat zo min mogelijk en zo kort mogelijk doet. Hier in de buurt zijn mensen, jonge mensen die hun honden buiten zetten, zelf weggaan en hun honden de hele middag laten janken buiten. Niet alleen zielig voor die beesten denk ik, maar ook voor de buurt een overlast.
Mijn eigen kinderen zijn ook klein geweest en maakten lawaai met buiten (en binnen) spelen. Ik heb niet de rustigste kinderen. Ook nu ze groter zijn (lees: pubers) kunnen ze af en toe eens ‘lekker’ met deuren slaan, gillen tegen elkaar enz.
Het contact met mijn eigen buren is uitstekend, zeker de laatste twee jaar!
Maar nu mijn buren oppas opa en oma zijn en zij hun kleine kleinkinderen vaak hebben, word ik gék van het gegil, gejank en gekrijs. Opa en oma kunnen ze niet de baas. Als mijn kids gilden greep ik in, buuf niet. Buurman ook niet, die doet alleen maar wilder.
Gistermiddag stond ik de was op te hangen en hoorde ik buuf zeggen tegen kleindochter: – Niet huilen hoor, anders roep ik het hondje van de buurvrouw! Ik wist niet wat ik hoorde en zei: – Ik zou haar nog banger maken dan ze al is voor honden! – Och ja, zei buuf, dat is ze al. Ik heb er verder het zwijgen maar toe gedaan. Maar van het lawaai van de buur-kleinkinderen kan ik niks zeggen, omdat ik die tijd ook gehad heb, en zij daar ook last van gehad zullen hebben, ongetwijfeld.
Er ruzie om maken terwijl ik nu een verder goeie relatie met hen heb? Nee, dus.
Sommige mensen maken dus om veel dingen ruzie met hun buren. Gelukkig is dat hier niet aan de orde en ik hoop dat dit zo blijft!

Zou het nu echt de warmte zijn of is het gewoon de mentaliteit van de mensen tegenwoordig?

Een goeie buur is beter dan een verre vriend:

http://www.youtube.com/watch?v=slRmekM77Og

Mise en place door Margot Vanderstraeten

Waar het over gaat: Zus van topkok sterft en laat een vreemd testament na waar iedereen zenuwachtig van wordt.

De eerste zin: Als Louise in haar testament niet expliciet had gevraagd om haar dood met een familiediner op te vrolijken, zou ik vandaag mijn koksjas niet dichtknopen en mijn toque niet opzetten. 

Waardering: 9.

Loeren in de keuken van een topkok is altijd lekker. In Mise en place is het meer dan lekker, want niet alleen bevat het mooie verhalen over het villen van kippen en het hakken van dertig kisten ui, maar de kok zelf is ook nog eens een fijn mens. Een bullebak in de keuken, maar vanaf de eerste pagina’s weet je beter: dit is een gevoelige man met een groot verhaal. Margot Vanderstraeten heeft de roman mooi opgezet: ze strooit met vraagtekens over ’s mans jeugd, de passie voor de kachel, de lievelingszus die al jaren in het klooster verblijft. Gedoseerd worden de antwoorden op die vragen het verhaal in gestuurd en zo ontstaat een ontroerend portret van een Vlaamse familie in de jaren vijftig. Denk aan: gebreide zwembroek, de eerste communie, een eerste zomer aan zee en het genot van warm zand tussen je tenen. Vervolgens de ramp in de champignongroeve, die het gezin achterlaat met grote schuldgevoelens. Die Vanderstraeten schrijft fantastisch. Helder, spannend en met grote humor. Ik geef een 9.

Mise en place – Margot Vanderstraeten, Uitgeverij Atlas
ISBN 9789045015057, Prijs €18,50, Genre Roman, Uitvoering Paperback
Verschijningsdatum april 2009, aantal pagina’s 240

Het boek Mise en place kunt u hier bestellen.

Meer over Marleen Janssen vindt u op www.marleenjanssen.nl

Willy vroeg een stukje over de hondenbelasting – en aangezien ik toch geen oog dichtdoe vanwege de hitte: komt ie!

‘Goeiemiddag mevrouw. De naam is Nurks. Van de hondenbelasting. U moet met terugwerkende kracht 2 jaar betalen’.

"Maar, maar"

‘Er wordt niet gemaard, mevrouw, er wordt betaald!’"

‘Maar ik weet van niks!’

‘U hoef niet van iets te weten, u hoeft alleen maar te betalen!’

‘Maar!

”Nogmaals: wij maren niet, wij betalen!’

‘Hoezo, wij. Ik dan toch! En ik betaal niet!’

‘Dat is onmogelijk mevrouw, u moet betalen!’

‘Dan word ik burgerlijk ongehoorzaam! Zet me maar in de cel met m’n hondje!’

Af meneer Nurks.

Nieuwe speler komt op: zij heeft ruzie met het UWV en het CBR. Besluit ook burgerlijk ongehoorzaam te worden. Wil in dezelfde cel als Willy en hondje. Gezellig! Bovendien heeft nieuwe Burgerlijk Ongehoorzame ervaring: heeft een uur vastgezeten toen rijbewijs werd ingenomen.

Daar zitten we dan knusjes Burgerlijk Ongehoorzaam te wezen. Zo’n cel is wat kaaltjes, en over het eten kan ik niks zeggen – daarvoor ben ik te kort bajes-klant geweest.

Probleem ‘hondje-uitlaten’ doet zich voor. Heb ik het volgende op gevonden: wij nemen zo’n rol-lijn mee. Vragen de cipier of ie even de cel-deur op een kiertje zet, kan hondje door politie-bureau naar buiten, pootje optillen, danwel zitten (hangt er vanaf) en daarna rollen we hondje weer op. Die cel-deur op een kier kan natuurlijk, want wij zijn niet vlucht-gevaarlijk, alleen Burgerlijk Ongehoorzaam.

Ja, maar zonder dollen: de overheid, en de plaatselijke overheden kunnen er een potje van maken hoor! Zie alleen maar eens de Gemeentelijke belastingen. Oh, kijk, gat in de begroting, wat zullen we nu eens even gaan verhogen. De tarieven per Gemeente verschillen schrikbarend. Net zoals voor Reductie Regeling. Mogen ze zelf invullen. Bijzondere Bijstand? Wat de een vergoedt, doet een buurgemeente niet. Hoog tijd dat daar eens wat aan gedaan wordt.

En dan: hondenbelasting. Waarom honden wel, en katten niet? Ik zie de logica niet. Je kunt katten toch binnen houden? Ja, maar ze produceren echt ook wel uitwerpselen hoor! Kan in de groenbak. Nou, als je met een schepje achter je hond aanloopt ook! Om nog maar te zwijgen van het overhoop halen van andermans tuin door katten.

Kortom: ik ben solidair, ik ga ook Burgerlijk Ongehoorzaam zitten zijn. Welke cel zullen we nemen Willy? Eentje met uitzicht op zee lijkt me wel wat. En – discreet vraagje: je snurkt toch niet he, anders neem ik oordopjes mee.

De schrik van m’n leven: enorme bloeduitstorting rechts op m’n buik. Groter dan m’n hand. ‘Interne bloeding’ schoot door me heen. Heb je pijn? Nee, wel gehad. Afspraak zsm. Wanneer is dat? Hoor ik nog. Daarna voortzetting van m’n oorlog met UWV. ‘De arts wil u toch zien voor z’n vakantie!’

Wanneer gaat ie dan op vakantie? Dat is nog niet bekend. Waarom moet ik dan met duvel en geweld persé komen op 6 juli? Wacht dan tot ik die internist heb gesproken! U gooit gewoon belasting-geld weg!

Ze zou me terugbellen. Opnieuw oorverdovende stilte: niks.

Je zou zomaar ‘the Sound of Silence’ van Simon and Garfunkel voor het UWV gaan spelen. Krijgen ze helemaal gratis en voor niks. Een ander nummer dat in gedachte komt is ‘het was maar een clown’. (Ben Kramer? weet ik zo even niet).

Ik dwaal af. Mijn Yanks hadden alle kleren in vuilinszakken gedaan en kwamen voorrijden in hun huur-auto. Blijf jij maar hier, zeiden ze. Te vermoeiend. Nee, ik ga mee, die instructies zijn vast in het Nederlands. Grote wasjes, kleine wasjes, alles in de wasmachien… En toen de droger in. Ik was nog nooit in een wasserette geweest. Zij wel.

Hop, alles weer in huur-auto, en daar gingen we weer. Ik ben een geboren rij-instructeur. Volgende straat rechts, let op fietsers, die gaan voor! Zie je dat vierhoekige gele bord met een wit randje? Betekent dat jij op deze weg voorrang hebt. En die driehoek? U nadert een voorrangsweg, dan moet je stoppen. En let op fietsers. Want die doen alles wat God verboden heeft.

Halt op een kruising – nee, jij mag doorrijden, jij hebt voorrang. Hij stopt, zie je? Rijden met die hap!

Dan rare groenten. Ik lees dat de EU tot inkeer is gekomen wat betreft een van de meest onzinnige, krankzinnige regeltjes die ze in hun onmetelijke regelzucht ooit bedacht hebben: een komkommer mag weer krom zijn! En een sperzieboon ook! Ik schiet helemaal vol van ontroering. Ik ben natuurlijk wel begaan met het lot van de ambtenaren die met een meetlat langs de groente-percelen gingen. De stakkers! Brodeloos!

De idioot die dat ooit bedacht heeft had zeker niets anders te doen. Al is een komkommer zo krom als een hoepel, als ie maar goed smaakt!

Wat komt er hierna – de minimale en maximale doorsnee van de meloen? Of is dat er al…. Hoe rood mag een tomaat zijn? Zetten ze daar natuurlijk een kleurenblinde ambtenaar op.

Op het moment dat ik dit schrijf, zitten we midden in goed weer en de afspraken voor BBQ’s, bootjevaren, roseetje drinken zijn gemaakt voor we er erg in hebben. Festivals vind ik heerlijk en Pinkpop heb ik er al weer op zitten. Lekker op een camping in de buurt van het terrein, want op het festivalterrein zelf kamperen, dat hoeft van mij niet meer. Gelukkig heb ik Lowlands nog in het vooruitzicht!

Concrete plannen voor vakantie had ik nog niet gemaakt. ‘Ergens in september’, wat door m’n vriend al langzaamaan naar oktober werd geschoven. Het begon met Italië, werd Griekenland en is nu geëindigd in Portugal. Ben benieuwd waar we uiteindelijk heengaan! Maar omdat ‘ergens in september/oktober’ nog wel erg lang duurt, heb ik laatst week een weekje vrij in juli aangevraagd.
[rectangle]
Het is lekker als iets vaststaat en je ergens naartoe kunt leven. Het idee was om gewoon thuis te blijven en naar het strand te gaan bij mooi weer, of misschien een paar dagen Berlijn. Maar sinds vorige week zijn er toch ineens heel andere plannen! De vakantieplannen van een vriendin en haar vakantiemaatje gaan niet door en daar baalde mijn vriendin enorm van. Toen ik spontaan zei dat ik in juli een weekje vrij had, werd één en één al snel twee. We zitten nu te kijken voor een lastminute, als het maar gegarandeerd mooi weer is en het strand dichtbij. Een onverwachte heuse vakantie! En dat terwijl ik vorig jaar december ook al een maand naar Australië ben geweest.

Wat heerlijk, de zomer!
 
Laura van Zon
Redactie assistentie en -administratie

De camping ligt midden in de bossen, dus u kunt hier volop genieten van de natuur. Op Camping de Brink zelf worden workshops gegeven door professionele kunstenaars en docenten. U kunt schilderen met eier-temepra, tekenen naar waarneming of grafisch werken. Op de camping is een enorme loods aanwezig van waaruit de cursus aangeboden wordt. De maaltijden tijdens de cursusdagen worden volledig verzorgd; ontbijt, lunch en diner. Meer informatie: http://www.campingdebrink.nl

[rectangle]

Fiets4daagse
Eén van de startplaatsen van de fiets4daagse is Emmen. In vier dagen ziet u de mooie bossen en prehistorische hunebedden voorbij komen. De fiets4daagse vindt dit jaar plaats van 7-10 juli (St. Gerardusstraat 250, 7825 TW, Emmen.) Voor meer informatie kunt u kijken op de website van de fiets4daagse.

Stel uw persoonlijke wandelroute samen!
Op de website http://www.wandelprovincie.nl staan diverse wandelroutes in Drenthe en Oostellingwerf. U kunt routes zoeken door aan te geven hoeveel kilometer u wilt wandelen of een type wandeling selecteren. De wandelingen zijn verdeeld in Nordic Walking, cultuurwandeling, een wandeling met kinderen, archeologische wandelingen of een natuurwandeling. Op de kaart staan ook diverse wandelroutes van verschillende organisaties, zoals Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten, LAW, NS, NIVON, It Fryske Gea, Het Drentse Landschap, enz. De kaart toont de startpunten van de gevonden routes.
 
Attractiepark Drouwenerzand, ook als het regent!
In attractiepark Drouwenerzand kunt u voor € 11,50 per persoon de hele dag genieten van alle attracties en gezellige tentjes met hapjes en drankjes. Alles is inclusief en onbeperkt! Dat wil zeggen alle attracties, frites, kroket, frikadel, hamburger, verse dagsoep, koffie, thee, ranja en softijs) Het pretpark is in de zomer elke dag open van 10:00 tot 18:00 uur. Ook als het regent is dit pretpark een leuk uitje, in het grote overdekte gedeelte bevindt zich de Apekooi, het Telefoonmuseum, de Ezelbaan in een omgeving met cowboys en italianen en diverse terrassen. Meer informatie over de verschillende attracties, locatie en prijzen kunt u terecht op de website van Attractiepark Drouwenderzand.

Misschien komt dat ook wel, omdat ik van te voren helemaal niet wist waar het boek over zou gaan.
Toen ik er aan begon, wist ik alleen dat ik wilde proberen een lang verhaal te schrijven. Ik had dus een basis nodig om vanuit te werken. Daarom verzon ik Tamara en Hugo, die elkaar jaren niet hadden gezien, maar na een hernieuwde kennismaking nogal overhaast en min of meer gedwongen door omstandigheden, besluiten te trouwen.

In het begin lijkt Tamara’s onervarenheid op huishoudelijk gebied (ze weet bijvoorbeeld niet eens hoe ze koffie moet zetten) het enige probleem te zijn, maar al gauw ontstaan er veel lastigere complicaties.
Het verhaal groeide terwijl ik het schreef en ik bleef me tot het einde toe verbazen over de ontwikkelingen…

Welke rol speelt Hugo’s overleden vrouw nog in zijn leven en welke invloed oefent haar moeder uit op het gezin? En overleeft het huwelijk tussen Tamara en Hugo de zware crisis die ontstaat als Tamara’s ex-vriend ineens opduikt?

“Vertel eens iets over jezelf.” Ha, dat is gemakkelijk! Op mijn blog (http://www.libelleblog.nl/Geertrude) hier op libelle.nl leest u wekelijks wat ik meemaak en wat me bezighoudt.

Huis vol verleden – Geertrude Verweij, uitgeverij Ellessy
ISBN 9789086600687, prijs € 17,50

U kunt het boek hier bestellen.

De dames achter de kassa bij de supermarkt mopperen. Ook al sta ik voor hun neus te pinnen, ze zijn continu met andere caissières in gesprek. De belangrijkste vragen die ze elkaar stellen: wanneer moet jij werken en tot hoe lang? Nu buiten de zon schijnt, zijn die vragen prangender dan ooit. Want ze willen niet werken, ze willen naar het strand. Of naar het terras. Of waar dan ook naartoe, als het maar buiten in de zon is.

Het is één van de weinige momenten dat ik met een caissière zou willen ruilen. Ik houd namelijk niet van zon. Wel van een mild voorjaarszonnetje, maar niet van die brandende ploert die buitenlucht opwarmt tot tegen de 30 graden. Dat is gewoon te warm. En dat gesmeer met factor 50 is ook geen lolletje, al is het wel een must. Zonder crème vertoont mijn huid na vijf minuten zon al een indianenlook.

Kortom, de komende dagen blijf ik binnen. De halve straat sjouwt met badhanddoeken en sixpacks bier en cola richting het water maar ik moet er niet aan denken. Het gekke is dat binnenblijven toch ook een beetje wringt. Want de badgasten hebben het leuk. Ze komen vrolijk joelend weer thuis, hangen het natte zwemspul over de heg en steken de barbecue aan. Zou ik toch iets missen?    

Wat moet er van onze kinderen worden als ze dagelijks voorgeschoteld krijgen dat je andere mensen pittig verbaal te grazen moet nemen? Liefst zo dat je, als pittig-verbaal-te-grazen-nemer, de lachers op je hand krijgt? Zodat je jezelf op de borst kunt kloppen: goh, wat ben ik leuk!

Is het interessante televisie? ” Ja,” zeggen voorstanders, “er wordt graag naar gekeken. Je wilt toch geen softe, saaie televisie?” Nee zeg, het idee. Dan zappen de kijkers (zouden ze een brein met de afmeting van een duivenei hebben?) weg. Albert Verlinde vindt afzeiktelevisie goed voor kinderen. Hij kent ouders die elke bacterie uit de buurt van hun kroost houden. Zodat ze geen weerstand hebben en om de haverklap ziek worden. Samengevat: als je al die narigheid bij kinderen weghoudt, worden ze niet weerbaar.

[rectangle]

In hoeverre is een uitspraak van Paul de Leeuw tegen een beetje sneu type opvoedkundig verrijkend? Bijvoorbeeld: “Jij ziet eruit alsof je net met een Labrador hebt getongd.” Het sneue type heeft geen weerwoord. Staat wat te grijnzen terwijl het publiek joelt en hij is natuurlijk niet opgewassen tegen een afzeikkanon als Paul de Leeuw. Ik geef toe: ik lachte ook. Heel even, want zo geestig was het nou ook weer niet.

De onderzoekster die in Editie NL wat mocht zeggen: “Mensen verkneukelen zich over het ongeluk of de blunders van een ander, zie de voorrondes van programma’s als Idols. Ik zou een maatschappelijke discussie willen over de wenselijkheid van die programma’s.”

Nou, dat wil ik ook wel. Tenslotte wordt er heel wat afgepest op scholen en op de werkvloer. Ik sluit niet uit dat ook volwassenen misschien tikken van de afzeiktelevisie-mallemolen meekrijgen. Daar gaan we dames en heren, hoe graag kijken wij afzeiktelevisie (wat is dat eigenlijk volgens ons?) en worden wij er in ons dagelijks gedrag door beïnvloed?

Hoofdgerecht voor 6-8 personen:
1 ui, fijngesneden
500 g jonge worteltjes, geraspt
2-3 el olijfolie
zout, peper
50 g zwarte olijven, ontpit, fijngesneden
1 el reepjes sinaasappelschil
1 el fijngesneden munt
3-4 el fijngesneden bladpeterselie
5-6 plakjes diepvriesbladerdeeg, ontdooid
3 eieren
2,5 dl slagroom
100 g geraspte gruyère of licht belegen kaas

Bereidingswijze:
Bak ui en wortel circa 15 min. op zacht vuur in de olie. Breng op smaak met zout, peper, olijven, sinaasappelschil, munt en peterselie. Laat het mengsel iets afkoelen. Leg de plakjes deeg op elkaar en rol ze uit tot een cirkel van circa 30 cm doorsnede. Leg het deeg in een ingevette taartvorm van circa 26 cm doorsnede. Prik de deegbodem regelmatig in met een vork. Klop de eieren los met de slagroom en zout en peper naar smaak. Roer het wortelmengsel erdoor en schep alles in de vorm. Strooi de kaas erover en bak de taart 35-45 min. in het midden van een voorverwarmde oven op 200ºC.
[rectangle]
Bereidingstijd: 30 min.  Oventijd: 35-45 min.  Circa 425 kcal p.p.


Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renée Frinking.

Sag Harbor is zo’n typisch Amerikaans kustplaatsje, waar welgestelde families uit New York hun zomervakanties doorbrengen. De zelf uit New York afkomstige auteur Colson Whitehead voert als hoofdpersoon de vijftienjarige Benji op. Zijn ouders zijn nog aan het werk in de stad dus heeft hij het vakantiehuis een week lang alleen voor zichzelf. [rectangle]

Wat klinkt als het uitkomen van de droom van elke puber blijkt lang nog niet zo makkelijk. Als zwarte familie in het overwegend witte Sag Harbor valt Benji ontzettend op. Haarscherp roept Whitehead een wereld op van een zomer in de jaren tachtig, waarin de dagen eindeloos zijn, de warmte overheersend en waarin   niets hoeft. ‘Wij waren het Cosby-gezin in een wit vakantieoord,’ vertelt Colson Whitehead, wiens eigen jeugdherinneringen aanleiding vormden tot deze roman.

Over de auteur
Colson Whitehead (1970 debuteerde met De intuïtionist (1999) dat op de shortlist van de PEN/Hemingway award terecht kwam. John Henry Days (2001) werd bekroond met de Young Lions Award en stond op de shortlist van de Pulitzer Prize. Apex is een pleister op de wonde (2006) werd door o.a. de New York Times tot de beste boeken van het jaar gerekend.

The New York Times over Sag Harbor:
‘Sag Harbor gaat eigenlijk vooral over de hilarische verwikkelingen rond Benji’s volwassen worden. Whitehead beschrijft dit zo vermakelijk dat het de grootste aantrekkingskracht van het boek vormt.’ – The New York Ttimes

Time Magazine over Sag Harbor:
‘De lol zit hem vooral in de manier waarop Whitehead alle herinneringen tot in de liefdevolle details neerzet.’- Time magazine

Voorpublicatie
Wilt u alvast voorgenieten van deze zinderende roman? Lees hier dan alvast de eerste twintig pagina’s.

Sag Harbor – Colson Whitehead, Uitgeverij Contact
ISBN 9789025429676, prijs € 29,95
Verschijningsdatum: 29 juni 2009

U kunt Sag Harbor hier bestellen.

http://www.youtube.com/watch?v=OZS_ZirAfqE

Wel, de 2 vriendinnen kwamen tot de tanden toe gewapend hierheen om te poetsen – ze hadden gisteren besloten dat 4 uur thuiszorg niet genoeg was. Groot huis, en vriendin die veel zieker is dan ze dachten ‘I told you it was serious!’ zei ik. Yes, but this serious?

Vol overgave stortten ze zich op eerste verdieping. Even luchten, ramen open – binnen de kortste keren zat Tigger buiten. Op de grijze bak. Ze sprong ook even zo makkelijk meteen weer terug, kennelijk was een frisse neus op de kliko wel voldoende, maar ik kreeg zowat een hartaanval.

Eerst de keuken schrobben. Kun jij de stoelen stofzuigen? Ik probeerde het, maar moest het na 2 exemplaren uitgeput opgeven. Toen de koelkast schoonmaken. Er werd een stoel aangesleept zodat ik kon zitten, en kon aangeven wat weg kon. Ik wist niet dat ik zoveel potjes sambal had…. Een mens verliest het overzicht over de koelkast als ie te vol zit.

Sambal? What’s that? I want to taste! Noooo! van mij. Men poetste voort en joeg mij naar de kamer ‘ga maar op de bank liggen’. Na de keuken, de hal en de gang kwam de woonkamer, alwaar gestofzuigerd werd, en daarna het laminaat gedaan. Lift your legs!

De andere was inmiddels bezig boven, o.a. met kattenbakken, badkamer en zo.

Wij onderbraken om broodjes rosbief te eten. Hm, lekker! En zo dun gesneden! Er moest toen een foto worden gemaakt van de tube mosterd, want zoiets hadden ze nog nooit gezien. Dat is vast de eerste tube mosterd die op de foto is gezet.

De veldslag ging voort: men ging het sousterrain te lijf. Om tot de ontdekking te komen dat het kattengebroed op de schone was had zitten piesen (en er lag nogal wat klaar voor de linnenkast) en verder overal op verscholen plekjes had zitten poepen.

Het Amerikaanse gevloek was niet van de lucht. Opnieuw sop en mop.

Toen hadden we dat gehad – en praatten even ernstig. Conclusie: ik ga niet mee naar Luxemburg. Je bent te ziek, zei Kris. Dat risico wil ik niet. Nou wist ik dat eigenlijk diep in m’n hart ook wel – maar ik kan een eigenwijs en koppig creatuur zijn.

En naar een goede vriendin hier luisterde ik niet. Anneke had besloten dat ze naar Luxemburg gaat, dus ze gaat! Maar ja, als deze 2 nou ook al beginnen… Ik probeerde nog ‘maar ik keek er zo naar uit!’. Kan wel, maar je conditie laat het niet toe.

Toen heb ik me maar overgegeven. Zij gaan nu 2 dagen zonder mij.

En morgen hebben we was-dag: al het ondergepieste goed gaat naar de wasserette.

Derek Ogilvie II

Na nog een paar readings, kwam hij bij een vrouw die een miskraam gehad had, haar zoontje kwam door. Derek vertelde dat hij iemand zag drummen. Een jongetje. Dat de vrouw en man pas een stereoset gekocht hadden maar dat een van de boxen het niet goed deden. Ook wist hij precies te vertellen welke dan wel. Dat ze openslaande tuindeuren hadden en welk deel van de tuin de vrouw vond dat nog niet mooi genoeg was en waar ze nog aan wilde werken! Hij tekende het na. De vrouw zat met open mond te kijken.
Helaas vliegt zo’n avond voorbij en kwamen wij niet aan bod. Maar ergens had ik dat wel verwacht. Mijn vader houdt niet van zulk soort aandacht. ;)
Maar wat ik wel weet is dat Derek een man is met een enorm gevoel voor humor, the real deal is, en een hele lieve, spontane man. Gevoelige man, met zijn hart op de juiste plaats maar mijn hemel! Wat is die man druk! Nog drukker dan heel mijn eigen gezin bij elkaar! :) En dát is druk!
Om mij heen heb ik regelmatig gehoord: hij heeft vast ADHD! Ik denk ook dat hij na zo’n show kapot is! Dat moet wel. Niet alleen van al die dode mensen, maar ook van de manier waarop hij het brengt.
Toen het begon te regenen en te onweren zei Derek: Zou het niet ‘geweldig’ zijn als hier de bliksem in zou slaan, en de 600 mensen die hier zijn zouden overlijden en ik bij een volgende show jullie allemaal als spirits hier heb? Al de mensen die vragen om hun ‘loved ones’ en ik zeg: Ik heb hier de 600 mensen die door de bliksem getroffen zijn in de vorige show!
Hij flapt er dingen soms gewoon uit en wij als publiek moeten gewoon om deze man lachen, hij is aandoenlijk, lief en medelevend.
Ook al kregen wij geen reading, een avond met Derek is zeer zeker meer dan de moeite waard!

http://www.youtube.com/watch?v=xW1fXL3s7bk

In zijn tweede roman stelt Tash Aw de lezer voor aan de broers Johan en Adam die samen leven in een weeshuis in Indonesië. Omdat ze verder niemand hebben is hun band heel sterk. Die band wordt echter ruw verstoord als de broers door verschillende families worden geadopteerd. Johan komt terecht bij een rijk Maleisische echtpaar en wordt meegenomen naar Kuala Lumpur, de jongere Adam wordt geadopteerd door de Hollandse schilder Karl. Terwijl Johan opgroeit in weldaad, leeft Adam een eenvoudig leventje aan de kust.

In de zomer van 1964 dreigt Indonesië in een burgeroorlog te storten. Buitenlanders krijgen het zwaar te verduren, met name Nederlanders. Als Karl wordt gearresteerd zet de zestienjarige Adam alles op alles op hem weer te vinden. Wat hij echter niet weet is dat zijn zoektocht hem ook dichter bij zijn broer Johan zal brengen.

In zijn zoektocht reist Adam naar een oude vriend van Karl in Jakarta, die hem kan helpen. De explosieve situatie in de hoofdstad zorgt er echter voor dat Adam binnen de kortste keren verzeild raakt in een gevaarlijk spel waarvan hij de oorzaak en de gevolgen niet kan overzien.

[rectangle]
Een meeslepende roman over familiebanden, vriendschap en verlies. Een aanrader voor liefhebbers van historische romans en spannende thrillers.

Kaart van een onzichtbare wereld – Tash Aw, Uitgeverij Mouria
ISBN 9789045800646, Prijs € 22,50

U kunt Kaart van een onzichtbare wereld hier bestellen.

Ik ben nooit weg van hem,omdat hij het zo grof  brengt, maar wat ie zegt zit wel iets in, namelijk dat we in Nederland  diep gezonken zijn.Wat het in de gouden eeuw was dat is het niet meer hoogstaande cultuur, meer de cultuur waar Youpie het over had,mensen zien het niet maar alles wordt op een niveau weergegeven van de ongeletterde man van de straat, er zit geen greintje hoogstaande idiologie meer in de mensen,Hoe zou dat nou komen? Het Nederland van nu  is dat nu een land om trots op te zijn met de woorden van Rita in het achter hoofd,we degenereren.En misschien is het wel zo dat we doen zoals we doen , omdat het ons geen fuck meer kan schelen, hoe we om gaan met elkaar.

En dat heeft ook te maken met de tijd waarin we leven,We verdienen allemaal geld, de een wat meer als de ander,maar daar blijft niets van over, in dit godvergeten land belasting op belasting, vandaag weer twee belasting brieven in de bus, de ene belasting moet ik van twee jaar terug de honden belasting betalen, omdat de gemeente me niet heeft aangeslagen, je moet je zelf namelijk opgeven, daar ben je wel gek voor niemand doet dat, er zijn overigens verschillende dorpen die het af hebben geschaft.Het is ook een belasting die onzinnig is  en niet redelijk,want waarom moet je als je een hond hebt wel belasting betalen en voor een kat en of een paard niet. Gelijke monniken/gelijke kappen.

De andere belasting is van de provincie , waterschap, in jan er een gekregen waarop staat dat het eenmalig is voor 2009, maar nee in juli komt er weer een.Je kunt het zo gek niet verzinnen maar overal betaal je belasting voor.Daar door krijg je te weinig om van te leven en te veel om dood te gaan.En dan zelfs nog komen ze nog met een belasting die je moet betalen, maar daar denk ik nog even niet aan, want dan ben ik dood! wie dan leeft wie dan zorgt. Ik heb medelij met degene die dan leeft.

Om met youpie weer te eindigen hij kon er ook niet meer bij waarom mensen zo zijn afgegleden , zo zijn afgestompt , ja het wordt er niet leuker op in deze maatschappij,moet je morgen weer kijken hoe ze op zondag weer met tassen vol hun auto’s inladen want het is KOOPZONDAG,

de kasten moeten hier en daar wel uit hun voegen barsten,Pakhuizen vol.!!!!!

Voorgerecht of bijgerecht voor 4 personen:
1/2 bosje wortelen, in dunne reepjes
6 grote dadels, ontpit, in reepjes
5 el grof verkruimelde gorgonzola
handvol kleine rucolablaadjes
3-4 el olijfolie
1-2 el sherry-azijn of witte wijnazijn
zout, peper

[rectangle]
Bereidingswijze:
Meng wortelen, dadels, gorgonzola en rucola. Roer een dressing va olie, azijn, zout en peper naar smaak. Druppel de dressing over de salade.

Bereidingstijd: 20 min circa 230 Kcal p.p.

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renee Frinking