Jan Dijkgraaf – Dure grap
Als ik een vrouw zou zijn, en vruchtbaar, zou ik Zweedse willen zijn…
Pak ‘m beet zes kinderen baren, elke 96 weken één, en dan zou ik in totaal en achtereenvolgend 564 weken doorbetaald vakantie kunnen genieten. Da’s meer dan tien jaar.
Wat een onrecht dan als je in Nederland je partijtje meeblaast bij het in stand houden van de wereldbevolking! Met zestien weken doorbetaald zwangerschapsverlof moet je het doen. Als daarvan twee weken nou ook nog fysiek uiterst onplezierig zijn, wegens buik- en onderbuikpijn, houd je niet meer dan veertien weken doorbetaald vertier over. Voor zover daar überhaupt sprake van kan zijn, met een nogal aandachttrekkende jankende, poepende voedselverwerker in de wieg en een man naast je die ook wel weer eens wat momenten van jou voor zichzelf wil, na al die maanden van natuurlijk totaal niet geveinsde belangstelling voor het wondertje in je buik. Dus.
Toen ik zelf voor het eerst vader werd, op 23 maart 1989, moest mijn gewaardeerde mevrouw Dijkgraaf het doen met twaalf weken. Dus er is in twintig jaar vier weken bij gekomen, bij dat verlof. Terwijl ons voedsel en de medische zorg beter zijn geworden, dus de noodzaak tot een verlenging van het doorbetaald feestvieren was er niet echt. Of zie ik dat verkeerd? Zou het niet gewoon véél langer moeten worden? Ik bedoel: mijn moeder kreeg op 9 augustus 1962 eeuwigdurend zwangerschapsverlof. Weliswaar niet doorbetaald, want verplicht van rechtswege en op staande voet, maar hé, dames, het gaat om de principes en niet om het geld, toch? Dat de Rotterdamse firma Piet Smit haar op straat zette zodra ze voor de eerste keer haar plicht had gedaan bij te dragen aan de wederopbouw van ons land, dat was absoluut voor de goede zaak. En dan wordt er tegenwoordig gezeurd over een langer doorbetaald verlof dan die zestien weken. Schiet mij maar lek.
Mijn moeder heeft uiteindelijk 24 jáár zwangerschapsverlof genoten, maar toen ze uiteindelijk rond haar vijftigste de arbeidsmarkt weer betrad (de afdeling woondeco van de Bijenkorf in Rotterdam om precies te zijn) was ze gemotiveerder dan ooit. Niks ‘nog moe van de bevalling’. Niks ‘postnatale depressie’. Niks ‘bekkeninstabiliteit’. Nee, keihard bereid haar beste beentjes haar resterende werkzame leven voor te zetten. En ook nooit ‘ziek’ als de kinderen schoolvakanties hadden, want die konden zelf hun neus wel snuiten, inmiddels.
Kortom: dat zwangerschapsverlof moet langer worden. Geen 96 weken, maar 960. Vanaf de geboorte van de eerste. Dan komt het helemaal goed.
Jan Dijkgraaf is hoofdredacteur van HP/De Tijd
Izaline 2009-06-04 22:56:02
Tenminste, als ik zo tussen de regels doorlees was het inkomen van jouw vader voldoende om zijn gezin te onderhouden. Maar in die tijd waren er ook veel gezinnen waarvan de moeder \'een dienstje\' moest nemen om het hoofd boven water te kunnen houden. Die vrouwen hadden een huishouden te runnen (dat veel meer tijd en energie vroeg dan tegenwoordig) en moesten daarnaast zwart werken omdat wit niet was toegestaan! Ik zou het ze gegund hebben om rondom iedere bevalling even een financiële adempauze te hebben.
Maar terug naar de huidige tijd: stel nou dat alle vrouwen massaal ontslag nemen zodra ze moeder worden. Dan ligt de economie volledig op z\'n gat! De enige sector die daarvan zou profiteren zou de geestelijke gezondheidszorg zijn, die alle gestreste mannen op moet vangen ;-)
Rivka 2009-06-03 19:33:17
internetredactie 2009-06-03 12:52:48
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.