Libelle home » Columns » Werken zonder zorgen?!

Werken zonder zorgen?!

“Op vrijdag pas ik op mijn dochter”, aldus een jonge vader. Mijn onmiddellijke reflex is dan om te zeggen: “Ben je de oppas of ben je de vader?” Oppassen is immers een baan.

Voor je eigen kinderen zorg je. Toch hebben veel mannen de neiging om het woord ‘oppassen’ te gebruiken. Het illustreert dat het combineren van werk en zorg nog niet helemaal is ingeburgerd. Veel vrouwen voelen zich schuldig als ze niet genoeg thuis zijn, veel mannen zien geen mogelijkheden om een betere band met hun kinderen te krijgen. Ik zou graag willen dat dat beter in balans komt.

Twee weken geleden zou er in het Europees Parlement worden gestemd over het verlengen van het minimum aantal weken zwangerschapsverlof in Europa. Helaas werd de stemming uitgesteld. Een gemiste kans volgens GroenLinks.

Er is soms onbegrip over waarom er Europese regels moeten komen voor zwangerschapsverlof. Het antwoord is de Europese interne markt. Bedrijven kunnen zich in Europa vestigen waar ze maar willen. Mensen kunnen overal werken. En lidstaten willen meestal zoveel mogelijk bedrijvigheid naar zich toetrekken, omdat dat de economie van het land stimuleert.

Het resultaat van deze interne markt is dat er concurrentie komt op arbeidsvoorwaarden zoals zwangerschapsverlof. Dat leidt tot een race to the bottom. Voor bedrijven is het aantrekkelijk om zich te vestigen in lidstaten waar het zwangerschapsverlof zo kort mogelijk duurt. Dat scheelt immers de inzet van een vervangende arbeidskracht en dus geld.

Deze concurrentie is oneerlijk en leidt bovendien tot onvoldoende bescherming van de gezondheid van vrouwen en tot het onvoldoende waarborgen van een balans tussen werken en zorgen. Maar ook tot steeds meer vrouwen die het gevoel hebben dat ze noodgedwongen geen kinderen of veel later kinderen krijgen als ze ook een goede baan willen.

Al in 1992 spraken de Europese lidstaten daarom een minimumlengte af voor het zwangerschapsverlof. Dat minimum van veertien weken is een goed begin. Twee weken geleden had het Europarlement de kans om dat te verlengen naar twintig weken. GroenLinks was daar groot voorstander van. Ook omdat er in het voorstel stond dat partners een minimum van twee weken betaald verlof krijgen. Dat geldt niet alleen voor vaders, maar ook voor lesbische meemoeders. Zodat partners een band kunnen krijgen met de nieuwe baby en hun handen uit de mouwen kunnen steken in de drukke kraamtijd.

Bovendien zullen de meeste partners zo geneigd zijn later ook meer zorgtaken op zich te nemen. Dat is goed voor de ouders en voor het kind. In Nederland moeten vaders en meemoeders het nu doen met een erbarmelijke twee dagen. Toen ik vorig jaar zelf een kindje kreeg vond ik het een enorme domper dat mijn man zo snel weer uit onze roze bubbel moest stappen. Jammer voor mij, voor hem en voor ons kindje dat we die overweldigende weken niet konden delen. Dus ook in Nederland zal deze Europese wet een belangrijke verbetering zijn.

Ik wil me ervoor inzetten dat mannen en vrouwen werken en zorgen beter kunnen combineren. Dat vaders, net als moeders, voor hun kinderen zorgen. Het CDA en de VVD zijn tegen het voorstel. Het nieuwe Europarlement mag hier nu over beslissen. Daarom is het belangrijk dat er een progressieve meerderheid komt om hierover te stemmen. Er valt wat te kiezen op 4 juni. Denk groot, stem groen!

Marije Cornelissen, kandidaat-Europarlementariёr voor GroenLinks