Ebru – Ontregeld

    
Column Ebru 



    



    
 

Mijn leven is ontregeld. Het kan je zomaar overkomen, blijkbaar. Je hoort wel ‘ns van die verhalen, dat miljonairs onder een brug eindigen en voor de Albert Heijn de daklozenkrant verkopen. Ik snap dat nooit zo, dat kan gewoon niet. En ondertussen is de verandering in mijn leven minstens net zo bizar.




Ooit was ik columnist, tikte ik twee stukjes per week en leefde ik van lunch tot lunch, vakantie tot vakantie of iets anders dodelijk vermoeiends. Althans, dat dacht ik toen, dat dat dodelijk vermoeiend was.  


Tegenwoordig slaap ik niet meer dan vijf uur per nacht. Droom ik over vakantie en heb ik al een week niet fatsoenlijk gegeten. Fatsoenlijk zijnde aan tafel, met mes en vork en lekker ‘warm’. Nee. Tegenwoordig onderneem ik. Tegenwoordig woon ik samen. Tegenwoordig bestaan mijn maaltijden uit brood met kaas.








	

Mijn medeondernemers zijn een vriendin uit België en mijn buurman. En we worden elkaar langzaam maar zeker zat. Hoewel, misschien is dat wel eenzijdig en genieten mijn collega’s juist van de hele situatie. De reden dat we ‘samenwonen’ is omdat we een handel voeren in crisistijd. Het gaat niet zo vlot als we zouden willen, vandaar dat mijn Belgische partner maar even bij mij inwoont. De buurman voelt zich ondertussen al zo thuis dat hij niet eens meer aanbelt voordat hij de (zijn) sleutel in mijn slot omdraait. En ik, de einzelgänger, de columnist die het allemaal zo goed voor elkaar had, voel mijn leven aan mij ontglippen. 


“Je zult de hectiek en mij nog missen”, spotte de buurman ooit. Nou nee, ik denk het niet. Mijn leven is net zo drastisch gewijzigd als dat van de miljonair die onder de brug eindigt. Tikken doe ik bijna niet meer, lunchen is ook al zo’n vaag begrip uit een vorig leven en van warm eten kan ik alleen nog maar dromen. Tel daarbij op dat ik mijn vrienden verwaarloos en deadlines mis en de conclusie is dat ik voor je het weet inderdaad onder die brug eindig. 


Ik begrijp werkelijk waar niet hoe ik mezelf in deze situatie heb weten te wurmen. Wel dat het niet zo veel moeite heeft gekost. Wat ik echter helemaal niet begrijp, is hoe ik de situatie weer kan keren. Ik heb altijd alles onder controle, ik doe niets waar ik geen zin in heb en ik ben acht van de tien keer alleen. Maar nu is alles anders. 


Mijn leven glijdt uit mijn handen. En ik heb geen idee hoe ik er weer grip op kan krijgen. Ik heb gisteren maar een enkele reis Turkije geboekt. Tot verbazing van mijn buurman; de vriendin uit België weet nog van niets. Als het leven mij ontglipt, kan ik misschien nog maar beter aan mijn leven ontglippen.


















x




                        

                            

                                
Olgashanghai 2009-06-19 09:50:48

                                    

                                    Nou Ebru, ik vond je collectie op de zomerweek hartstikke leuk, dus ik neem het maar als een compliment dat je te jong en hip had ingekocht, ik heb er ook prima kunnen inkopen, Hermien ook en onze dochters ook, haha! De bikini is helemaal favoriet! Zijn er niet ergens beurzen of zo waar je nog een keer zou kunnen gaan staan als je nog zoveel over hebt? En had je het niet over nog een keer sale houden? Het is voor mij een beetje ver weg om \"even\" langs te komen, maar zijn er niet genoeg mensen die dichterbij wonen en wel belangstelling hebben? Desnoods ga je (of je vriendin/buurjongen of iemand anders die je zo gek krijgt) een paar weken op de markt staan, er staan hier bij ons ook een paar van die kraampjes met dat soort kleding en zo te zien doen ze het niet slecht. Het zijn maar wat tips...

Maar hee, zou jij nu niet in Turkije moeten zitten? En wat mannen betreft: zoals zij ONS niet snappen, snappen wij hun niet, daar moet je gewoon meer leren leven. Mijn dochter had afgelopen woensdag een afspraakje en ze werd er een beetje gek van dat haar date zo relaxed was over alles. \"Ik blijf dit jaar zitten\" ---- \"Ach, dan heb je volgend jaar toch een lekker relaxed jaar\", was zijn commentaar. \"Dat hij daar zo nonchalant over kan doen, mam, snap je dat nou?!\" Gisteren kreeg hij te horen of hij geslaagd was voor zijn vwo. Zij smst \'s morgens hoe het gaat, hij smst niet terug tot na vieren. Zij beledigd, maar hij had er geloof ik niet eens bij stil gestaan, hij smst alleen maar als hij echt iets te melden heeft. Tja, ik denk dat wij vrouwen ons veel meer laten leiden door hormonen, veel meer ergens inspringen en dan ook willen dat het loopt. En van die vlinders in je buik van je buurjongen? Kan ik me wel iets bij voorstellen, hij was erg leuk! Succes!
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Ebru 2009-06-17 12:34:31

                                    

                                    zelfmedelijden is het niet valkenoog, verbazing meer en vooral verwondering over hoe mijn leven zo enorm heeft kunnen veranderen in 2 maanden tijd. dat is wat mij enorm verbaast en zeker als je bedenkt dat ik een prima leven heb. en over dat zelfmedelijden van een shopper: het is totaal iets anders om voor jezelf te winkelen of voor een grote doelgroep. supermoeilijk dat kun je je niet voorstellen als je dat niet eerder gedaan heb. verlies nemen is te makkelijk valkenoog, en dat is niet mijn ding. buffelen tot het moment dat je verlies MOET nemen is totaal iets anders. ik leer mega veel - dat maakt het juist interessant. maar dat het zo lang doorloopt was onvoorzien. mijn drie maanden vakantie is in het water gevallen maar dat hoort bij verlies en doorbuffelen. wat niet wegneemt dat ik mijn leven weer waardeer om wat het is.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
valkenoog 2009-06-17 11:47:40

                                    

                                    De buurman lijkt je aardig in de gaten te hebben, ik kan niet anders zeggen. Je schrijft een tranentrekkend stukje vol zelfmedelijden, waarna je besluit om te vluchten naar Turkije. Vluchten zal je probleem niet oplossen, alleen maar verschuiven. Je hebt een aantal jaar in het bedrijfsleven gewerkt, dus mag ik veronderstellen dat je deze onderneming bent begonnen met een strak businessplan?

Ben je door de modereportages in de libelle soms op je verkeerde been gezet? Die verwacht je eerder in de cosmo of de viva, maar je je hebt al een paar keer een libellezomerweek meegemaakt, dus je weet wat voor publiek je daar kunt verwachten. En wat ze kopen (en gratis verwachten). Volgens je eigen column (vol zelfmedelijden over het zware lot van iemand die alleen maar een beetje hoeft te shoppen, maar dit terzijde.)

Quote: En zo sjok ik al weken door en over de hele wereld, om een superleuk aanbod te hebben op onze Libelle Zomerweek-stand. Inmiddels ben ik omgedoopt tot ‘oppershopper’, maar we zijn nog niet klaar met winkelen - het is heel, heel moeilijk, winkelen. Serieus. Onze spulletjes zijn heel erg leuk maar we hebben in kleine aantallen ingekocht. Ongeveer voor maandag t/m woensdag. Hoe dat moet met een Libelle Zomerweek die tot zondag duurt, weet ik nu om 9 uur op 21 april niet."unquote) 

was je diep onder de indruk van wat je allemaal ingekocht had en was je bang dat het te weinig was. Nou, les geleerd zou ik zeggen.

Neem anders je verlies, breng de hele zooi naar de kringloopwinkel of het leger de heils en zeur er verder niet zo over. Pak die sleutel van die buurjongen af en neem een advocaat, dat maakt vast indruk. En neem volgende keer niet zo'n vreselijk moeilijke opdracht, ken je grenzen!
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x



x
x
x
x