Femke – Natuur en ik

    
Column Femke 



    



    
 

Ik vind het belangrijk om mezelf in mensen te herkennen. Dat je iets zegt en dat iedereen dan roept: “Jáááá, dat ervaar ik precies hetzelfde”. Hoe dat psychologisch zit, weet ik niet precies, maar volgens mij heeft het te maken met de vrees om ‘niet helemaal normaal’ te zijn.




Waar ik het over heb? Ik houd niet van de natuur en ik ken niemand die ook NIET van de natuur houdt. Vooral rond de vakantietijd valt het op. Als ik mensen hoor zeggen dat ze plannen hebben om heerlijk te gaan wandelen in de Pyreneeën, vraag ik me af waarom ze dat leuk vinden (niet hardop, maar mijn gezicht spreekt boekdelen) en wanneer ik terugkom van een vakantie naar Marokko en men vraagt mij hoe de begroeiing daar was, moet ik het antwoord schuldig blijven. (Ik heb het doodgewoon niet gezien).


En dat begrijpt dus niemand. Daarom heb ik me er jarenlang toe gezet om die ene wandeling door die kloof op Kreta toch maar mee te lopen of die veel te hoge berg toch maar te beklimmen (want het uitzicht is zo mooi!). Maar ik vind bomen en vlaktes en bergen en dalen en planten bijna nooit heel bijzonder. En uitzichten ook niet. Ik hoor u denken: Wat is er nu geweldiger dan boven op een reusachtige berg te genieten van het perfecte uitzicht over de ruige, beboste omgeving! 


Tja, ik mis dat gevoel. Ik kijk ernaar en denk: Heb ik hier de hele dag voor lopen zwoegen? Meestal probeer ik me ervan af te maken door te zeggen: “Ik houd niet van NAtuur, ik houd van CULtuur!” Dat zorgt er echter alleen maar voor dat ik verwarde blikken in mijn richting krijg. “Maar zou je dan niet heel graag eens door het oerwoud struinen?”, vraagt de één. “Wil je niet dolgraag de woestijn zien?”, vraagt de ander. Nee, ik wil steden zien, gebouwen, musea, een eeuwenoude weg, ruïnes. O ja, en dieren. Gorilla’s, olifanten, roodborstjes en herten. Die vind ik dan weer wel geweldig. Ook wel natuur, maar dan actief. En zonder bladeren. Zou er iemand zijn die dat begrijpt…








	


















x




                        

                            

                                
Izaline 2009-06-04 22:24:46

                                    

                                    Mijn vader was van boerenafkomst en had niets met cultuur, terwijl mijn stiefmoeder opgroeide met kunst en klassieke muziek en zo. Vreemd genoeg vulden die twee elkaar perfect aan: door haar leerde hij te genieten van een goed toneelstuk of een mooi schilderij, simpelweg doordat hij van haar dingen leerde die hij eerder nooit zag. En omgekeerd leerde zij het verschil tussen een mus en een buizerd, en kon ze een kastanjeboom van een eik onderscheiden.



Is dat bij jou misschien ook het geval Femke? Je bent dan wel opgegroeid op de Veluwe, maar kan je de ene boom van de andere onderscheiden en kan de natuur je desondanks niet boeien? Of is het meer een kwestie van 'onbekend maakt onbemind'?



Ikzelf hang er een beetje tussenin: ik weet wel wat over de natuur, maar ook heel veel niet, en toch kan ik er enorm van genieten. Maar dan wel graag zoals Marg: ik moet er niet aan denken om urenlang in een of ander hutje door een verrekijker naar vogeltjes te gaan zitten loeren! Maar ik verwonder me er nog steeds over hoe Moeder Natuur het voor elkaar heeft gekregen dat een narcis 'weet' wanneer het voorjaar is en uit haar bol kan gaan...
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
geertjeF 2009-06-04 17:46:15

                                    

                                    Mijn dochter en zoon zijn in de middle of nowhere in Schotland opgevoed, en mijn dochter woond al sinds haar studie tijd in de stad en zou (op dit moment) ook niet anders willen. Het enigste groen waar ze wel van houd is het park om te pickincken of een concert bij te wonen, en ze gaat ieder jaar naar Glastonbury om te werken in een van de biertenten, en Glastonberry ligt ook in de middle of nowhere...maar wordt natuurlijk omgetoverd in een giga kampeerstad

voor die drie dagen.

En wie weet, mss wordt je de stad op een gegeven moment wel totaal beu en horen we van jou vanuit een boerderijtje in de betuwe....
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
niejel 2009-06-04 08:26:25

                                    

                                    
quote:
Femke S schreef op 04 juni 2009 @ 10:14:

Dag Marijn! Ha, ik heb het ook heel lang gehad met de zomer. Ik werd al gestresst van de gedachte aan strand en dat we zo vrolijk moeten zijn omdat de zon weer schijnt...tegenwoordig gaat het een beetje beter. Ik heb dit jaar al meer op een terras gezeten dan de jaren ervoor. Dat begin ik dus te leren. Maar die natuur....ik weet niet of ik daarin ooit zal veranderen.
Nog even een toevoeging aan mijn eerste reactie: Alle natuur is mooi en geweldig, alleen strand is vreselijk. Voor een wandeling gaat het nog wel, maar een dag aan het strand bakken, brrrrrrrrrr. Zand op je badlaken, zand in je badpak, zand tussen je brood, zand in je limonade. Kortom geen zon, zee, strandvakantie voor mij.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x



x
x
x