Femke: Zonde of ziekte?

De enige keer dat ik iemand van tegen de 300 kilo zag, was bij een aflevering van Oprah: haar zwaarlijvige gast kon de deur van zijn huis niet door en moest uit zijn woning getakeld worden om in de studio te kunnen komen. Maandagochtend las ik een soortgelijk schrijnend verhaal in het gratis krantje De Pers. Het artikel ging over de 46-jarige Eric die op zijn top 300 kilo woog en momenteel 188. Er stond ook een foto van Eric bij met in het onderschrift de mededeling dat hij alles vanuit zijn bed doet en hulp krijgt bij het koken, de post en de vuilnis. Hij zit in de WAO, maar voelt zich daarover niet schuldig omdat hij twintig jaar premie heeft betaald.

Dat steeds meer Nederlanders veel te dik zijn, weten we allemaal. Loop op een zaterdag door een drukke winkelstraat en je ziet overal dikke mannen, vrouwen en vooral ook kinderen. Compleet met soft-ijsjes en Big Macs. En dan heb ik het niet over een paar kilo overgewicht, maar over tientallen kilo’s. Ik geef meteen toe dat ik ook regelmatig te veel eet, maar om 300 kilo te worden, moet je van eten volgens mij je beroep maken. Non-stop eten. Wat ik het nare vond aan het artikel in De Pers is dat Eric maar gedeeltelijk de schuld van zijn overgewicht op zich wil nemen. Hij legt de verantwoordelijkheid ook bij de medische wetenschap neer. Men weet volgens Eric te weinig af van 200 kilo overgewicht en daardoor is hij alleen maar dieper in de problemen geraakt. Tja, dan word ik toch een beetje pissig.
Wie heeft zichzelf nu jaar in jaar uit vol zitten stoppen met talloze frikadellen per dag? We weten allemaal dat te veel te zoet en te vet slecht voor ons is. Net zoals we dat bijvoorbeeld van roken weten. Willens en wetens doorgaan met eten brengt grote risico’s met zich mee. Dat wist ook Eric. Ik vind het echt verkeerd dat je, als het misgaat, je eigen fout afschuift op de medische wetenschap.
Maar goed, als ik dit opschrijf en nog een keer naar de foto van de veel te dikke Eric kijk, krijg ik toch medelijden. Wanneer je zo veel eet dat je niks meer kunt, moeten we dan niet spreken van een ziekte? Is zwaarlijvigheid doodgewoon de omgekeerde beweging van anorexia? Als we eerlijk zijn, kunnen wij, mensen met een normaal gewicht, vaak wat hoofdschuddend naar veel te dikke mensen kijken. We nemen hun probleem niet serieus en denken dat dikke mensen gemakzuchtig zijn. Dat dik zijn zo simpel is als ‘geen maat weten te houden’. Maar is dat zo of is vraatzucht niet alleen een zonde maar ook een serieuze ziekte?

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

gizmo_21_11 2009-06-29 09:14:51

Bij excessieve gevallen zoals iemand die over de 300 kilo weegt, denk ik dat je alleen maar van een ziekte kunt spreken.
Wat ik wel verdrietig vindt, is dat er zo oordelend gekeken wordt naar iedereen die niet aan de \'norm\' van slank voldoet. Soms zijn er redenen waarom iemand niet afvalt, zoals schildklierproblemen of medicatie waar je van aankomt.
Ik ben helaas ook niet de slankste en lijdt al 20 jaar onder het feit dat ik maar niet af kan vallen. Heb allerlei dieten gevolgd en werd daardoor alleen maar dikker (jojo effect). Nu eet ik zeer minimaal, op of rond 1500 kcal per dag, voornamelijk rauwkost, fruit, magere ingredienten, ik sport zoveel ik met mijn ziekte Fibromyalgie kan doen. En nog val ik vrijwel geen kilo af. \"ieder pondje gaat door het mondje\", ja dat zal best zo wezen, maar stoppen met eten (en dan heb ik het over gezond eten) kan ook niet.
In de tijd van Rubens zou men mij zeer aantrekkelijk hebben gevonden, tegenwoordig voelt het alsof ik verantwoording moet afleggen als ik een keertje een lekker ijsje neem. Maar men ziet niet wat ik allemaal doe om een keertje van dat ijsje te mogen genieten.
Mensen, kijk naar jezelf en hou op met oordelen over iemand anders totdat je zelf een week in die ander zijn/haar schoenen hebt gestaan. Al die slanke, oordelende personen, zouden eens een week in mijn pijnlijke vermoeide, te zware lichaam moeten zitten op het eten wat ik eet. Dan weet ik zeker dat ze op hun blote knietjes danken dat ze mij niet zijn!

Anneke02 2009-06-26 14:38:03

Inderdaad, oordeel niet te snel. Een nichtje van me had een probleem met de schildklier - de pondjes vlogen eraan, al at ze bij wijze van spreken maar een worteltje per dag. Dat werd dikker en dikker, wij maar hoofschudden, tot het schildklier-probleem werd ontdekt.

Met de juiste medicatie slonk het snel.

marijke1 2009-06-25 07:53:30

In een enkel geval kan er sprake zijn van het Prader Willy syndroom, dat is een kleine chromosoom-afwijking. Iemand met dit syndroom krijgt het seintje "vol" simpelweg niet, deze mensen zijn een gevaar voor zichzelf want ze kunnen zich letterlijk in een dag dood-eten omdat ze gek worden van de honger. Toch gaat in veel gevallen de kreet "elk pondje komt door het mondje" wel op, ik merk het in mijn nabije omgeving en dan heb ik het echt niet over mensen die eten uit een vorm van onvrede maar simpelweg over bourgondieërs die eten tot een soort kunst hebben verheven en daardoor hun eigen graf graven met hun tanden.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.