Wieke – Nooit meer bedelen – een droom?
Ik heb genoeg, veel meer dan jij: “Alsjeblieft, doe er je voordeel mee.” Zou het ooit zo gaan?
Aanstaande zaterdag is het AmsterdamDiner, ten bate van het Aids Fonds. Met veel artiesten en elke bekende Nederlander die je maar kunt verzinnen – tot en met vertegenwoordigers van het Koninklijk Huis – is erbij. Leuk jurken kijken, want er komt heel wat voorbij op dat gebied.
Helpt zo’n diner? Ja. Want een groot evenement als dit genereert enorm veel geld. Bedrijven ‘kopen’ tafels en niemand verlaat de tent zonder ingetekend te hebben voor forse bedragen. En met die bedragen kunnen onderzoek en goedkope medicijnen voor ontwikkelingslanden worden gefinancierd.
Tegenwoordig is de angst voor aids in de westerse landen aan het wegebben. Geslachtsziekten rukken weer op in Nederland, een teken dat men zich niet meer ongerust maakt. Wat stom is. Aan aids hoef je hier niet meer dood te gaan. In ontwikkelingslanden ligt dat totaal anders.
Ik zou mezelf niet zijn als ik me niet afvroeg: wat triest eigenlijk dat je zo’n diner moet organiseren. De mensen van het Aids Fonds kennende, zullen ze een presentatie geven over hun werk die er niet om liegt. Jammer dat niet iedereen het kan zien.
Juist deze week kwam ik weer in contact met Annemarie Rulos, een jonge Nederlandse vrouw die in Indonesië woont met haar Indonesische man en haar kinderen. Zij geeft haar ziel en zaligheid voor de verschoppelingen op het eilandje Batam. Ik ontmoette haar in 2004 en heb gezien hoe ze probeert kinderen die al heel jong in de gevangenis belanden, te helpen met onderwijs, voedsel en liefde. Waarom komen ze in de gevangenis terecht? Omdat hun ouders ze aan hun lot overlaten.
Waarom doen die ouders dat? Stel je voor: je bent visser. De zee is leeggevist en vervuild door de omringende industrieën van vooral de stad Singapore. Geen vis, geen inkomen. De vrouwen van de vissers gaan de prostitutie in. Ik heb ze ontmoet. Ik zag hun harde gezichten, maar ook hun tranen. Ik was in hun smerige bordelen en heb met ze gepraat. Ik zag hun kamertjes. Foto’s van hun kinderen, die niet mogen weten wat ze voor de kost doen.
Annemarie stuurde me dit gedichtje (een van de vele die ze heeft geschreven):
Tweestrijd
Verdiept
In mijn gedachten
Schrik ik
Van het groezelige handje
Dat plots verschijnt voor het zijraam
Vragend
Kijkt hij me aan
Smekend met zijn grote ogen
Om wat muntjes
Die voor mij weinig betekenen
Tweestrijd
Verdeelt mij
Geven betekent een maaltijd
Voor hem en de zijnen
Wat hard nodig is
Maar
Door te geven
Bezegelen we zijn lot
Afhankelijk van aalmoezen
Ontnemen we hem zijn kansen
Op een beter leven.
Ik herken elk woord. Het jongetje uit het gedicht hoort niet te bedelen op dat kruispunt vol stinkende uitlaatgassen. Hij hoort niet misbruikt te worden in een overvolle gevangenis. Want dat gebeurt. Kinderen die stelen gaan naar de gevangenis en zitten tussen volwassen criminelen in. Met alle gevolgen van dien. Kinderen zoals hij horen op school te zitten.
Ik hoop op tafelgenoten aanstaande zaterdagavond, aan wie ik dit verhaal kwijt kan. Ik hoop op betrokkenheid van Nederlanders bij kinderen ver buiten onze landsgrenzen. Met alleen een aalmoes komen ze er niet. Een droom?
http://www.anakasuh.nl
http://www.travelmessage.nl/setara (de website van Annemarie Rulos)
Gerelateerde artikelen
gloei 2009-06-22 07:36:41
Ik ben het met Wieke eens, dat in sommige gevallen de vergoedingskosten voor het besturen van (goed bedoelde) stichtingen of goede doelen flink naar beneden kunnen. Vaak zijn het mensen met goed betaalde banen, die zulke functies als nevenactiviteiten hebben.
dimormar 2009-06-21 20:49:24
Tja Margreet Dolman en Gremdaat, heerlijk die typetjes van Paul Haenen.
Dus jij hebt genoten en er is vast veel geld opgehaald. Fantastisch.
Succes met je volgende onderwerp voor ons.
wieke 2009-06-21 19:50:32
Gisteravond: geweldige avond. Met een inleiding van dominee Gremdaat en Margreet Dolman. Scherp, geestig en toch een serieuze ondertoon. Veel optredens van goede artiesten, veel betrokkenheid, en een ongelofelijk goede speech van een jonge Nederlandse vrouw, die vertelde hoe het is om hiv besmet te zijn. Wat dat voor een impact op je leven heeft. Dat het ongelofelijk kortzichtig is om te denken: ik ga er niet aan dood, ik word behandeld, het wordt vergoed, klaar. Zij schetste hoe haar leven er uitziet, sinds die besmetting (vrijen zonder condoom, terwijl zij voordat de relatie begon, een aidstest had laten doen; haar partner had die voorzorg niet genomen: bingo). Het heeft zoveel invloed op je liefdesleven, je afspraken, je werk, je verzekering, een huis kopen, etc. En dan woont ze in Nederland. Waar alles best goed is geregeld. Steken we even over naar Afrika: daar is het een ander verhaal. Daar ging het gisteravond over: een verzekering, ook voor de armste Afrikanen. In het bijzonder in Tanzania, omdat je ergens moet beginnen, en ook ter plekke gemotiveerde Tanzanianen moet hebben die het plan van de grond kunnen tillen. De opbrengst is nog niet bekend, maar ik kreeg de indruk dat niemand zich iets van de crisis aantrok. Er wordt nog geteld. Eerdaags zullen we het wel horen.
Dat keurmerk: ik vind dat een goede zaak. Wij bij Libelle hebben het nodig als we een actie willen starten zoals de halfjaarlijkse puzzelmarathon. Het ministerie van justitie geeft anders geen vergunning af. En ik vind het een prettig idee, dat een club voor wie wij een marathon op touw zetten, zo'n keurmerk heeft. Het gaat om het geld van lezeressen en wij willen dat dit goed wordt besteed. Duur, zo'n keurmerk, dat ben ik met Annemarie eens (zij zegt er ook wat over in haar reactie), ik begrijp ook niet zo goed waarom dit zo kostbaar moet zijn. Toch ken ook ik wel organisaties die het keurmerk niet hebben en toch bona fide zijn. Maar die kunnen dan weer een verklaring krijgen van 'geen bezwaar', zoiets, van de belastingdienst.
In ieder geval zien wij er vanuit Libelle altijd op toe dat een stichting het keurmerk wél heeft. Of dat er zo'n verklaring is.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.