
Derek Ogilvie II
Met gezonde spanning stonden we daar dan, in Den Bosch, tussen de kleine 600 anderen. Er waren inderdaad camera’s maar niet voor televisie opnames. We dronken nog wat en mochten de zaal in. Een hele andere opstelling als op tv. Niet in een rondje maar gewoon zoals in het theater. Rechte rijen. Gelukkig dat wij op rij 8 zaten waar we veel beenruimte hadden, want met die verzengende hitte buiten en nog meer binnen, stoelen die dicht op elkaar stonden en dus ook mensen dicht op elkaar, werd het al heel snel heel erg warm binnen. Er stonden twee camera’s voor bij het podium en één achterin. Presentator en tolk Jeroen Marré (de stem van de dr. Oetker Pizza reclame zo vertelde hij) vertelde wat we ongeveer zouden kunnen verwachten en dat hij een en ander zou vertalen. En dat de opnames gemaakt werden voor de grote schermen zodat iedereen het zou kunnen volgen maar ze na de show gewist zouden worden.
Jeroen verdween naar de zijlijn, en onder de daverende klanken van Michael Jackson’s Can you feel it, (hoe kan het eigenlijk ook anders) kwam Derek op. Armen in de lucht, de energie straalde er van af. Iedereen stond mee te klappen en te swingen. Derek riep hard: we love you Michael! En de hele zaal smolt, niet alleen maar van de enorme hitte.
Meteen kwam er bij Derek zijn eerste ’spirit’ door zoals hij ze noemt. Een jongeman was al bij hem aanwezig in zijn kleedkamer, maar dat vertelde hij later pas, eerst gaf hij de kleinste details. Pijn in de nek, rug, klachten in de rechterschouder, nu kan dat op veel mensen slaan maar deze mevrouw zo zei hij viel bijna uit elkaar. Hij vertelde meer details over hun huis en meteen kwam er een arm de lucht in. Ze kreeg de microfoon en na een aantal dingen zo bleek dat hij tot op alles nauwkeurig de inrichting van hun huis wist. Omdat met hij hun overleden zoon sprak. De tranen rolden over het gezicht van de vrouw en het ongeloof was van haar gezicht af te lezen.

Na nog een paar readings, kwam hij bij een vrouw die een miskraam gehad had, haar zoontje kwam door. Derek vertelde dat hij iemand zag drummen. Een jongetje. Dat de vrouw en man pas een stereoset gekocht hadden maar dat een van de boxen het niet goed deden. Ook wist hij precies te vertellen welke dan wel. Dat ze openslaande tuindeuren hadden en welk deel van de tuin de vrouw vond dat nog niet mooi genoeg was en waar ze nog aan wilde werken! Hij tekende het na. De vrouw zat met open mond te kijken.
Helaas vliegt zo’n avond voorbij en kwamen wij niet aan bod. Maar ergens had ik dat wel verwacht. Mijn vader houdt niet van zulk soort aandacht.
Maar wat ik wel weet is dat Derek een man is met een enorm gevoel voor humor, the real deal is, en een hele lieve, spontane man. Gevoelige man, met zijn hart op de juiste plaats maar mijn hemel! Wat is die man druk! Nog drukker dan heel mijn eigen gezin bij elkaar!
En dát is druk!
Om mij heen heb ik regelmatig gehoord: hij heeft vast ADHD! Ik denk ook dat hij na zo’n show kapot is! Dat moet wel. Niet alleen van al die dode mensen, maar ook van de manier waarop hij het brengt.
Toen het begon te regenen en te onweren zei Derek: Zou het niet ‘geweldig’ zijn als hier de bliksem in zou slaan, en de 600 mensen die hier zijn zouden overlijden en ik bij een volgende show jullie allemaal als spirits hier heb? Al de mensen die vragen om hun ‘loved ones’ en ik zeg: Ik heb hier de 600 mensen die door de bliksem getroffen zijn in de vorige show!
Hij flapt er dingen soms gewoon uit en wij als publiek moeten gewoon om deze man lachen, hij is aandoenlijk, lief en medelevend.
Ook al kregen wij geen reading, een avond met Derek is zeer zeker meer dan de moeite waard!
We love Derek. (and Michael)
Can you feel it?
fajah 2009-06-30 10:24:07

kati 2009-06-29 10:50:22

marg 2009-06-28 22:15:36

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.