En onderweg hierheen, met George (die Armeniër). Te gek, zij zijn hiero, niet daaro! Ze hadden wel wat vertraging – en George daar maar braaf staan met z’n bordje met haar naam en mijn naam erop.

Men heeft elkaar gevonden. Valt ook moeilijk te missen, als je pal voor de gate gaat staan met zo’n bord voor je kop he. Niet dat George een bord voor z’n kop heeft, verre van, integendeel zeg ik zelfs.

Intussen hebben die 2 kleine lellebellen (ik bedoel nu de katjes) de broodjes die ik voor vanavond had gekocht gekraakt! De ploertinnetjes! Die-van-het-eten komt nieuwe voorraad aandragen.

Michael Jackson haalt intussen alle voorpagina’s – er is al meer over gezegd op dit forum. Ik had eigenlijk niet zoveel met die man – vond hem de laatste jaren zelfs eng.

"Ben" vond ik wel mooi, zoals ik al bij Hermien gezegd heb. Maar voor de rest – had die jongen eigenlijk wel een gelukkig leven? Ik vraag het me af.

Maar nu: WELKOM IN NEDERLAND, KRIS EN SUZY!

Die moest er even uit. Joepie!

Derek Ogilvie I

Vanavond is het dan zo ver. De avond waar we al weken naar uitgekeken hebben is dan eindelijk daar.
Vanavond ga ik naar Derek Ogilvie!
Vriend had toen de show net weer op tv begonnen was, kaartjes gekocht. Zus en ik wilden al vorig jaar gaan, maar grepen steeds mis. Vriend heeft kaartjes weten te bemachtigen voor Moeder, Zus, mij en zichzelf en verrastte ons daarmee op Moederdag. 
Dus we gaan met zijn allen vanavond er heen. Spannend!
Al zolang als Derek op tv is kijk ik. Hoewel, dat is niet waar. De babyfluisteraar heb ik nooit gezien. Daarna wel, daarna ben ik gaan kijken. Omdat ik zulke goede verhalen hoorde over deze man.
Ik geloof daarin, in het paranormale. Mensen als Char, nee, daar niet in. Tig keer een letter noemen kan ik ook, zit er altijd wel 1 tussen die goed is. Maar Derek, ja die is ‘for real’.
Dat lieve Schotse accent is voor mij al geweldig, maar ik moet niet bevooroordeeld zijn. Mijn Schotse gevoel uitschakelen en met een ‘open mind’ erheen gaan. Maar ik kan je nu al zeggen: it’s going to be great.

Nu weet ik zelf al wel dat mijn vader (mijn overleden vader moet ik zeggen voor de goede orde) bij mij aanwezig is, maar voor mijn zus is het wel prettig als zij die bevestiging zou krijgen. Mijn moeder en ik voelen de aanwezigheid van mijn vader wel, maar zuslief, dat is een ander verhaal. Zij droomt niet over hem zoals wij, zij voelt het niet zo zoals wij. Zij ‘communiceert’ niet zo met hem zoals wij, hoe graag ze ook wil, misschien staat ze er niet zo ‘open’ voor zoals dat heet.
Maar er is echter 1 hele groter MAAR aan dit verhaal. Mijn vader kennende, zal hij denken: Ja daag! Ik doe aan die flauwekul niet mee! Doe maar gewoon dan… En wat heeft iemand als Derek Oglivie nodig om zijn vak te kunnen uitoefenen? Juist een ‘spirit’.
 Dus pap, doe mij en Zus even een lol, en zet je er overheen vanavond. Ben er in Den Bosch en ook al komt het op tv (wat ik niet hoop want ik hoef ook niet zo nodig met mijn hoofd op tv eigenlijk) ben er dan toch, voor ons, voor Zus, voor mama. En neem dan meteen de papa van Vriend mee als je toch bezig bent! ;)

http://www.youtube.com/watch?v=smfg7b1yw2g

In Open je ogen beschrijft Lara Santoro het verhaal van twee tegendraadse vrouwen, die met elkaar botsen maar toch aan elkaar gebonden zijn. Het verhaal vindt plaats tegen de achtergrond van het hedendaagse Afrika –van koffieplantages en witte stranden, en van burgeroorlogen en aids.

De twee hoofdpersonen zijn Mercy en Anna. Mercy is een forse Afrikaanse vrouw met een grote mond en een gouden hart. Ze werkt als huidhoudster bij Anna, een buitenlandse correspondente die te veel drinkt en te weinig doel heeft in haar leven.
[rectangle]
Santoro tekent in dit boek een rauw portret van Afrika, maar laat ook zien dat de vanwege de kracht van de Afrikanen zelf de hoop op een betere toekomst niet mag worden opgegeven.

Over de auteur
Lara Santoro is oorspronkelijk afkomstig uit Italie maar studeerde in de VS en Frankrijk. Als journalist heeft ze veel gereisd en geschreven over oorlogen, hongersnood en de vele aspecten van de aids-epidemie. Santoro schreef onder andere voor Newsweek.

Open je ogen – Lara Santoro, Uitgeverij Mouria
ISBN 9789045800387, Prijs € 18,95

U kunt Open je ogen hier bestellen.

http://www.dethuisjournalist.nl/?cat=60

Voor 4 personen: smelt een reep Toblerone van 100 gram

 au bain marie zachtjes.

Schep 12 bolletjes vanilleijs op plastic folie en laat hard aanvriezen in de diepvries.

Klop 4 eieren los ,haal de hard gevroren ijsbolletjes door het eiermengsel en doop ze dan in kokos, frituur kort in zonnebloemolie op 180 graden, doe de bolletjes ijs in een coupe, doe er de getableerde toblerone over  niet te warm, maar zo gesmolten dat de chocolade direkt krokant wordt. en dan een rozetje slagroom, met wat gebruneerde amandelen, giet er nog wat coulis van abrikoos over en wat takjes mint of citroenmelisse ter garnering, serveer direkt, eet smakelijk

‘Hallo, UWV? Ik krijg zojuist een brief binnen dat ik op 6 juli bij de controlerend arts moet verschijnen. Die heb ik al eerder gekregen. Ik heb daarop contact opgenomen met de contactpersoon, Mevrouw K. Uitgelegd over internisten en ziekenhuis en zo. Mevrouw K. vond die afspraak onder deze omstandigheden geen zin hebben, ik zou een oproep krijgen als ik weer uit het ziekenhuis ben.’

Het UWV: Mevrouw K. is er vandaag niet. U hebt dat met haar afgesproken? Ja, zij staat vermeld als contactpersoon, rechtsboven.

UWV kijkt. Ja, die afspraak stond er. Maar misschien wil de arts u toch zien.

Ik: er valt niet veel te zien. Behalve een persoon die een ontsteking in de lever heeft, een vergrote milt (dat hangt aan mekaar vast), opgezwollen voeten, niet kan lopen zowat, een rolstoel in de gang heeft staan (is weer eens wat anders dan een paard he), de dag daarop naar een internist moet, moet worden opgenomen. maar verder: alles goed hoor!

Mevrouw K. is er vandaag niet, aarzelde het UWV. Misschien heeft het elkaar gekruist? Dat zou kunnen. En u hebt dat met haar afgesproken? Ja, van de geteisterde. Ik werd eerlijk gezegd ietwat cynisch ‘denk je nou echt dat ik van een gesprek met die ARBO arts ineens totaal genezen, juichend van arbeidsvreugde overeind stuif?’ Maar misschien wil hij weten wanneer u weer aan het werk kunt!

Weet ik niet. Geen zinnig woord over te zeggen. En voor hetzelfde geld ben ik over een half jaar wijlen – want dat is me ook al verteld. Het lijkt me ietwat lastig vanaf m’n wolkje. Misschien kunnen ze me een lap-top meegeven in de kist.

Het UWV raakte ietwat in verwarring – hetgeen mijn duivelse bedoeling was (oh jee, daar gaat m’n wolkje) – en de lap-top ook, want die smelt dan als ik een verdieping lager ga (ja, ik blijf er maar de galgenhumor van inzien, ik kan wel gaan zitten janken, maar dat helpt ook niet. Dan maar galgenhumor).

Het is toch veel simpeler om gewoon te wachten tot ik al die onderzoeken en de opname gehad heb? Of ben ik nou Malle Eppie? Na al die toestanden weet je tenminste precies waar je aantoe bent, en kun je concreet praten.

Malle Eppie – ik? Nee, daggut niet. En de andere Malle Eppie, dames, die mogen jullie zelf invullen.

En – ik laat de moed niet zakken hoor.

Anneke

Gerecht voor 12-14 personen:
250 g bloem
250 g kristalsuiker
0,5-1 tl zout
1,5 tl natrium bicarbonaat
(zuiveringszout)
2 tl gemalen kaneel
1-2 tl geraspte gemberwortel
2,25 dl zonnebloemolie
3 eieren
150 g walnoten, grof gehakt
350 g wortelen, geraspt
200 g verse roomkaas
4 el creme fraiche
2 el boter
225 g poedersuiker
1-2 el citroensap

Bereidingswijze:
Meng bloem, kristalsuiker, zout, natrium bicarbonaar, kaneel en gember. Roer de olie erdoor en klop het mengsel luchtig. Klop de eieren er een voor een door. Voeg dan de noten en wortelen toe en schep het beslag in een ingevette vorm van circa 26 cm doorsnede. Bak de cake 40-50 min. in het midden van een voorverwarmde oven op 175ºC. Laat de cake iets afkoelen, haal hem uit de vorm en laat hem op een rooster verder afkoelen. Roer voor het glazuur de roomkaas los en met creme creme fraiche en boter. Roer de poedersuiker er in gedeelten door tot een glad mengsel ontstaat. Breng het glazuur op smaak met citroensap en strijk het met een paletmes in een dikke laag over de cake. Laat het glazuur circa 1 uur drogen.

Bereidingstijd: circa 25 min. Oventijd: 40-50 min. Wachttijd: 1 uur Circa 495 kcal p.p.

Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renee Frinking

K:  Errug hè, nou zeg, ut zal je maar overkomûh!

V:  Ja, das nie leuk

K:  En al zo lang, joh, tis wat!

V:  Al anderhalf jaar, anderhalf jaar en helemaal niets gemerrûkt

K:  Ech nie? Hoe is ut mogelijk. Dan heeft ie ut wel goed gespeeld.

V:  Ja, daar was die goed in. Trouwens er waren wel mensen die ut wisten hoor!

K:  Ow echt, en heb niemand wat tegen je gezegd dan?

V:  Ik wis van niks. Als ik ut allemaal had gewetûh, was ik toch niet gaan samenwonûh!

K:  Das waar, wat een klootzak hè!

Ongewild waren manlief en ik afgelopen week getuige van dit gesprek tussen een klant en een verkoopster. De relatieproblemen van de verkoopster werden luid en duidelijk besproken en daarvoor had het stel de meest centrale plek in deze cadeauwinkel uitgekozen. De toonbank.

Terwijl de klant aan de lippen van de verkoopster hangt om alle smeuïge details van de relatiebreuk te vernemen, duwt een tweede verkoopster haar collega opzij. Ze moet bij de kassa om met ons af te rekenen en om het cadeautje in te pakken. Haar collega en de klant trekken zich niets van haar en nog minder van ons aan. En de mannelijke partner van de klant staat met zijn handen in zijn broekzak te wachten totdat de dames uitgekletst zijn. De arme ziel!

Buiten kijken we elkaar aan; dit gedrag kan dus echt niet. Als je als winkelpersoneel al nodig vindt privé gesprekken te voeren op de werkvloer, doe dat dan op een rustige plek. Dergelijke verhalen gaan immers niet iedereen aan. Deze verkoopster ging zo in haar ellende op, dat ze zowel haar collega als ons, de klanten, negeerde.

Het valt me tegenwoordig wel vaker op. Caissières in supermarkten die over de hoofden van klanten hele privégesprekken voeren en deze alleen even snel onderbreken om af te rekenen. Zelfs dan zijn ze in staat om volledig langs je heen te kijken. Ik hoef helemaal geen uitgebreide gesprekken aan de kassa, maar dat je gewoon door bedienend personeel genegeerd wordt, irriteert mij mateloos. Waar komt deze desinteresse uit voort? Als je klanten lastig vindt, is het misschien tijd om uit te kijken naar andere baan.

Weg met de kauwgum kauwende, gedesinteresseerde en de te lui om uit hun ogen kijkende verkopers. Gelukkig zijn er bedrijven die klantgerichtheid hoog in het vaandel hebben staan en inzien dat een goede service, juist nu het economisch wat minder gaat, heel belangrijk is om klanten aan je te binden. Vriendelijkheid kost niets, maar komt een stuk leuker over!

The King of Pop.

En dan de beschuldigingen over zijn vermeende pedofilie. De vele ‘sleep-overs’ die hij had. Wat is daar waar van? Als je zo kinderlijk bent gebleven als Michael Jackson, zou het dan niet veel logischer zijn dat hij die ook echt als logeerpartijtjes zag? De man heeft zelf geen echte jeugd gehad, dus wilde dat alsnog inhalen. Had geen relatie, want wie wilde nou een kinderachtige man? Niemand toch? Eigenlijk was de man gewoon een zielig hoopje die wilde spelen met kids. Maar ja, deze man is niet meer. De geniale muziekmaker van welleer, die om veel meer verkeerde redenen in het nieuws is gekomen, mag nu gaan hemelen en hopelijk daar nog velen vermaken met zijn muziek.
Hopelijk krijgen zijn kinderen nu wel de kans op een normale jeugd.
En wat ik me ook afvraag: Zou Paul McCartney zijn eigen rechten terug krijgen nu?

http://www.youtube.com/watch?v=YkDcA8q_txc&feature=related

Het zou meer kinderen stimuleren en kinderen van alle rangen en standen zouden op deze manier de kans krijgen om een museum te bezoeken. Hoe weten ze dat? Het zijn aannames, gebaseerd op een bepaalde manier van denken. Als het maar gratis is, zijn kinderen ervoor te porren. Dacht dat het juist andersom was. Als het maar duur en exclusief is, lopen kinderen ergens voor warm. Sommige gezinnen zouden niet naar musea kunnen gaan omdat het duur is, dus maken we het gratis en dan gaan volkstammen gezinnen met kinderen ineens wel. Geloof er niets van. En nog afgezien van het feit of ik het geloof of niet, ik zie er het nut niet van in dat kinderen gratis naar musea zouden moeten mogen. Zoals ik ook het nut van gratis schoolboeken niet inzie of gratis computers, fietsen en weet ik wat voor andere bijdragen aan gezinnen met kinderen.

Kinderen kosten geld, dat klopt. Kinderen zijn nodig, ze zijn onze toekomst. Dat klopt ook. En dat we ouders een compensatie kunnen geven voor het opvoeden van kinderen, ik zou er best een klein stukje in mee kunnen gaan. Maar al die dingen die wij maar vanzelfsprekend vinden, nee, daar ben ik het niet mee eens. Ik heb het vaker gezegd: kinderen kosten geld. Maar kinderen zijn een keuze. Kijk maar naar alle kinderlozen die hemel en aarde bewegen om een kind te kunnen krijgen. Of naar homo’s die er ook veel meer moeite voor moeten doen. Een keuze. Zoals veel dingen in het leven die geld kosten een keuze zijn. Ik zie niet zo goed in waarom de overheid het zou moeten financieren als jij met je kind naar een museum wilt. Zoals de rest van de samenleving niet in zal zien waarom de overheid mijn vakanties moet financieren – en dat dus niet doet – omdat ik kinderloos wegga. Als we nou ‘ns beginnen met het beperken van het krijgen van kinderen. Waarom zouden (zware) criminelen, geestelijk gehandicapten, mensen die al tig jaar onder het bestaansminimum leven, en zo kan ik nog wel even doorgaan, waarom zouden die mensen gestimuleerd moeten worden om kinderen te krijgen? Ik zeg niet dat ze het liefdeloos zouden opvoeden, ik zeg alleen dat kinderen een luxe zijn die je je moet kunnen veroorloven. En het lijkt me dat daar het financieren van een museumkaartje bij hoort.

Ik ben namelijk slechts 1.59 meter,  dus broeken zijn sowieso áltijd een stuk te lang. Bovendien ben ik ‘gezegend’ met een smalle taille en een flinke derrière, dus dat maakt de zoektocht niet echt makkelijker.

Als ik op spijkerbroekenjacht ga met een vriendin is de standaardvraag bij het passen dan ook altijd: “Heb ik hier een dikke kont in?” Om vervolgens door de verkoopster subtiel te worden gewezen op mijn andere tekortkoming: “Hij is wel een beetje lang hè!”

[rectangle]
Aan het einde van een dagje spijkerbroekenjacht is het dan vaak toch nog gelukt om een spijkerbroek te vinden, om er na drie keer dragen achter te komen dat het wederom niet de perfecte broek blijkt te zijn. Eén keertje is het me echt gelukt om hem te vinden, maar toen moest ik daarna zonodig tien kilo afvallen… En daardoor ligt hij nu al jaren op zolder, want de perfecte spijkerbroek weggooien, kan ik natuurlijk niet.

Maar gelukkig is er nu dus het ‘Handboek Spijkerbroek’! Ik heb alle tips en trends heel goed doorgenomen dus ik ga het gewoon nog één keer proberen.

Karon Lastdrager
Vormgever

Fotoboeken worden nog maar zelden opengeklapt en negen van de tien keer worden de digitale kliekjes per mail doorgestuurd of via de laptop of televisie afgespeeld. Toch delen we graag onze foto’s met familie en vrienden en vertellen we er graag de mooie verhalen en herinneringen bij.

Natuurlijk is het Libelle niet ontgaan dat de zomervakanties weer begonnen zijn en dan de allermeeste foto’s van het jaar worden genomen. Foto’s die vaak staan voor mooie herinneringen en waarvan wij vinden dat deze meer waard zijn dan een flits op de computer! Daarom mag Libelle van Herinneringen Op Linnen 20 canvasdoeken weggeven met uw mooiste vakantiefoto.

Winnen
Maar hier moet u wel wat voor doen! Pak een Libelle en maak tijdens uw vakantie een bijzondere, aparte, gave of gekke foto met Libelle of Libelle.nl en wie weet maakt u dan wel kans op een foto afgedrukt op canvasdoek! De foto (dit hoeft niet perse de foto te zijn die u instuurt) wordt gedrukt op een doek van 60×60 cm of 50×70 cm. De winactie is helaas gesloten. (Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd).

De winnaars van de fotoactie zijn bekend, de redactie neemt z.s.m. mogelijk contact op met de winnaars.

Herinneringen op Linnen
Herinneringen op linnen drukt foto’s en afbeeldingen op canvas en spant dit op een stevig houten frame van maar liefst 3 cm dik! Dit geeft een fantastisch beeld en maakt het geheel van top kwaliteit! Bestellingen worden binnen een week bij u thuis afgeleverd. Natuurlijk zonder extra kosten en dit geldt ook voor leveringen in België.

Met de speciale actiecode ‘Libelle’ kunt u nu uw foto op canvas bestellen met 10% korting. Voor meer informatie en bestellingen, surf naar de website van Herinneringen Op Linnen.

[rectangle]

Hebt u ook vaak een koude kop thee of koffie op uw bureau staan als u de computer weer afsluit? Wij hebben de oplossing gevonden om uw kop koffie of thee warm te houden tijdens uw dagelijkse internetsessie.

Met een bekerverwarmer die u aan kunt sluiten op de USB-poort van uw computer of laptop wordt uw drankje niet meer koud. Het warmhoudplaatje werkt op stroom via uw computer of laptop. De bekerverwarmer is extra groot, dus ook tijdens een chatsessie met vrienden of familie in het buitenland hoeft u ook niet meer naar de keuken om hem bij te vullen.
[rectangle]

U kunt de bekerverwarmers bestellen op GadgetHouse.nl en Bestel.nl

HappyRainyDays is een nieuw hip Nederlands regenkledingmerk voor dames en kinderen. Het assortiment is uitgebreid: van elegante trenchcoat tot vrolijke zuidwester. Handig: de regenkleding vervangt uw gewone jas. Deze regenkleding is exclusief online te koop via www.happyrainydays.nl. Gebruikers van Libelle.nl krijgen 10% korting op alle trenchcoats, jacks, regenbroeken, zuidwesters en opvouwbare regenhoedjes voor dames en kinderen (de kortingsactie is geldig t/m 8-8-2009).

HappySunnyDays is een nieuw merk voor uv-werende kleding voor kinderen. Met de beschermende (UPF 50+) rompertjes, t-shirts en petten kunt u uw (klein)kinderen veilig de zon in laten gaan. Zwemmen is geen bezwaar en de kleding is sneldrogend. Deze uv-werende kleding is exclusief online te koop via www.happysunnydays.nl. Gebruikers van Libelle.nl krijgen 10% korting op alle uv-werende t-shirts, rompertjes en petten (de kortingsactie is geldig t/m 8-8-2009).

Bestellen

Maak uw keuze uit de collectie van www.happyrainydays.nl en/of www.happysunnydays.nl, klik op ‘bestel’ en vul onder ‘kortingsactie’ de code FORUMHAPPY in. De korting wordt dan direct berekend. U kunt betalen met creditcard, IDeal creditcard of via een overboeking. De kleding wordt dan binnen 5 werkdagen bij u thuis bezorgd. De actie is een maand lang geldig.

* Let op: de 10% korting geldt niet voor de verzendkosten.  De kortingsactie is geldig t/m 8-8-2009. Bestellingen boven 100,- worden gratis bezorgd.

De feestavond is weer om en het vuurwerk ook, was toch wel erg gezellig. Tot bijna 12 uur s’avond lekker zitten kletsen en eten en drinken. Niemand gestoken door de tijgermug (tootsie je hebt ‘n heel muggen verhaal bij mijn vorig blog), lekker koel in de tuin en niet teveel lawaai, en geen enkele mier op de koek deze keer ,en de volgende dag lekker uitgeslapen.  Heerlijk zo’n dag er tussen door, midden in de week, en omdat ik helemaal geen plannen had lekker aangetut. ‘n beetje in de tuin werken, stekjes gemaakt want ddarvoor kwam mijn zoon even langs, ‘smiddags siesta gehouden, nog even ‘n jurkje in genaaid voor mijn kleindochter. Papieren geordend en gebelt voor de laatste voorbereidingen voor zaterdag. En daarna heel tevreden naar bed gegaan, want zo’n dag helemaal voor jezelf niets gepland maar toch ‘n heleboel gedaan geeft me toch wel voldoening.

O ja Pan ( de maestro chino) mag zaterdag ‘n heleboel doen in zijn eentje, wat zal hij trots zijn, tenminste dat mag hij van die andere die mee helpt te organiseren. Ik zelf zou het wat minder gedaan hebben, maar ik wil er niet teveel over zeggen want tenslotte is het er niet mee eens zijn mijn zaak. De rest is erg interressant. en daarna kunnen we nog even  met het feest meedoen.

Zo’n feest in een dorp is toch altijd heel gezellig, want je komt er dan ‘n heleboel bekenden tegen, soms mensen die je al lang niet hebt gezien en het leent zich prima om even bij te praten of ergens wat te gaan drinken. In September is het zelfde in Barcelona daar is het haast wel ‘n week feest en overal op straat is er wat te doen, alleen daar ga je met vrienden heen naar wijken  en eind augustus is hetzelfde in ‘n wijk van Barcelona. Daar is het de gewoonte de straten te versieren met ‘n bepaald thema en word er de beste straat uitgekozen, die het mooiste of het bijzonderste is. Dan zetten de mensen die daar wonen stoelen en tafels buiten en gaat iedereen gezamelijk eten. Wij gaan daar altijd ‘n kijkje nemen, want ze maken daar enorm veel werk van.

Op zulke momenten vind ik het toch wel lekker dat ik niet in Barcelona zelf woon, want als ik s’avonds naar huis ga is het daar weer lekker rustig en veel koeler.  Eigenlijk heb ik dichrbij alles wat ‘n grote stad je te bieden heeft( 20 min per trein van huis) en tegelijkertijd de rust en kalmte thuis.

Ik ga er mee stoppen groetjes

Ik lees de krant. Laatste voorbereidingen voor de aankomst van m’n vriendinnen in volle gang. Dwz, with a little help from my friends, die uit alle hoeken komen aangesneld om handjes te helpen. Want mijn handjes wapperen momenteel niet zo.

Een discussie gaande over die gruwelijke foto van dat Iraanse meisje. Ik zag ‘m en werd spontaan niet goed. De vraag is ‘zet je zoiets op de voorpagina?’. Het is nieuws, natuurlijk. Maar confronteer je mensen daarmee? Zou ik willen dat mijn kind zoiets onder ogen kreeg?

‘Mamma, wat is al dat rood?’. Doe je dat, als hoofdredacteur. Is het ethisch verantwoord? Ik zou het niet geplaatst hebben. Hypocriet, kun je zeggen, want het is toch gebeurd. Ja, maar soms moet je ook de menselijke waardigheid en ethiek meenemen.

Kun je ook nog zeggen ‘ze zien het toch op internet’. Ja, ze zien vanalles op internet, tot de meest gore porno aan toe – maar daar kun je een kinderslot op zetten.

Maar die foto – ik had het niet gedaan. En de zich op de borst slaande kwaliteitskrant NRC had ‘m nota bene bijna pagina-breed op de voorpagina.

Het gaat zo goed. Vanmorgen op de weegschall en ik zit op min 18 kilo. Op naar de twintig. Vanmorgen ook voor diabetes controlle geweest. Ze waren dik tevreden Lekker afgevallen en ook alle bloedwaardes zijn naar beneden. Geweldig gewoon. Zondag was mijn man jarig en ik had nieuwe kleren aan. Ik heb wel zoveel complimentjes gehad. Zo ontzetend leuk. Wel drie keer heb ik gehoord dat ik helemaal loop te stralen. Het gaat alleen maar goed. Ik voel me geweldig.

 De legging

Waar tientallen jaren geleden de legging nog het meest verafschuwde kledingstuk in de kast van een vrouw lijkt ditzelfde kledingstuk nu een geweldige opmars te maken.

In die tijd, dat moet ik toegeven, zag je vaak te dikke vrouwen met te korte truitjes in een legging, waardoor hun heupen en vetoverschot ruimschoots werden geaccentueerd. Geen wonder dat iedere willekeurige man al ging gillen bij het woord legging.

Tegenwoordig gebruikt iedere zichzelf respecterende vrouw boven de pakweg 30, 40 of 50 deze legging om alles te verhullen wat niet meer geschikt is om aan het grote publiek tentoon te stellen. Daarmee doel ik op de bovenbenen en knieën, doorgaans lichtelijk gelubberd vergezeld door hier en daar wat spataderen die de boel er nou ook niet echt aantrekkelijker maken.

Iedere willekeurige kledingfabrikant heeft daar handig op ingespeeld door van alle panty\’s de voeten af te laten. Immers panty\’s worden in de zomer niet gedragen omdat deze in de categorie te warm vallen. Dat dit bij een legging eigenlijk precies hetzelfde is wordt door iedereen genegeerd. We hebben eindelijk iets gevonden waardoor we dat net iets te korte rokje, tuniekje, jurkje, wel met goed fatsoen aan kunnen trekken. Mits er niet al te dikke benen onder vandaan steken want dan vallen we weer snel terug in het getver een legging verhaal.

Bijkomend voordeel van de legging is dat je geen last meer hebt van je kruis dat bij een panty doorgaans halverwege de dag, maar als je pech hebt al na een kwartier, ergens halverwege je knieën hangt.

Ze zijn er deze zomer in diverse kleuren, lengtes en ook nog met en zonder kantje, strikje.

Indien je er nog een paar laarzen bij aantrekt ziet geen mens meer dat het om een legging gaat en niet om een panty.

Het straatbeeld is sinds deze zomer gevuld met dames van alle leeftijden die nu eindelijk weer eens met een jurkje over straat durven. Niet een gebloemde oma jurk die tot ver over de knieën rijkt maar een gezellig outfitje opgeleukt door een legging in bijpassende kleur.

Ongetwijfeld zullen er een heleboel mannen zijn die het nog steeds niks vinden, een heleboel vrouwen die vergeten dat ze toch iets te veel vet meedragen voor deze outfit.

Echter wat mij betreft is het de uitvinding van de eeuw.