De negentienjarige Engelse Sarah Forsyth werkt op een crèche in een provinciestadje. Op een dag ziet ze een advertentie: leidsters gezocht voor kinderdagverblijf in amsterdam. Ze is wel toe aan wat avontuur en reageert onmiddellijk. Na een serieuze sollicitatieprocedure wordt ze aangenomen. Het lijkt wel een droom.

Die droom verandert in een nachtmerrie op het moment dat Sarah op Schiphol aankomt. De mensen die haar ophalen duwen haar in een auto, nemen onder bedreiging haar paspoort af en rijden regelrecht naar de Amsterdamse Wallen. Daar wordt ze zonder pardon achter het raam gezet. Haar ontvoerders
laten er geen misverstand over bestaan: als ze probeert te ontsnappen, zal dat haar dood worden.
[rectangle]
Anderhalf jaar lang ondergaat Sarah de meest vreselijke vernederingen, tot ze uiteindelijk dankzij puur geluk een onbewaakt ogenblik vindt om te ontsnappen.

Mijn leven in de hel – Sarah Forsyth, Uitgever Arena
ISBN 9789089900975 – Prijs €18,95, Genre Vertaalde literatuur, Uitvoering Paperback
Verschijningsdatum juni 2009

U kunt Mijn leven in de hel hier bestellen.

Kath Kelly gaat de uitdaging aan en bewijst dat het mogelijk is om een jaar te leven voor nog geen tien euro per week Kath Kelly was volkomen platzak. Eigenlijk vond ze dat helemaal niet zo erg, aangezien al haar vrienden net zo blut waren als zij, maar er was wel die ene goede reden om voor te sparen: de trouwdag van haar broer Kenny.

Laat op de avond, met vrienden in de kroeg, nam ze een overhaaste beslissing: de daaropvolgende twaalf maanden zou ze leven van niet meer dan tien euro per week. In twaalf hilarische hoofdstukken vertelt Kath Kelly hoe op elke cent letten haar een heel andere kant liet zien van haarzelf en iedereen om haar heen.
[rectangle]
Gedurende haar ‘bespaarjaar’ ontdekte ze dat hebzucht en verspilling mensen – om nog maar te zwijgen van de aarde – behoorlijk in de problemen kunnen brengen, maar dat je een hele hoop lol kunt beleven voor een habbekrats.

Leven voor een habbekrats – Kath Kelly, Uitgever Forum
ISBN 9789049200794, Prijs €9,95, Uitvoering Paperback
Verschijningsdatum juni 2009

U kunt Leven voor een habbekrats hier bestellen

Iedere vrouw is een roman is een boek voor alle vrouwen en biedt inspiratie voor een eigenzinniger, vrolijker en intenser leven. Iedereen creëert zijn eigen leven, dus dan kun je er maar beter iets origineels van maken.

Iedere vrouw is een roman – Alexandre Jardin, Uitgever Cargo
ISBN 9789023441854, Prijs €17,90, Genre Roman
Verschijningsdatum juli 2009

Iedere vrouw is een roman is vanaf juli te bestellen bij Bruna.

Het waren geen spannende bouwvakkers, moet ik u mededelen, of adonissen in strakke T-shirts die tijdens hun ramenwasactiviteiten even een Coca Cola Light-break namen. Het was gras.

Als ik uit mijn raam op de redactie naar buiten kijk, zie ik kantoorflats, hijskranen en jumbojets. Maar tussen de dichtstbijzijnde bouwput en mijn raam op de vierde verdieping ligt ook een groot stuk onbebouwde polder. En daar groeit gras. Een grote lap lange halmen van zo’n hartverscheurende schoonheid dat je de tijd vergeet. Een waaiende, wiegende wei waar Piet Oudolf zo z’n handtekening onder zou zetten. Als de wind over de grassen blaast, zie je langzame golven die dan weer eens die, en dan weer eens die kant op wuiven. Ik kreeg altijd zin om terug te zwaaien.

Nou wil het geval dat ik op het moment bezig ben met het bedenken van de Libelle Tuinspecial van volgend jaar en dus vond ik dat ik best af en toe naar het golvende gras mocht kijken. Voor de inspiratie. Maar ik denk dat er iets is wat me duidelijk probeert te maken dat de tijd van inspiratie opdoen voorbij is, want dit weekend is de grasmaaier langsgeweest. De groene sprieten liggen nu geel op de grond. Het is al bijna stro.

Rachel Lancashire
Projectredactie

[rectangle]

Ook zo’n fan van die heerlijke oosterse keuken? Met Conimex maak je de lekkerste oosterse  gerechten heel makkelijk zelf, zoals deze bami  met garnalen. En het is zó klaar!

Hoofdgerecht voor 3-4 personen:
• 250 g Mie
• zout
• 500 g bloemkoolroosjes
• 3 lente-uitjes, in ringen
• 2 el wokolie
• reepjes schil van 1 limoen
• 1 mix voor Bahmi Speciaal
• 400 g gepelde, gekookte garnalen
• 100 g taugé 
• Hot Kroepoek

Bereidingswijze:
Bereid de mie volgens de gebruiksaanwijzing, spoel koud af en  laat uitlekken. Kook de bloemkoolroosjes in 2-3 min. beetgaar  en laat ze uitlekken. Bak de lente-ui 2-3 min. in de olie. Roer er  limoenschil, bloemkool, de Groentemix (Conimex) en 1 dl water door. Voeg, als het water verdampt is, de mie toe samen met de Kruidenmix (Conimex), garnalen en taugé. Verwarm alles nog  2-3 min en serveer met de kroepoek.

Anna Enquist is het pseudoniem van schrijfster Christa Widlund-Broer. Van huis uit is ze psychoanalytica. Ze debuteerde in 1991 met de dichtbundel Soldatenverhalen. In 1994 volgde haar eerste roman waarmee ze haar naam in de Nederlandse wereld van de literatuur vestigde. In het filmpje van vorige week las Boris Dittrich voor uit haar boek Contrapunt uit 2008.

De eerste drie bezoekers van libelle.nl die dit goed hadden geraden zijn:
* Cees Walinga uit Baezum
* Maria de Jong uit Sneek
* W. Davelaar uit Voorthuizen

Zij ontvangen alledrie een boekenpakket bestaande uit drie van de werken van Anna Enquist. Wilt u ook kans maken op een mooi boekenpakket? Raad dan van welke auteur het boek is waar Anna Enquist in het filmpje (onder deze tekst) uit voorleest. Donderdag 2 juli verschijnt er een nieuw filmpje met de oplossing en maken we ook de winnaars bekend.

Het juiste antwoord op de vraag was Herman Koch. De drie winnaars zijn mevrouw A. Roersma uit Haarlem, mevrouw Janssen uit Rheden en mevrouw Steenvoorden uit Almere.  Bekijk deze week het filmpje van Herman Koch.

Aan de zwier
Het Belgische Gent viert iedere zomer tien dagen en tien nachten feest! Er zijn live optredens (van bigband tot rockgroep), kermisattracties, Marokkaanse theetenten, straattheater en veel meer. Dans de tango of hos lekker mee op de polonaise.
Data: 18-27 juli 2009, informatie: www.gentsefeesten.be

Bouwputten spotten
In Rotterdam wordt overal gesloopt en gebouwd. Parfum de Boem Boem organiseert op zondagmiddag verrassende fietstochten langs… bouwlocaties in Rotterdam. Onderweg wordt er verteld over de bouwprojecten, ontmoet je architecten en word je bijvoorbeeld getrakteerd op fanfare, opera en rap. Er is iedere zondag een ander programma.
Prijs: € 5,- (inclusief huurfiets). Informatie: www.parfumdeboemboem.nl. 

Lach je zorgen weg
Bij meditatie denk je aan rust en stilte. Maar je kunt ook op een heel andere manier mediteren, namelijk schaterend van de lach. Yogacentrum Sneek organiseert regelmatig lachmeditaties. Je leert er hoe je om niets kunt lachen. Met alle vrolijke gevolgen vandien.
Meer informatie: tel. 0515-42 22 14 of kijk op www.lachmeditatie.nl

Couture kijken
Van 6 juni tot 6 juli vindt in Arnhem voor de derde keer de Arnhem Mode Biënnale plaats, met vele tentoonstellingen en modeshows.  Er is kleding te zien van modekoningen in de dop, maar ook van bekende modeontwerpers. Dé kans om de meesterwerken van onder andere Daryl van Wouw, Spijkers & Spijkers en Jan Taminiau eens van dichtbij te bekijken.
Informatie: www.arnhemmodebiennale2009.com

Concert in de duinen
In Bloemendaal, op de grens van de duinen, ligt het prachtig openluchttheater Caprera. Artiesten als Guus Meeuwis, Racoon, Bløf, Acda & De Munnik, Ilse de Lange en Veldhuis & Kemper komen hier optreden.
Adres: Hoge Duin en Daalseweg 2, Bloemendaal. Info: www.openluchttheaterbloemendaal.nl.

Stereotypen.

ZO kent iedereen wel bepaalde stereotypen en vooroordelen over bepaalde mensen, of volkeren. Fransen zijn allemaal chauvinistisch, Duitsers drinken allemaal bier, Belgen zijn allemaal dom, Blondjes ook, en Engelsen hebben een ‘stiff upper lip’. Dikke mensen hebben het er zelf naar gemaakt, moslimvrouwen ook, autisten zijn stug, teruggetrokken enzovoort, (maar daar kan ik als moeder van een kind met autisme maar beter niet over beginnen) en ga zo maar door.
Allemaal vooroordelen en stereotypen die we zelf kunnen veranderen, als we maar willen. En dát is het nu net, willen we dat?
Ik als dikkerd zijnde, kan zeggen dat ik vaak te horen krijg dat ‘je het helemaal niet ziet’ omdat ik me ernaar kleed. Nu is dat onzin natuurlijk zie je het wel. Maar de opmerkingen over dikke mensen storen me wel degelijk. Het is vreselijk moeilijk om wat er aan zit eraf te krijgen en de opmerkingen helpen niet, in tegendeel zou je vaak zeggen juist.

Hoeveel mensen die kritiek krijgen, opmerkingen, commentaar over wat en hoe ze zijn zullen hier tegen kunnen? Kritiek kan dodelijk zijn zelfs.
Mijn jongste zoon, die een autistische contactstoornis heeft, ‘hoort’ niks te voelen, te merken, maar ondertussen is het kind alleen, zonder vrienden, krijgt commentaar omdat hij anders is. En voelt hij het wel degelijk, het doet zeer, ook bij hem!
Ikzelf krijg commentaar op mijn dik zijn, omdat ik me druk maak over mijn zoon.
Ik laat het van me afglijden maar er zijn ook mensen die dat niet kunnen, die boos en verdrietig worden om zoveel kritiek en commentaar.
Zoveel mensen zoveel verschillen.
Laat iedereen in zijn waarde, live and let live, dan wordt het leven een stuk aangenamer…
Denk ik maar dat is mijn bescheiden mening.

http://www.youtube.com/watch?v=5xDcyLJ-5Ac

Het is nu net over half tien in de avond, een lange dag zit er op, Kleinkind tussen de middag opgehaald van school, Ze is zo blij dat ze omi ziet, dat ze met beide armen wijd naar me toe loopt, omiiii roept ze wat ben ik blij dat jij er bent, ik vind jou zo lief….Dan komt de juf naar me toe en vraagt Oh u bent de oma van Natasja, wat erg he dat dat onder deze omstandigheden ..  ik breek haar af, ja zeg ik ‘t is niet leuk, maar hopenlijk het einde van alle ellende, en de operatie is niet niks, maar ze wil het zelf. Ja roept de kleine mama is gisteren al naar het ziekenhuis gegaan.

Oma mag ik bij je slapen, oma mag ik lekkers,oma mag ik straks rolschaatsen,oma mag ik tekenen, oma mag ik kleien, oma ik wil knikkeren met jou, oma ik lust maar een boterham met vivit, oma ik wil eerst proeven van die worst, oma ik lust nog wel een stukje zo,oma wat is juna toch lief, Omaaaa , ik zoek me een kriek waar zit ze toch, nergens te vinden en dan ben ik best wel even bang dat ze weg gelopen is, maar nee wel naar buiten maar verstopt achter een terrasscherm, en boos dat ze is ,dat ik zo geschrokken ben, samen eten we het avond eten, en ik zeg als je je prakje op eet dan krijg je een lekker toetje, maar ik wil nog knikkeren oma, ja dat kan nog even maar omi moet nog wel even naar het eten kijken anders brandt het aan. Na het eten zie ik dat ze heel moe is, en dat ze naar bed wil, maar moet even wachten , op der pappa die nog zou bellen, en die belt om zeven uur, leg haar maar in bed  en dan ben ik plus minus half negen bij jou.

Ik zeg maar ik breng haar in haar eigen bedje hoor, niks bij mij dat is te warm nu, okido afgesproken, ik lees nog even een sprookje voor,ze zoekt het zelf uit ,maar altijd moet ze nog een koprol op het bed van paps, en jawel hoor ze stoot onnoemelijk hard haar voetje, natuurlijk huilt ze want dat komt hard aan, kom meis oma doet er een koude natte lap op en een dikke zoen, Je bent ook net een halve jongen,suffie. eindelijk is het zover en ze ligt in bed duimpje al in de mond, sprookje uit, veertien engeltjes gaan mee, en nog geen vijf minuten nadien slaapt ze als een roos. Ik moe maar voldaan.

"savond als ik slapen ga volgen mij veertien engelen na, twee aan mijn hoofdeind, twee aan mijn voeteneind,twee aan mijn linker zij, twee aan mijn rechterzij,twee die mij dekken, en twee die mij wekken, en twee die me wijzen naar ‘s hemelsparadijzen.

Daarna nog even de plantjes water gegeven binnen en buiten, en thuis gekomen nog even gauw de hond uit gelaten, en dat is dan toch een heel verhaal og geworden, en gat omi zelf ook onder uit. Morgen weer een nieuwe dag, Belletje Mam mag ik morgen je auto lenen,de mijne moet naar de garage, knalpijp is stuk, ja hoor heb je hem echt niet nodig? Nee schat bel maar hoe laat ik bij de  garage moet staan, slaap ze tot morgen.

UIT DE PRAKTIJK VAN PACO’S ONDERZOEKBUREAU

Een verzekeringsmaatschappij vroeg mij een diefstal uit te zoeken. Die diefstal werd gemeld door een Captain of Industry zoals ze dat bij de verzekeringmaatschappij zo geestig formuleerden.
Met compagnon, de vrijeradicaal Ab, bezoek ik hem in de Koninklijke Haagsche Golf-en Countryclub in Wassenaar waar hij ons verzocht naar toe te komen.. Waar anders zou je zeggen.

De man staat, gekleed in clownsbroek en wit petje, met een stuk ijzer wat bewegingen te maken.
‘Nou ,u bent zo te zien volledig voorbereidt op de golfoorlog,’ begroet Ab hem.
‘Lukt het een beetje met uw Air-shot?’
‘Ach, de heren onderzoekers, I presume? Mijn naam is Macs. Met ‘cs’
Hebt u een beetje eh…verstand van golfen? ,’vraagt hij aan Ab terwijl hij hem van top tot teen opneemt.
‘Laat u niet van de wijs brengen door Ab’s Zeeman ensemble, meneer Macs,’ zeg ik. ‘Hij komt net van een undercover operatie in een daklozenproject.’
‘Nee,’ zegt Ab mijn woorden negerend. ‘Ik heb er maar een beetje verstand van. Mijn buurman had een handicap van twee.’
‘Had?’
‘Hij is dood’
‘Ach, dat zal zijn handicap pas goed verzieken,’ zegt Macs opgewekt. ‘Is hij overleden of om het leven gekomen?’

Ab en ik kijken elkaar aan.
‘Ja, heren. Daar zit toch echt een verschil in hoor. Maar goed, mijn vrouw is verdwenen. En met haar een substantieel deel van mijn juwelen. Het was overigens mijn derde vrouw.
‘Was?,’ vraag ik.
‘Nou ja, ik was toch al van plan om te scheiden.Net als van mijn vorige twee vrouwen."
‘Het zit u niet mee hè?,’ zeg ik meelevend
‘Nee, die twee vorige vrouwen drukten teveel op de cashflow zal ik maar zeggen. Foute investering. Afgeschreven dus!’
‘En de derde?,’vraagt Ab.
‘Die was gescheiden van een top industrieel. Veel geld! Achteraf zat hij in de schulden en kreeg mijn derde vrouw niets.’
‘Weer een foute investering dus,’ zeg ik.
‘Ja. En nu is zij er met mijn juwelen vandoor. Gelukkig waren ze verzekerd. De juwelen bedoel ik.’
‘Dat zal best,’ zeg ik. ‘Maar mijn opdrachtgever wil toch wel een en ander onderzocht hebben.’

‘Dat is best. Bel mijn secretaresse maar voor alle toeters en bellen. Hij maakt weer een beweging met het stuk ijzer. Alsof hij mij wil slaan. ‘U kunt gaan heren.’

Twee dagen later belt hij mij op.
‘U hoeft niet meer te zoeken.’
‘O?? Hoezo niet?’
‘Ze is gevonden. In een steeg. Dood. Zonder juwelen.’
‘Overleden?,’ vraag ik geïnteresseerd.
‘Als je dood bent, ben je meestal overleden, jongeman. Tenminste…in onze kringen.’
‘Nou ja, voor het zelfde geld was ze om het leven gekomen,’ antwoord ik
Hij hangt op.
De juwelen werden nooit gevonden en de verzekeringmaatschappij betaalde uit . Macs’ cashflow sprong een gat in de lucht.
De begrafenis van de vrouw werd een dag verzet. Macs wilde een belangrijk golftoernooi niet missen..

Kalverliefde.

Oudste is 14, zit op het VMBO-T3 en zit dus volop in de puberteit. Natuurlijk ben ik bevooroordeeld als ik zeg dat het een leuke knul is. Maar hij is dan ook vreselijk veranderd. Sinds de basisschool bedoel ik. Daar werd hij met enige regelmaat gepest, zelfs door een leerkracht in groep 6. Hij moest getest worden volgens de leerkrachten van de basisschool want hij zou wel ADHD hebben. Hij werd getest maar niks hoor. Het ene kind is immers het andere niet, en dat zijn jongere broertje nu een autistische contactstoornis heeft met ADHD wil nog niet zeggen dat hij ook wat heeft. Gewoon druk kan ook.
Wat was hij blij toen hij eindelijk de deur van de basisschool voorgoed achter zich dicht kon trekken, net zoals zijn jongere broertje dat over een krappe maand dat kan doen.
In eerste instantie ging hij naar de HAVO en daar bloeide hij helemaal op. Zijn vader en ik zagen hem veranderen van een drukke aandachttrekker, naar een populaire rustige jongen. Nou, echt rustig is hij nu ook weer niet, maar rustiger zeer zeker. De HAVO bleek toch iets te hoog gegrepen voor iemand die het allemaal wel best vindt en het veel leuker vindt om hele andere dingen te doen, dan je huiswerk of leren.
Zeker toen zijn vader en ik ook nog eens uit elkaar gingen, bleek het VMBO-T veel beter voor hem. Hij zit nu lekker in zijn vel, en kreeg ook een vriendinnetje. Zijn eerste! Een leuk en lief meisje.
Na de werkweek vertelde hij het: – O ja, ik heb verkering. En ging weer naar boven. O ja! Het menneke van toen had een vriendinnetje. Meteen heb ik geprobeerd te praten met hem, je weet niet hoe vlot die kids vandaag de dag zijn. – Mahaaam! Moet dat? Ik weet het heus wel! En wat denk je nou wel van me! Sjee! Doe normaal! Ja, kan wel zijn maar toch! Ik kan het beter vertellen dan dat ik straks oma of zo ben op mijn 41ste! (o HELP!) Oudste rolde een keer met zijn ogen! En zuchtte diep! Moeders! Doe toch normaal mens!

Het vriendinnetje kwam hierheen. Net op een verkeerd moment dat ik een moeilijk telefoontje kreeg natuurlijk. Maar ze begreep het wel en het gaf niks. Een lief, knap meisje, 15 jaar oud, een half jaar ouder dan hijzelf. Ze smsten, msnden en hyvden wat af. Op school zagen ze elkaar dagelijks want ze zit bij hem in de klas. Hij straalde, was verliefd. Hij fietste kilometers om naar haar te gaan, want ze woont een aantal dorpen verderop. Ze kwam nog een paar keer en moeders vond haar steeds aardiger en leuker. Maar helaas, vandaag vertelde Oudste tussen neus en lippen door: – O ja, mam, mag ik op tennis met die en die van mijn klas? Nou zei ik, dat zal … leuk vinden met een ander meisje. – O ja, het is uit. He? Wat? Uit? Hoezo? – Ja zo stom! Ze durfde het niet te zeggen en maakte het uit via een smsje. Maar we wilden het allebei uit maken eigenlijk. Ik vond haar ook niet leuk meer. Ja wel leuk maar je weet wel. Nee, ik weet niet, ik vind het jammer, ze is zo aardig!
- Och, zegt Oudste ‘geruststellend’, ik vind zo wel weer een ander hoor mam… ‘ Vanmorgen zeg ik tegen hem dat ik een oud klasgenootje van hem laatst tegen gekomen ben, en dat zij zo’n leuke meid is nog steeds. Oudste kijkt me aan en zegt: – O ja? Hm, nou ik zal eens kijken, ik zal haar eens hyven, wie weet, je hoort het vanzelf wel, mam.

          *zucht* Pubers!

Kalverliefde:
http://www.youtube.com/watch?v=_6HPFVUj9aw

© KH

Ik belde de Schiphol-taxi. Zaterdag arriveren mijn Amerikaanse vriendinnen! Informeerde naar hoe en wat en zo, slikte toen een valiumpje nadat ik de prijs had vernomen, maar vooruit, het moet maar, vakantie-geld krijg je ook niet voor niks tenslotte.

Een vriendelijke meneer stond mij te woord. Ik bespeurde een licht accent, maar kon het niet thuisbrengen. Dacht eerlijk gezegd aan een Surinamer. Bleek het toch een Armeniër te zijn!

Spreken uw gasten Nederlands, wilde hij weten. Ik zeg, kom nou, het zijn Amerikanen! Hij weer: niet dus. Maar geen probleem, hij heeft in Los Angeles gewoond (een zeer reislustige Armeniër).

Komt allemaal goed, zei de reislustige. Ik parkeer mezelf wel in de aankomst-hal in m’n rolstoel en met m’n Cardinals baseball cap op m’n hoofd. The Cards, winnaars van de laatste World Series (ik heb ze zien spelen toen ik daar was) zijn echt kardinaal-rood, en hun caps dus ook – ik zal moeilijk over het rode hoofd te zien zijn.

Mijn 2 Yanks zijn nu ijverig aan het pakken, ik heb ze al gewaarschuwd voorbereid te zijn op Vivaldi: de 4 seizoenen in 1 dag, kan makkelijk hier. Een van de twee kent dat al, die was 2 jaar terug hier, en dacht, begin juli = warm. Niet dus. Toen hadden we net zo’n depressie-front met storm en regen. Ze heeft toen maar truien van mij aangetrokken, want dat optimistisch geval was aan komen vliegen met alleen maar luchtige t-shirts.

Daar is het momenteel 30C – hoe het hier is, wilde ze weten. Geen 30C. Maar als ik Piet Paulusma mag geloven (en wie doet dat nou niet) zit er verbetering aan te komen.

Wat ben ik toch een typische Nederlander, bedenk ik ineens. Voornaamste onderwerp van gesprek, naast mopperen over vanalles en nog wat: het weer! Waar zouden wij zijn zonder Het Weer! De Nederlander zou niet weten waar ie het over hebben moest.

Nog even en ik barst los in het Wilhelmus, vervuld van vaderlandse gevoelens.

Maar goed: laat de Amerikaanse invasie maar komen: logeer-bed nr. 2 al uit de berging, ik moet het alleen nog opmaken en de keuken opruimen – alles op m’n gemakkie.

De enige keer dat ik iemand van tegen de 300 kilo zag, was bij een aflevering van Oprah: haar zwaarlijvige gast kon de deur van zijn huis niet door en moest uit zijn woning getakeld worden om in de studio te kunnen komen. Maandagochtend las ik een soortgelijk schrijnend verhaal in het gratis krantje De Pers. Het artikel ging over de 46-jarige Eric die op zijn top 300 kilo woog en momenteel 188. Er stond ook een foto van Eric bij met in het onderschrift de mededeling dat hij alles vanuit zijn bed doet en hulp krijgt bij het koken, de post en de vuilnis. Hij zit in de WAO, maar voelt zich daarover niet schuldig omdat hij twintig jaar premie heeft betaald.

Dat steeds meer Nederlanders veel te dik zijn, weten we allemaal. Loop op een zaterdag door een drukke winkelstraat en je ziet overal dikke mannen, vrouwen en vooral ook kinderen. Compleet met soft-ijsjes en Big Macs. En dan heb ik het niet over een paar kilo overgewicht, maar over tientallen kilo’s. Ik geef meteen toe dat ik ook regelmatig te veel eet, maar om 300 kilo te worden, moet je van eten volgens mij je beroep maken. Non-stop eten. Wat ik het nare vond aan het artikel in De Pers is dat Eric maar gedeeltelijk de schuld van zijn overgewicht op zich wil nemen. Hij legt de verantwoordelijkheid ook bij de medische wetenschap neer. Men weet volgens Eric te weinig af van 200 kilo overgewicht en daardoor is hij alleen maar dieper in de problemen geraakt. Tja, dan word ik toch een beetje pissig.
Wie heeft zichzelf nu jaar in jaar uit vol zitten stoppen met talloze frikadellen per dag? We weten allemaal dat te veel te zoet en te vet slecht voor ons is. Net zoals we dat bijvoorbeeld van roken weten. Willens en wetens doorgaan met eten brengt grote risico’s met zich mee. Dat wist ook Eric. Ik vind het echt verkeerd dat je, als het misgaat, je eigen fout afschuift op de medische wetenschap.
Maar goed, als ik dit opschrijf en nog een keer naar de foto van de veel te dikke Eric kijk, krijg ik toch medelijden. Wanneer je zo veel eet dat je niks meer kunt, moeten we dan niet spreken van een ziekte? Is zwaarlijvigheid doodgewoon de omgekeerde beweging van anorexia? Als we eerlijk zijn, kunnen wij, mensen met een normaal gewicht, vaak wat hoofdschuddend naar veel te dikke mensen kijken. We nemen hun probleem niet serieus en denken dat dikke mensen gemakzuchtig zijn. Dat dik zijn zo simpel is als ‘geen maat weten te houden’. Maar is dat zo of is vraatzucht niet alleen een zonde maar ook een serieuze ziekte?

Lea Saskia Laasner heeft een gelukkige jeugd, tot haar ouders hun huis verkopen en het geld dat dat oplevert overmaken op de bankrekening van de sekte van goeroe Benno, die vanaf dat moment het gezin in zijn macht heeft.

Al snel laat de goeroe zijn oog op de dan dertienjarige Lea vallen. Hij verkracht haar en maakt haar tot zijn persoonlijke seksslavin, zonder dat haar ouders ingrijpen.

Jarenlang leven Lea en haar familie in de sekte, tot ze op haar 21ste uiteindelijk de moedige keuze maakt om haar familie achter te laten en de sprong naar de virjheid te maken.

Lea Saskia Laasner (1980) woont tegenwoordig in Zwitserland. Hert contact met haar moeder is verbroken en ze heeft een aanklacht ingediend tegen de leider van de sekte.

Ik was pas dertien – Lea Saskia Laasner en Hugo Stamm
Uitgeverij Meulenhoff/De Boekerij i.s.m. Libelle, € 2,95, verschenen in 2009
Neem een jaarabonnement op Libelle Bookazine

Bestel het Libelle Bookazine ‘Ik was pas dertien’ nu op Zester.

Hoofdgerecht voor 4 personen:

 
[rectangle]
Bereidingswijze:
Dompel de schilletjes 1 minuut in kokend water, haal ze uit de pan en houd ze apart. Verhit de boter en bak de amandelen even aan. Haal ze uit de pan. Bak de stukken kip rondom bruin in het bakvet. Schep om met de ui en bak alles samen 2 min. Breng op smaak met zout en peper. Voeg de rijst, 7 dl water en de kurkuma toe. Breng aan de kook, draai de vlam laag en laat de pilaf ca. 15 min. doorkoken. Doe de amandelen, de pistachenoten en de honing erbij. Laat alles met een deksel op de pan nog eens 5 min. zachtjes koken. Pas op dat de rijst niet aanbakt; zet eventueel een warmhoudplaatje onder de pan. Garneer met de schilletjes erover.

Bereidingstijd: 10 min

Vandaag heb ik maar een halve dag gewerkt. Vanmiddag trouwde een lid van onze tafeltennisclub. We zijn met een aantal mensen naar de kerkdienst en de receptie geweest. De bruid was beeldschoon, de bruidegom zo trots als een pauw. En de kerkdienst was leuk! Met muziek en allemaal zingen, zo’n Haleluja prijs de heer dienst met gitaren, zang en dans. Ze waren ‘s ochtens al voor de wet getrouwd en in die kerk sluit je een verbond met elkaar. Ik was nog nooit in zo’n kerk geweest maar het is echt een vrolijk geloof!

Verder een rustig weekje, morgen tafeltennissen, donderdag naar de masseuse al mijn spiertjes in onderhoud. En een weekend met zomaar geen afspraken. Misschien ga ik wel even op het Heksenfestijn in Oudewater kijken. Dat moet heel leuk zijn.

‘Dag Ab. Dit zijn Hannie en Jannie. Zeg eens dag tegen Ab, dames.’
‘Dag meneer, Ab!’
‘Leuk hè, Ab! Ik zei net nog tegen de dames dat wij zo’n geestig zwembad hebben.’
Ab kijkt of hij de Here Jezus over het water ziet skiën.’
‘Ja,’ bromt hij. ‘Ik stak net mijn teen nog in het water.Minstens 30 graden.’
Hannie en Jannie kirren verrukt.’Mogen wij straks even zwemmen?’
‘Ja hoor,’ antwoord ik.’Maar eerst het zakelijke gedeelte. Waar hebben jullie ons voor’ nodig?’
‘Wij kochten een auto bij autobedrijf Bandenaar,’ zegt Hannie.
‘Ja,’ vult Jannie aan. ‘Maar na een dag reed hij niet meer. En dat automisdrijf wil ons geld niet teruggeven.’
‘Automisdrijf,’ lacht Ab. ‘Jullie hebben humor.’
‘Helemaal niet!, zegt Hannie.’Dat is onze opa. Die heeft een humor in z’n hoofd. Niks meer aan te doen, zei de dokter.’
Jannie knikt bevestigend haar hoofd.
Ab kijkt mij aan. Voor hij iets kan zeggen pak ik de telefoon en bel het autobedrijf.

‘Dag, u spreekt met Muntjes.Wij willen even bij u langskomen.’
‘Dat kan. Hoe laat wilt u komen?’
‘Over een kwartier. Wij komen met negentien man. Ons halve bedrijf, zeg maar. En wij nemen vijftig rollen vuilniszakken mee.’
Stilte.
‘Eh.. Hoe…Wat…’
‘Inderdaad, ja. Zeg dat wel.’
Negentien man hè? En eh..hoe heet uw bedrijf dan?’
‘De FIOD.’
Stilte.
‘Mijn nichtjes Hannie en Jannie kochten een wrak bij u. Gaat er een lampje branden?
Dit is de deal: u stort het aankoopbedrag terug op hun rekening en dan zal ik ernstig gaan overwegen ons bezoek aan u voor onbepaalde tijd uit te stellen.’

Na een kwartier belt de bank dat het geld op de rekening van de dames staat.
‘Oké,’ zegt Hannie opgetogen. ‘Oom Jansen heeft niets teveel gezegd. Zullen wij nu even gaan zwemmen?’
Ab en ik lopen samen met Hannie en Jannie naar de achtertuin.
‘Kijk,’ zegt Ab. ‘Het is nog overdekt ook,’ en hij wijst op een rol gaas dat over een vijvertje van één bij twee is gespannen.
Hannie en Jannie kijken verbijsterd toe. ‘Maar….maar…noemen jullie dat een zwembad???’
‘Nou nou, dames,’ antwoord Ab. ‘Voor de siervissen die daar ronddobberen is het echt luxe hoor. En kijk eens naar dat prachtige gaas. Daar kan geen reiger bij komen hoor…’
‘Maar waarom drijven ze op hun rug, meneer Ab?,’ vraagt Hannie met grote ogen.
‘Omdat ze hun buik willen bijbruinen, dames. Wat zeg jij ervan, Paco?’
‘Whereever Ab…Whereever…

Ik helemaal in de stress – kreeg vriend niet te pakken, en de Zwarte Tornado komt straks, heeft WC-reiniger nodig, en schuursponsjes, en Alles-reiniger, en poetsdoekjes - daar kan ik alleen niet naartoe, en ik kreeg vriend maar niet te pakken!

Aaargh! Uiteindelijk maar ZT gebeld ‘ik kan niks!’ Zegt die lieverd ‘dan haal ik het toch voor je?’

Ach. Ik smolt helemaal. Echt? Doe je dat? Wat een uitkomst! Thuiszorg vindt ze heel dankbaar werk – en ik ben dankbaar. En dan is haar fiets ook nog eens kapot, dus ze moet met de bus, maar geen punt – ik haal dat allemaal, heb je nog meer nodig?

Kijk, en dat is dan helemaal 21. En dan wordt er zo negatief over de jeugd gesproken. Over mijn lijk! Kom hier, ZT, en ontvang een dikke knuffel!

En er zijn vast veel meer Zwarte Tornado’s dan we denken. Laten we daar vooral blij mee zijn.

 Een dagje Mam

Lees het woord mam vooral niet zoals het geschreven is maar als mam, maaaaaam, mammah, mammaaaaah en meestal schreeuwend, gillend, krijsend, alarmerend, jankend, smekend, of boos.

Mam heb je mijn witte vest al gewassen dat ik gisteravond in de was heb gedaan.

Mam waar zijn mijn voetbalkousen. Mam heb je mijn scheenbeschermers gezien. Mam waar is mijn inloopshirt.

Mam ik heb een lekke band. ………. met jouw fiets!

Mam de hagelslag is op. En de kaas en de cola ook, klinkt het ergens anders in de kamer.

Mam wil je even een cappuccino voor me maken. Dat kan jij zo lekker. Slijmbal.

Mam mag ik hier zitten. Waarom hier. Hier zit ik toch. Ja maar ik wil daar nu zitten???

Mama is stom. Er is hier helemaal niemand, op het hele voetbalveld, die zo’n moeder zou willen. Mam waarom ben jij eigenlijk mijn moeder geworden. Ik wil jou niet als moeder.

Mam ga je met me naar boven ik ben moe, ik durf niet alleen want ik ben bang. Ik dacht dat ik stom was? Nee hoor, hoe kom je daar nu bij. Je bent de liefste van de hele wereld. Ja ja.

Mam mag ik een boterham. Mam ik heb dorst, mag ik wat drinken.

Mam waar is mijn spijkerbroek. Welke? Nou die ene, je weet wel. Nee, geen idee.

Mam waar zijn mijn slippers. Hier schat, Nee niet ik bedoel zwarte. Gelukkig heb je maar 20 paar.

Mam ga je nou nog een keer boodschappen doen.

Mam heb je even vijf euro. Mam heb je een tientje. Mijn salaris is nog niet binnen.

Mam kun jij vijftig euro wisselen. Staat er pinautomaat op mijn voorhoofd?

Mam waar heb je de gel gelaten. Mam waar liggen de blarenpleisters. Mam waar is de paracetamol

Mam heb je nog wat nog nodig van AH. Met andere woorden. Ik heb sigaretten nodig. Als jij wat nodig hebt neem ik dat meteen mee en kun jij mijn peuken betalen.

Mam mag ik met Sophie spelen. Mam mag Sophie bij mij eten. Mam mag ik bij Sophie eten.

Mam mag Sophie bij mij in bad. Ja wel toe maar, waarom ook niet.

Mam hebben de vissen al eten gehad. Mam mag ik een hamster of een hond.

Mam waarom knipoog je als je zegt dat papa vandaag heel hard heeft gewerkt.

Mam ik wil niet meer op voetbal. Voetbal is stom.

Mam ik wil niet twee keer in de week zwemmen.

Mam ik wil niet dat Anne bij me komt eten tussen de middag.

Mam waarom mag ik nooit met iemand spelen.

Mam ik verveel me.

Mam mag ik een dvd kijken? Mam mag ik playstationnen. Mam waar is mijn DS.

Mam mag ik chips. Nee want we gaan zo eten. Maar ik heb nu honger. Honger hebben ze in Afrika dat zeg je zelf altijd.

Mam waar ligt mijn rijbewijs, bankpas, kluissleutel, huissleutel, scootersleutel?

Mam waar is de grafische rekenmachine. Mam hebben we nog batterijen

Mam mag ik de auto. O, nee dat vragen ze nooit. Die pakken ze meestal gewoon.

Mam wat eten we vanavond. Mam kunnen we op tijd eten want ik moet trainen. Wat is op tijd? Nu.

Mam mag ik een eigen telefoon? Zeven jaar. Wat moet jij met een telefoon? Bellen, dat doe jij toch ook.

Mam weet jij waar de bosatlas ligt. Mam waar is mijn Nederlandse boek.

Mam kun jij even het bad aanzetten. Mam mag ik douchen. Mam waar zijn de handdoeken.

Mam ik moet plassen. Waarom heb je dat niet gedaan voor we weggingen? Toen hoefde ik nog niet. Maar dat was drie minuten geleden!

Mam waarom doe jij de hele dag niks. Behalve computeren.

Mam waarom ga jij zo vroeg naar bed?

‘Wat denk je zelf. Omdat ik bang ben dat ik anders eerst iemand van jullie achter het behang plak.’

 Met Zonder LICHT.

\’Hoe diep kan de politie nog zinken?\’ vraagt mijn derde kind, die niet echt heel veel op heeft met deze ambtenaren zich af, nadat hij in de krant heeft gelezen, dat dezelfde ambtenaren weer eens vijftien fietsers zonder licht hebben bekeurd.

Het blijft een punt van discussie. Onlangs stond in de krant dat wij als ouders wel heel erg slecht en onverantwoordelijk bezig zijn door onze kinderen telkenmale zonder licht op stap te sturen. Ho, stop, niet verder, genoeg. Laten we even voorop stellen dat ik mijn kind nog nooit zonder licht op stap heb gestuurd. Als ik stel dat ik in de loop der jaren voor ongeveer 500 euro aan fietslampjes heb aangeschaft overdrijf ik niet eens een heel klein beetje.

Daarom stel ik voor om de soorten fietsverlichting eens keurig op een rijtje te zetten.

Uiteraard hebben we het voorlicht met dynamo. Staat garant voor een gemiddelde levensduur van pak hem beet. EEN WEEK. De speciaal ingerichte “parkeer”plaats op de middelbare school zorgt er wel voor dat een collega fietser deze verlichting naar het rijk der fabelen helpt. Geen idee wat voor genoegen het schept om toch iedere keer weer het licht van een fiets te mollen ,maar het schijnt toch een kick te geven. Achterlichten die tegenwoordig op batterijen werken worden standaard aangezet, zodat je er zeker van kunt zijn, dat de batterijen binnen afzienbare tijd leeg zijn. Daarom heb ik naast een heel assortiment losse fietslampjes ook tassen vol batterijen in alle soorten en maten.

Want naast de vaste fietslamp hebben we uiteraard de losse lampjes. Die mogen tegenwoordig, na een ellenlange discussie met heel veel welles, nietes, gevaarlijk, niet gevaarlijk, knipperend, niet knipperend, maar ze mogen. Handig op het eerste gezicht. Je maakt ze met een clip of elastiekje vast aan je jas, stuur, bagagedrager, capuchon en vervolgens vergeet je dat je ze daaraan hebt vastgemaakt. Resultaat is dat je op de heenweg nog met een veredelde kerstverlichting naar de stad fietst en op de terugweg wederom verlost bent van alles wat op licht lijkt.

Jatten ze het niet van je fiets omdat je toch zo bijdehand was om de lampjes in je jaszak te stoppen dan blijkt dat ze niet alleen de lampjes uit je jas hebben meegenomen maar voor het gemak maar meteen je hele jas.

Gelukkig staat op de hoek van de straat altijd wel weer oom agent te wachten met zijn receptenboekje om onze kinderen na een avondje stappen nog ietsje lichter te maken. Bestaat er in dit fietsland nu geen enkele ontwerper die op dit probleem iets kan bedenken. Automatische verlichting in de stuurstang tussen de handgrepen. Gaatjes in die stang waar lampjes doorschijnen die automatisch aangaan als het donker wordt. Enige nadeel dat ik kan bedenken is dat ze in plaats van je lichtjes en je jas nu gewoon je hele fiets jatten.

O, nee dat deden ze al.