Levensvragen.

Ik wil jullie een aantal van deze levensvragen niet onthouden! Hilarisch maar o zo waar!

http://www.youtube.com/watch?v=AkwLei1ACgA

© KH

Het is intussen even wat afgekoeld, vooral s’avonds wat wel even lekker is en ik hoop dat het even zo blijft want a.s. zaterdag is er nog ‘n exibitie van Tai Chi om 6 uur in de middag op het sationsplein van Rubi met geen enkele schaduw. Rubi is ‘n plaatsje ong. 10 min met de trein van waar ik woon en waar ik ook les geef. Maar deze keer doe ik het met iemand die daar ook les geeft. Wat nu het leuke is, is dat Pan die op het laatste ogenblik do vorige keer niet mee wilde nu wel gaat, want die andere heeft hem uitgenodigt en hij weet natuurlijk niet dat ik daar ook achter sta. Kijken wat voor ‘n gezicht hij trekt.

Ja en dan nog wat Pan heeft me wel teleurgesteld, want ik had nooit verwacht dat ‘n maestro in Tai Chi zich zo kon gedragen. Ik bedoel veel kritiek uitoefenen op anderen die toch echt wel heel goed zijn zich kwaad maken omdat iemand verleden jaar het kampionschap in zuid spanje heeft gewonnen, of alleen erbij willen zijn als hij zelf belangrijk kan zijn ( of dat denkt). Terwijl de filosofie van Tai Chi  zo helemaal niet is.Zo zie je maar mensen zijn altijd onvoorspelbaar. Maar ik heb het al zovaak meegemaakt, van die lui die zichzelf erg belangrijk vinden en er hele filosofische teorieen op nahouden, vooral maestros etc. en dan erachter komen dat ze als persoon toch wel ‘n heleboel te kort komen. Dus eigenlijk moest dit me niet verbazen, maar toch…

Ze zeggen altijd als iemand de richting aanwijst kijk dan niet naar zijn hand maar naar de richting, dus dat zal ik dan maar doen.

Het valt best wel mee hier dat van mañana, tenminste in Cataluña, in zuid Spanje is het allemaal wel anders, maar daar is het klimaat ook heel anders veel warmer zo van 40 º in de schaduw, en dan leef je vanzelf wat rustiger. Ik krijg de meeste dingen toch wel gedaan en op tijd alleen als het om officiele paperassen gaat, maar dat is over het algemeen geloof ik wel zo. Bovendien als je dat weet moet je er gewoon wat eerder aan beginnen en als je iets precies op tijd wil hebben gewoon zeggen dat je het eerder nodig hebt. Het is soms gewoon de regels van het spel kennen en niet ‘n ander spel willen spelen. Het leuke is dat de Spanjaarden zelf geen hoge dunk van zichzelf hebben en toch nog vaak denken dat in het buitenland( noorden) alles beter is en dan zeg ik ook dat het best meevalt ,anders wel, maar beter niet. Ik kom vaak buitenlanders tegen in de Milonga(plaats waar Tango word gedanst) en ‘n heleboel zouden toch wel graag ‘n tijdje in Spanje willen wonen en sommigen doen dat ook of komen toch regelmatig weer terug.

Enfin ik ga nog 1 les geven en dan naar huis vandaag om het thuis gezellig te maken in de tuin voor vanavond. Kaarjes overal, fakkels en spiralen voor de muggen en vooral de koek maar in de ijskast zetten vanmege de mieren, enz heel gezellig. tot schrijfs

Kind 44 door Tom Rob Smith

Waar het over gaat: In stalinistisch Rusland opereert een seriemoordenaar die kinderen doodt en verminkt. Maar misdaad bestaat niet volgens Stalin, dus verdwijnen de moorden in de doofpot.

De eerste zin: Toen Maria had besloten om dood te gaan, moest haar kat verder maar voor zichzelf zorgen.

Waardering: 8,5

Dit is een ontluisterend boek. Nooit eerder las ik over de gruwelijkheden in Rusland na de Tweede Wereldoorlog. Het is de periode waarin het communisme voet aan de grond krijgt en Stalin plus aanhangers werkelijk geloven dat als iedereen evenveel heeft, er vanzelf een goede samenleving ontstaat.

De geheime dienst draait overuren. Je buurman, nee, je eigen partner kan een spion zijn. Stond je vandaag nog in een goed blaadje en bewoonde je met je gezin een piepklein flatje, morgen kun je worden verraden door je vader of je beste vriend en op de veewagen naar de goelag in Siberië worden gezet. Die sfeer van waanzin, achterdocht en verschrikkelijke armoede wordt mooi beschreven in Kind 44.

Ook voorstelbaar is het geloof in Stalin, want na een paar honderd bladzijden lezen ben je zelf bijna geïndoctrineerd. Hier en daar vliegt het verhaal thriller-technisch gezien wat uit de bocht en ook gaat het wel eens mis met de karakters, maar dat is de schrijver vergeven.

Ik geef een 8,5.

Kind 44 – Tom Rob Smith, Uitgeverij Anthos
ISBN 9789041414434, Prijs €12,50, Genre Literaire thriller, Uitvoering paperback
Verschijningsdatum maart 2009, Aantal pagina’s 438

 Bereidingstijd: ca. 20 min. ca. 190 kcal p.p.

Vanaf half april speur ik de bermen af op zoek naar de bloem die altijd een glimlach op mijn lippen tovert.

Waar blijft hij nou, waarom zijn ze zo laat dit jaar?

Dan op een ochtend, als ik het natuurlijk net niet verwacht omdat het een grauwe miezerige dag is zie ik een rood plekje wuiven naar me.

Spontaan, ik kan er niets aan doen, komt er een brede glimlach op mijn lippen. Ik voel een onmiddellijk gevoel van vreugde over me heenkomen. Mijn dag is goed, de mooiste tijd van het jaar breekt aan.

In de dagen die volgen komen er steeds meer rode mooie klaprozen tevoorschijn. Van miniatuur tot schandalig groot, soms zoveel op een plek, dat ik spontaan de auto aan de kant wil zetten en er, op zijn minst, een foto van wil maken.

Het liefste zou ik er tussen willen gaan liggen en heel dichtbij genieten van al dat moois.

Wat is het toch met de klaproos? Waarom heeft deze zo fragiele bloem zo een impact op me?

Plukken kun je hem beter niet, want na een uur is hij al helemaal verdord, geuren doet hij ook al niet. Is het de felle rode kleur? Is het de krachtige uitstraling? Want hoe sterk de wind, of hoe hard de regen ook neerkomt, na een korte tijd staat de klaproos weer fier met de rode indringende kleur te bloeien als nooit tevoren.

Is het soms ook de betekenis die hij heeft gekregen door Klaproosdag? Na jaren lid geweest te zijn van The Royal British Legion zal het zeker meespelen, maar in de rol die de klaproos bij herdenken en bij veteranen speelt komen eerder tranen dan een glimlach te voorschijn.

Ook in die rol is het een aandoenlijke bloem. De keuze stamt uit de eerste wereldoorlog, toen de velden in België rood waren van het bloed, zoals een veld met klaprozen een veld rood kan kleuren. Er is een schitterend gedicht over geschreven wat als titel In Flanders Field heeft.

Maar toch zijn het niet alleen de bovenstaande zaken die me dat gelukkige gevoel geven als ik een klaproos zie. Er is meer, veel meer. Want de impact is enorm en wie weet kom ik er ooit achter.

Ik merk de laatste dagen dat er minder langs de weg staan, dat de beste tijd voorbij is, maar ik blijf hardnekkig turen naar de bermen, tot er dagen achtereen niet een meer te vinden is.

Dan wacht ik weer op april volgend jaar en zal ook dan weer even mijn adem inhouden en wijds glimlachen als ik mijn eerste ontmoeting heb met deze mooie bloem.

Wat een leuk weekend hebben we gehad! Vrijdag om half 12 kwamen onze dochter en schoonzoon als verrassing voor hun vader over uit Schotland. Ik zat in het complot en had een Schiphol taxi voor ze geregeld. Want ik wist geen smoes te verzinnen om een paar uur met de auto te verdwijnen om ze te gaan halen. Papa was erg verrast natuurlijk toen dochter en schoonzoon ineens voor zijn neus stonden. Het was hartstikke gezellig en het werd behoorlijk laat.

Zaterdag een berg boodschappen gedaan want dat had ik donderdag natuurlijk niet kunnen doen dan had hij gemerkt dat er dingen in huis waren die we normaal nooit hebben. ‘s Middags zijn we eerst poffertjes gaan eten in de poffertjeskraam in Gouda want pofferthjes kennen ze niet in Schotland. En ‘s avonds kroketten op brood, ook dat kennen ze daar niet. De avond was heel gezellig, mijn vriendin en haar man kwamen een wijntje (nou ja eeen paar wijntjes) drinken en we gingen om half 3 naar bed. ‘s Morgens moesten we toch weer om 9 uur op want een vriendin van dochter met haar vriend waren in de buurt en kwamen om 11 uur koffie drinken. Leuke mensen waren dat!

‘s Middags hebben we gewoon gezellig zitten kletsen en zijn we een beetje lui geweest vanwege de toch wel korte nacht. En ‘s avonds naar onze favoriete Mexicaan in Gouda. Heerlijk gegeten en wat kredietcrisis? Het zat er mudvol!

Vandaag gingen de kinderen weer terug naar Edinburgh. Was nog een heel geregel want ik moest wel werken en we hebben 1 auto. Dus manlief me om 7 uur naar Woerden gebracht, daarna de kinderen naar Schiphol gebracht en toen mij weer gehaald op mijn werk want ik had om half 3 een afspraak met de oncologe. De uitslag van het bloedonderzoek was prima, mijn longen waren helemaal oke toen ze luisterde en mijn klieren waren ook dik in orde. Ik mag weer 2,5 maand wegblijven dus we kunnen 10 augustus als alles zo goed blijft gaan naar Schotland.

Vanavond kwam mijn zusje even langs en die had zin om een etentje voor ons te geven. Dat is dus ook afgesproken, bericht van de Schouwburg dat we alle bestelde voorstellingen op 2 na hebben gekregen dus we hebben weer een hoop leuke dingen in het vooruitzicht. Morgen trouwt er iemand van de tafeltennis, ga ik naar de kerk en de receptie, ook al leuk! Ik zei vanmiddag nog tegen de oncologe: ik vergeet af en toe dat ik ziek ben, zoveel leuke dingen heb ik!

Dit is een land om lief te hebben, oh, er is zoveel, zong ik meen Toon Hermans ooit. Ik maakte het net mee.

Ik worstelde met mijn grijze vuilnis container, die moet morgen aan de stoep staan. Ik kreeg het bijna niet gedaan. Er kwam een jong meiske langs ‘hebt u hulp nodig? Ik zet hem wel weg! Waar moet ie heen?’ Om de hoek, hijg ik, en dankjewel hoor.

Daar word je toch spontaan helemaal blij van? De jeugd van tegenwoordig – ze kunnen me wat, deze kwam meteen te hulp. En normaal gesproken zeul ik mijn grijze bak zelf om de hoek – maar nu even niet.

En liefhebben is… ja. Vandaag heb ik mijn neef gesproken. Tante is nu echt terminaal, heeft euthansieverklaring getekend. Nu praten de artsen over versterving. Mijn neef gruwt bij de gedachte, ook gezien de lijdensweg van zijn vader. Het is voor hem ook heel zwaar, want hij is de eerst aangesprokene van de familie. De rekening krijg ik ongetwijfeld, zegt hij. Dat had jij ook na het overlijden van je ouders. Je had toen zoveel verdriet dat we je een paar dagen met rust hebben gelaten.

Ik heb ook helder en klaar aangegeven dat ik versterving ook niet wil. Dat is toch dood-martelen! Dan maar de spuit erin. Wij waren het eens. Er volgt nog meer overleg met de artsen, maar ze is nog heel helder, en heeft duidelijk aangegeven wat ze wil. En waar liggen de grenzen in zo’n totaal uitzichtloze situatie?

Zoals mijn neef zei ‘moet ik er dan dagenlang naast gaan zitten om haar te zien sterven? En op die manier"?

Nee. Als het aan mij ligt niet.

Liefhebben is ook kunnen los-laten, en dan op een mens-waardige, en menselijke manier.

Dat is het laatste dat je voor iemand kan doen. En als het aan mijn neef en mij ligt, doen we dat. Natuurlijk is zij degene die het voor het zeggen heeft – maar liefhebben is voor mij ook dit. Een waardig en vredig einde. Dan heb je lief. En dat heb ik.

Ik  ben een groot fan van Piet Paulusma. Alles van hem wil ik zien. Van Piet the weather report, Piet the movie, Piet the musical tot Piet’s revival en Piet’s Ascension.
Zelfs het feit dat zijn outfit afkomstig is uit een zak met tien jaar oude kleren, welke op weg naar Roemenie van de vrachtwagen is gevallen en waarvan Piet dacht; pik in, een extra rafelige trui van Zeeman voor een frisse dag kan geen kwaad.

Maakt mij niet uit. Ik vind het zelfs vertederend om te zien.
Na zijn opmerking: ‘morgen weinig regen maar wel lang’ kan hij bij mij niet meer stuk. Hij is onbetwist dé weerman van Nederland. Is toch geweldig? Een kwartier lullen over van alles behalve het weer om daarna binnen één minuut de weersverwachting af te raffelen.

Heel iets anders dan dat andere weermannetje. Ene Peter Timofeef.
‘Schakelen wij nu over naar Peter Timofeef voor de weersverwachting,’ hoor je dan.
Niks weersverwachting! Die man lult alleen maar over het weer dat al geweest is!
En dan die foto’s erbij van amateur fotografen. Regenbogen en wolkenvelden. Dat soort zaken.
Laatst had het de hele dag geregend en toonde hij een foto waarop een paar mensen te zien waren die een paraplu droegen. In drie verschillende kleuren.
Ze kropen in vlinderslag tot hun knieën in het water en het enige dat Timofeef wist te melden, was dat het er wel kleurrijk uitzag zo(??)
Ik bedoel, dan praat je toch niet meer?? Die mensen verzopen bijna en dreigden door de storm ook nog hun paraplu kwijt te raken. En dan komt ene Timofeef met ‘een kleurrijk tafereel’ op de proppen.

Daarna een foto van een ondergelopen weiland met een kudde schapen. Timofeef weer: ‘Nou, zo erg was het vandaag allemaal niet hoor. Viel allemaal best mee. Kijkt u zelf maar op deze foto van Jan Eng uit Pupjesfliereradeel. Ziet u die schaapjes dartelen in de wei?’
Dartelen???? Die schapen zwommen voor hun leven! Er lag er zelfs één met de poten omhoog en de kop onder water! Van welke planeet komt die Timofeef!
Nee, geef mij Piet Paulusma maar. Terwijl Timofeef in de warme studio staat te klooien met een diavoorstelling over het weer, staat Paulusma bij windkracht 12 op de afsluitdijk te vertellen dat Koos Krent van duivenvereniging "niet te tillen" naast hem staat om te komen vertellen dat postduiven ook heel goed uit de voeten kunnen bij wind tegen.
Oké, Piet raakt een beetje in paniek als hij ziet dat Koos niet meer naast hem staat en zijn hoofd lijkt door de orkaan op een mislukte bietenoogst, maar hij staat er tenminste.Life! En met een trui van Zeeman en schoenen van Piet Kerkhof. Oat Moarn.
I love it!

Wel wel wel. Die overheidsinstanties toch. Zaterdag een brief van het CBR. Wij verzoeken u uw medisch dossier op te sturen. In het kader van de Wet op de Privacy moet dat via u geschieden.

Ik vanmorgen dus m’n huisarts bellen. ‘Met de assistente van dokter van der Ploeg’! Oeps, foutje, ik zit niet in ‘Zeg eens A’!

Maar de assistente had ik wel. Die wist zeer interessante mededelingen te verstrekken, nadat ik die brief had voorgelezen.

Dat doen ze altijd, zei ze. Want dan hoeven zij niet te betalen. Oh? Wat je gewoon moet doen is ze een machtiging sturen, dat zij je dossier bij ons kunnen opvragen. Dan dokken zij, en niet jij. Oh? Ja. Bijna niemand weet dat, want het staat ook nooit in die brieven, maar dat kan gewoon. Hordes mensen trappen erin.

Ik ook. Als ik haar die brief niet had voorgelezen, en klakkeloos mijn dossier had opgevraagd, had ik ook gehangen. Nou niet. Ze krijgen mooi een machtiging, aangetekend, en veel plezier ermee.

Dus: HOORT, ZEGT HET VOORT; JE KUNT HET CBR SIMPELWEG MACHTIGEN!  Ja, je weet nooit voor wie het nog eens van pas kan komen, toch? (met dank aan de assistente van Dr. van der Ploeg -neeee! Ik zit niet in Zeg eens A!) Leer dat nou eens af, Anneke! Je zit niet bij Zeg eens A!

Goed, dat ik wegens (helaas) veelvuldig bezoek al heb voorgesteld een pup-tentje in de wachtkamer te zetten, dat is een andere zaak. Ik vrees wel dat men bezwaar zou hebben tegen een kampvuurtje, waarop ik een blikje worstjes warm, maar een buta-gas branderdje, zou dat wat wezen? Die kunnen ontploffen. Maar dat heeft dan weer het voordeel dat huisarts meteen een hele lading extra patiënten heeft! Ik denk toch ook aan alles.

Maar zo zie je: overheidsinstanties en verstrekken van informatie – dat zijn 2 verschillende dingen. Net zo goed als bijvoorbeeld mensen met een minimale bijstandsuitkering vertellen dat ze belasting-aftrek kunnen aanvragen. Nee, dat doen wij niet! Wel belasting-aanslagen sturen, en hoe je het betaalt is jouw zaak. Of neem Bijzondere Bijstand – de doelgroep weet vaak niet eens dat het bestaat. Daar wordt wel aan gewerkt, overigens, en soms heel goed – maar hier ligt toch een schone taak voor onze overheid.

Scandinavië had geen grote culinaire reputatie, maar ik was inmiddels al menigmaal verrast door de heerlijke taarten, cakes en koekjes die haar moeder op tafel zette. Ik had er daarom alle vertrouwen in dat het in Kopenhagen ook smullen zou worden.

En dat was ook zo, het overtrof zelfs alle verwachtingen. Natuurlijk, het was Pasen en iedereen had extra uitgepakt. Ik at er de lekkerste lamsbout ooit en de lekkerste geroosterde aardappelen, ja toen al…. het was 1964.  
[rectangle]
Maar het smörrebröd dat elke dag als lunch werd geserveerd, maakte toch wel de meeste indruk. De talloze verrukkelijk belegde boterhammen waren plaatjes om te zien en de smaken onovertrefbaar. Wit, bruin, volkoren, rogge…., alle broodsoorten werden ongelooflijk creatief belegd. Én bij dit smörrebröd werd een glaasje ijskoude aquavit geserveerd, heel spannend voor een zestienjarige in die tijd. Mijn liefde voor feestelijk belegde open sandwiches, tartines en crostini is in deze vakantie waarschijnlijk ontstaan.

Scandinavië heeft nog steeds geen grote naam als het om eten of drinken gaat, maar dat is onterecht. Inmiddels zijn er talloze goede restaurants gekomen en dat er bij de Scandinaviërs thuis goed gekookt wordt, dat weet ík natuurlijk allang.

Deze week vindt u in Libelle lekkere Scandinavische gerechten, waaronder ook een aantal superlekkere smörrebrödvariaties.

Marlies Batelaan
Culinair redacteur

Toevallig besteedt ook Beatrijs Ritsema aandacht aan deze kwestie in haar rubriek Moderne manieren in Trouw. Een lezer nodigt vrienden uit op de thee om drie uur, met aansluitend een glas wijn en dan blijven ze hangen tot acht uur. Ruim voorbij de Nederlandse etenstijd. Dan zou je toch zeggen: er worden geen aanstalten gemaakt om ook maar één pieper te schillen, dus waar hoop je als gast nog op?

[rectangle]

Mijn Iraanse hulp begrijpt er niets van. In Iran komt iedereen onverwacht langs en het maakt niet uit hoe lang je komt, al blijf je slapen. Als de gast het maar leuk heeft.

Beatrijs geeft als antwoord aan haar lezer: ‘Willen jullie nog een laatste glaasje?’ Dan moet je wel een enorme dombo zijn om de hint niet te snappen, denkt zij. Helpt dat niet, dan zou je vast kunnen opruimen en terugkomen met de jassen van de gasten. Dat vind ik te bot. 

Wij nodigen nooit mensen uit op alleen de borrel, omdat de ervaring leerde dat ze dan toch bleven eten. Dus nodigen we mensen te eten uit. Maar vaak wordt het mij veel te laat. Tegen een uur of één denk ik: ‘Ga alsjeblieft naar huis, ik wil slapen!’ Ik ben tegen die tijd sufgekletst. Zeven uur achter elkaar praten, dat is bijna een hele werkdag.

Zijn we zelf ergens en willen we weg, dan gebeurt het wel dat er op dat ogenblik een fotoalbum op tafel komt. ‘Oooo, voordat jullie gaan…jullie hoeven ze echt niet allemaal te bekijken hoor, maar onze Yvon was zo’n mooi bruidje!’ En zeg dan maar eens: ‘Een andere keer graag,’ als het album onder je neus wordt geduwd. 

Misschien is de vraag niet alleen hoe je plakkers de deur uitwerkt, maar ook hoe je de kunst van het goed ontvangen zelf beheerst? Daar hoort het subtiel afronden van de bijeenkomst zeker bij.

Mevrouw, hij loopt als een naaimachientje. De monteur van de garage straalt bij deze mededeling over mijn auto. Die had startproblemen, alleen niet zodra ik ermee bij de garage kwam. Dan ineens haperde de motor niet maar sprong diepronkend in één keer aan. Daar kon  de monteur niet zoveel mee. Dus kreeg ik de auto keer op keer weer mee naar huis. Om daar vervolgens niet meer weg te komen.

Maar nu hadden ze iets gevonden: een dingetje dat was doorgebrand. De monteur laat het zien en ik knik van ja. Maar het zegt me niks. Als mijn auto maar start en dat doet ie. Opgelucht rijd ik naar huis en ga onderweg nog even langs bij de supermarkt. Met volle dozen in de kofferbak wil ik weer wegrijden maar dat had ik gedroomd. De auto kucht en hoest maar start niet. Allerlei emoties vechten om voorrang: ik wil huilen, schelden en schreeuwen tegelijk maar in plaats daarvan bel ik de garage en zeg kalm: dat doorgebrande dingetje, dat was het niet.

De monteur zegt ‘o’ en valt dan stil. Hij weet het ook niet meer maar hij laat me ophalen met de sleepwagen en ik krijg zolang een leenauto mee. Voorlopig rijd ik dus weer, maar ik moet heel erg m’n best doen om daar een blij gevoel van te krijgen.

Het is wel mogelijk om via de reisorganisatie een rondreis door Sri Lanka te boeken, met een bezoek aan dit bekende olifantenweeshuis. Bovendien steunt u dan indirect ook nog eens het goede doel. Want Singha reizen besteed 30% van de winst aan diverse goede doelen in Sri Lanka. Voor meer informatie ga naar de website van Singha Reizen.

[rectangle]

Hiermee volgde hij het advies van Maxim Gorki op om de schrijftafel te verlaten zich onder de mensen te begeven. Van zijn ontdekkingen als Anton Morsink deed Grunberg verslag in zijn columns in het NRC Handelsblad. Als een gast zijn hotelkamer verliet, dan stapte Morsink zijn leven binnen. Of zoals hij zelf schrijft:

“Ongemerkt zal ik mijn neus duwen in gebruikte handdoeken en het ruiken: het leven. Ik zal hun haren uit de doucheputjes scheppen, ik zal er grondig naar kijken, ik zal het naakte leven zien.”

Behalve de verzamelde verhalen van Onder de mensen bevat deze verzameling ook Grunbergs verhalencollectie Couchsurfen. In Couchsurfen doet de schrijver verslag van het gratis overnachten bij vreemden op de bank. Met deze werken plaatst Grunberg zich in de traditie van de meesters van de literaire reportage, zoals de ‘razende reporter’ Egon Erwin Kisch en Joseph Roth, vertellers die met hart en ziel over de politieke en sociale actualiteit berichtten. Schone lakens & Couchsurfen werd ingesproken met het indringende stemgeluid van Barry Atsma.

In het kader van de Week van het Luisterboek geven we 15 exemplaren weg. Deze actie is afgelopen. Benieuwd geworden? Beluister dan hier het eerste gedeelte.

Antwerpen

Brabo

Lange Wapper

http://www.youtube.com/watch?v=_PAIVh0Y_I4

© KH

Bereidingswijze:
1 Bestrijk dun met boter en beleg het met blaadjes waterkers en flinterdunne plakjes komkommer. Leg daarop een dunne plak gerookte zalm en garneer met bieslookroom. Klop daarvoor wat slagroom lobbig en breng dit op smaak met zout, peper en fijngesneden bieslook.

2 Bestrijk dun met mosterd en leg daarop plakjes tomaat en reepjes gerookte paling met 1 el mosterd-dillesaus (roer 2½ el mosterd, 1 tl mosterdpoeder, 1½ el wittewijnazijn en 20 g suiker door elkaar. Schenk er 1¼-1½ dl maïsolie heel langzaam bij onder voortdurend kloppen. Breng op smaak met zout, peper en 1-2 el fijngesneden dille). Garneer met fijngesneden zure augurk.

3 Bestrijk dun met remouladesaus (meng 2-3 el mayonaise met 3 el crème fraîche, 1 tl mosterd, zout en peper, 1 fijngeprakte gekookte eidooier, 1 fijngesneden sjalotje en 3 fijngesneden zure augurkjes). Leg op de saus plakjes kalfstong (vleeswaar) en bestrooi met een mengsel van fijngesneden bladpeterselie en geraspte citroenschil.

4 Bestrijk met waterkersboter (zachte roomboter pureren met waterkers tot er groene boter ontstaat). Leg daarop plakjes mager pekelvees en garneer met gebakken uiringen (dun gesneden uiringen door bloem wentelen en in hete olie goudgeel bakken) en reepjes radijs.

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan

Op Gran Canaria had ik last van hyperventilatie gekregen en belandde bij het RIAGG voor gesprekken en het bleek dat o.a. het wederom dikker worden me toch wel weer dwars zat en ik ging op hun advies weer naar een andere arts. Die had bedden in Noordwijkerhout in de BAVO een instelling naar bleek voor mensen met psychische problemen. Ik zou daar alle begeleiding krijgen die nodig was. Het was 1986 in de periode dat de Space Shuttle Challenger ontplofte vlak na de lancering. Ik was de enig van de aanwezigen die snapte wat een tragedie er plaats vond.

Na twee weken ben ik huilend naar huis gegaan. Ik kon er niet tegen om tussen de zwaar psychisch gestoorden rond te lopen. Thuis zou ik het wel weer op eigen kracht gaan proberen!

De hobby hield John en mij erg bezig en ik zat uren achtereen gegevens in de PC in te voeren en hij ging regelmatig naar locaties en/of archieven om gegevens op te duiken.

We kwamen steeds meer aan de weet en uiteindelijk waren we in staat om de gemeente Amstelveen in 1990 te overtuigen dat er nog een bommenwerper met mogelijke bommen aan boord in een weiland lag waar men binnenkort zou gaan bouwen.

We waren ook erg fanatiek in het opsporen van de familieleden en kregen wereldwijd geweldige contacten.

Daarna volgde nog meer opgravingen en daardoor kwamen we met steeds meer hoogwaardigheidsbekleders in contact.

Ik wil niet pochen of belangrijk lijken, maar het was geweldig toen de eerste uitnodiging van de Australische Ambassadeur op de mat viel en vele jaren waren we te gast bij hem of zijn collega uit Nieuw Zeeland en we zijn zelfs op de BBC televisie geweest in een documentaire over een toestel dat in de Houtrakpolder was neergestort en we de nabestaanden daarvan hadden opgespoord.

Een hectische, fantastische en emotievolle periode.

Nooit heb ik mijn omvang als storend ervaren tijdens bijeenkomsten en herdenkingen die we vaak bijwoonden. Ik zorg(de) er juist altijd voor dat ik er pico bello uit zag en ook in mijn maat waren er mooie colberts te koop. En wat niet te koop was maakte ik zelf. En dat is nog steeds zo.

Wat wel vervelend was en nog steeds is, is dat mijn rug na de operatie nooit meer optimaal is geworden en lang staan lastig voor me werd. Het is super frustrerend om als jonge vrouw minder lang stil te kunnen staan dan de oude veteranen en na het leggen van bloemen of een krans nauwelijks overeind te kunnen komen.

Maar er is nooit door iemand ook maar een enkele opmerking over gemaakt gelukkig.

Het is natuurlijk onmogelijk om geen commentaar te krijgen als je mijn gewicht hebt, dikke brillenglazen draagt, een vreselijke grote neus hebt, in een rolstoel zit of welke andere normale afwijking ook hebt.

Dronken mensen en kinderen spreken de waarheid is het gezegde en dat is helemaal waar. En het is minder pijnlijk als een kleuter op je schoot tegen je aangenesteld lief vraagt wanneer je baby komt, dan wanneer een opgeschoten puber je welke naam dan ook toedicht.

Ook alle goed bedoelde adviezen nam ik altijd met een glimlach in ontvangst en ik ging inderdaad naar de Weight Watchers, kokhalsde van astronautenvoedsel, kreeg een sik van het brooddieet en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als het me te veel werd trok ik mijn zogenaamde oliejas aan en liet al het commentaar en goedbedoelde tips zo van me afglijden als dikke regendruppels. Ik werd er heel erg tegendraads van en dat is nog steeds zo. Ik heb een lange sik van alle programma’s die tegenwoordig op de televisie over ‘dik zijn’ uitgezonden worden. En als ik Sonja zie, Oprah of Dr. Phil er over hoor spreken, dan gaat meteen een andere zender op.

Ondanks alle adviezen en pogingen ging mijn gewicht omhoog en mijn rug achteruit en was ik genoodzaakt om parttime te gaan werken en gedeeltelijk in de WAO te belanden. Ik heb lang niet ingezien dat het goed was om na 4 uur werken naar huis te gaan. Het voelde als de boel belazeren omdat ik niet iedere dag even veel pijn had. Maar het was hoogstnoodzakelijk om die rust te nemen om het huishouden door te laten lopen.

Mijn gewicht had de 150 kilo bereikt en ik wilde dolgraag wat kwijt. Maar daarover meer in de volgende blog.  

Opruim was aan de orde. Dat wil zeggen, pedaal-emmertjes in de keuken naar buiten. Nieuwe pedaal-emmer zakken erin. Vorige week een kers-verse rol gekocht met Paul. Joep had ze gebruikt voor de kattebakken, en ze toen in de trolley in de gang gelegd.

Hinkel-de-pinkel daarheen. Niks vuilniszakken. ???? Waar dan? Verdiepinkje lager? (het is zo’n 3 verdiepingen mandjes-geval van de Blokker). Ook niet! Waar zijn mijn vuilniszakken? Zoekt en gij zult niet vinden.

Hoe kan het toch dat huizen dingen op-eten? Ik heb geen idee, maar ze zijn in het niets verdwenen. Ik snapte er niks van. Toen maar hellup geroepen naar die-van-het-eten. Ons Jet. Joep komt straks met een rol vuilniszakken van mij, zei die.

En vraag me niet hoe we erop kwamen, maar we kregen het over zwangerschappen. Was jij misselijk, wilde ik weten. Nee, niks. Ik wel, zei ik. Ik kotste alles onder, of eruit, kies maar. Eruit kwam het in ieder geval.

En dan nog zoiets, je schijnt 3 dagen na de bevalling te moeten huilen. Hormoontjes en zo. En? wilde ik weten. Geen traan gelaten. Die-van-het-eten gedraagt zich duidelijk niet volgens de voorschriften. Foei! En jij, wilde ze weten. Nou, ik wel janken, maar omdat ik een abortus had laten doen, wat ik eigenlijk niet wilde, maar door de omstandigheden wel moest.

‘Ontzwangeren’ schijnt nu ook zo  in te zijn. Had zij ook al geen last van. Nogmaals: gedraagt zich niet volgens de voorschriften. Doet ze nu nog niet. Heerlijk mens.

Maar, vraagje aan jullie, mamma’s: hoe ging dat bij jullie? Gewoon, nieuwsgierig. Ik ben een nieuwsgierig geval. Nee, wacht, ik moet zeggen ‘weetgierig’. Dat klinkt beter.

Verder moet ik morgen het CBR bellen – ze willen nu een medische verklaring via mij, omdat de wet op de privacy mijn arts niet toestaat rechtstreeks naar hun op te sturen, en bla bla bla, en verder bezien en bla. Halloooo! Ik ben nog net niet dood verklaard! Internist! Ziekenhuis!

Stelletje….. nou ja. Ik houd het daar maar bij. In ieder geval was m’n bloeddruk in orde (dat was ook zo ongeveer het enige).

Maar, dames, ik wacht weetgierig jullie ervaringen af.

GROETEN UIT GEORGIË

Een bezoek van een familie uit Israël aan Georgie / Europa..

Georgië, gelegen op de grens van Europa en Azië, is een land die U eigenlijk zou moeten bezoeken. Velen uit andere landen, zoals uit bijvoorbeeld uit Israël, gingen al voor u.

Nederlanders schijnen een beetje vreemd tegenover Georgië te staan en dat is niet nodig.

Op 1 van mijn reizen , verteld de reisleidster van

www.georgianholidays.com

Mevrouw Manana, die deze toeristen uit Israël begeleidde , dat deze mensen bijzonder tevreden waren over de reis en mijn services, en mij hun reisverslag inzake hun bevindingen aan mij toestuurde.

Ik moet u vertellen dat ik heel veel genoten heb van mijn bezoek aan uw land. Ik ben dankbaar aan de geweldige gids (Manana) die we daar hadden, welke inmiddels een vriend van ons is geworden. Ze werd door een El Al piloot aan ons aanbevolen.

Ik kan U vertellen, het was in 1 woord GEWELDIG.

Mijn zoon Guy, was de geweldig chauffeur van onze jeep in Georgia, hij was een zeer kundig rijder. Hij reed 2040 kilometers met ons over de wegen van Georgië. Van Tbilisi en terug naar Tbilisi in een 4 X 4 jeep. We toerde door de hele stad Tbilisi heen, zagen de grote Kathedraal, het paleis, alle belangrijke plekken, het nieuwe park op de berg nabij de radiotoren en ( mijn favoriete standbeeld) het zilverkleurige Vrouwen standbeeld van Moeder Georgië. We aten in het geweldige restaurant Maydan, (alwaar ik mijn nieuwe digitale camera op de grond liet vallen, toen ik een plastic fles belette om op de grond te vallen) en mijn camera, waarmee ik slechts 27 foto’s gemaakt had, ging kapot. Aansluitend gingen we naar de Yom Kippur dienst in de synagoge. Ontmoette een Amerikaanse Luitenant Kolonel van Atlanta, wiens ouders ik kende.

De volgende morgen vertrokken we naar Mtskheta, de kathedraal, Jvari kerk – gelegen op een heuvel met uitzicht op de stad, Ananure, de prachtige kerk, voeren over de rivier de Pasanouri (alwaar het waterpeil wel wat laag was, maar we hadden veel lol.We bezochten Uplistsikhe, samen met een geweldige plaatselijk gids en heer. In Gori zagen we de synagoge en het Stalin museum en we overnachtten in een hotel dat naast een fabriek was gelegen die zeer grote hoeveelheden appels verwerkt.

In Kutaisi bezochten we de Baghat Kathedraal, de Gelati Academie, de synagoge, van verre zagen we de Nikorsminde kerk en gingen onderweg naar het dorpje Ori

( dit is een speciale plaats gelegen in een geweldige omgeving met een geweldig mooie synagoge die waarschijnlijk spoedig zal verdwijnen). Vijftig jaren geleden waren hier nog 24.000 joden, nu nog slechts 8 families.

De remmen van de jeep begonnen te – zingen -, maar we bleven er mee doorrijden. We gingen via Kutaisi verder door naar Abasha, Senaki (synagoge), Zugdidi, het Dadianis bezochten we daar en gingen daarna naar een heel mooi meer met een waterkrachtcentrale, verder naar Mestia, Ushguli, Mesari.

Dat het MOOI is. Maar dit is nog te weinig uitgedrukt.

We verbleven 2 nachten in een pension met 3 geweldig lieve mensen, die zoveel voor ons deden. Nadat we het museum hadden bezocht, gelegen in het berggebied, wandelden we door het plaatsje Ushguli, beklommen de torens en namen foto’s hiervan. We moesten helaas dit surrealistische plaatsje op onze planeet, gelegen in Georgië achter ons laten. Terug naar Zugdidi om een bezoek te brengen aan een grote tandartskliniek die door de regering werd gedreven.

, konden helaas niet op tijd zijn om de synagoge te bezoeken. Er is er een daar en dus gingen we verder naar Batumi om ook een kijkje te nemen aan de Turkse grens aldaar. We aten een snack in een koffiehuis op het strand en aten lokale lekkernijen. We gingen ook naar de synagoge in Batumi.

www.georgianholidays.com