Het is stil….hoor ik het echt wel goed. Nee, ik hoor niks. Eindelijk na weken van zeuren, stampvoeten, restricties, boetes en straf geven is mijn dochter overstag. Avond aan avond het zelfde ritueel van niet kunnen slapen en tot weet ik hoelaat nog eens wakker te zijn. En als we dan toch niet kunnen slapen dan gaan we toch lekker uitgebreid uit bed en spelen. En denken en hopen dat mamma het niet hoort. Nou dan is ze dus blijkbaar nog doof, want met een houten vloer boven je hoofd hoor je iedere zucht en scheet die haar dwars zou zitten. Dus denk maar niet dat ik haar niet hoor lopen….echt wel!!! Maar wanneer ik naar boven roep dat ze op bed moet, meld ze me doodleuk dat ze niet uit bed is gekomen. Ja ammahoela…ik ben niet de dove in huis. Dat is, volgens de KNO-dokkie, toch echt die kleine van mij.

Maar vanavond is het stil…heel stil, heerlijk stil!!! Is het me dan eindelijk gelukt tot het koppie door te dringen dat slapen voor haar eigen bestwil is. En dat ik deze niet uitgevonden heb om haar daarmee te klieren. En op bed blijven liggen de echte remedie is tegen slapeloosheid. Een beetje kletsen met haar knuffels, alla!!! Maar om vervolgens de hele speelgoedkast te deponeren op haar bed gaat mij toch een beetje heel veel te ver gaan. Wat ze dus doet, waardoor ik dus regelmatig moet puinruimen op haar bed en haar fatsoenlijk onder de dekens te stoppen. Meestal valt ze al spelend in slaap…

Maar het blijft stil, maar ga toch eventjes bij haar kijken voor ik zelf onder de dekens kruip, want misschien moet ik wel puiruimen. Ik sluip voorzichtig haar slaapkamer in en ineens komt het kleine koppie omhoog en roept ze: "hoi mamma…"
Ik schrik me rot en roep: "Ben jij nog steeds wakker?"
Esmee:"Ja mamma, ik kan niet slapen". Het is dan ondertussen al ruim 22.00 uur. Ik heb de pest erover in, baal als een stekker en steek een heel verhaal af van dat ze moet gaan slapen, dat het niet…en blablabla… om vervolgens haar aan te kijken en zie dat mijn dochter gewoon doodleuk ligt te slapen. Ik tik voor de zekerheid nog eventjes op haar wangen, roep haar naam, maar geen reactie. Helemaal niks, noppes, nada. Ze slaapt heerlijk verder. Al lachend loop ik de slaapkamer uit en bedenk dat mijn dochter mij zelfs in haar slaap mij behoorlijk in de maling kan nemen.

Oeroeg verscheen in 1948 voor het eerst als Boekenweekgeschenk en is in de loop der tijd in tien talen vertaald. Dit jaar staat dit schitterende werk centraal in de vierde editie van Nederland Leest (23 oktober t/m 20 november).

Oeroeg vertelt het verhaal van de vriendschap tussen een Indonesische jongen en de zoon van een Nederlandse administrateur in het Nederlands-Indië van voor de Tweede Wereldoorlog. Naarmate de jaren vorderen groeien de vrienden uit elkaar. Als de verteller, de Nederlandse jongen, na een studie in Delft terugkeert in Indië, vlak voor de onafhankelijkheidsverklaring, blijkt de afstand tussen het tweetal te zijn uitgegroeid tot een onoverbrugbare kloof. Oeroeg heeft gekozen, voor zijn eigen volk, en tegen de Nederlanders. Dus ook zijn vriend, die zich vertwijfeld afvraagt of hij voor altijd een vreemde zal zijn in het land van zijn geboorte.

Over de auteur
De publicatie van Oeroeg betekende de definitieve doorbraak van Hella S. Haasse als een van de belangrijkste literaire schrijfsters van Nederland. Met meer dan 60 schrijversjaren achter de rug is ze nog steeds actief als schrijfster. Voor Oeroeg en verschillende latere boeken heeft zij zich laten inspireren door haar eigen jeugd in Nederlands-Indië.

We geven 15 exemplaren van dit luisterboek weg. Wilt u kans maken? Vul dan het formulier in. Wilt u alvast een voorproefje van Hella S. Haasse die uit Oeroeg voorleest? Beluister dan hier de eerste twee minuten.

Oeroeg – Hella S. Haasse, Uitgeverij Rubinstein
ISBN 9789054445784, Prijs € 14,95

U kunt Benno het bernertje hier bestellen.

In het assortiment van Veiligopreiswinkel.nl vindt u o.a. middelen tegen allergieën, informatieve boeken, desinfecterende middelen, EHBO kitjes, zaklampen, bescherming tegen insecten (bv. Deet, Prikweg), zakmessen, zonnebrand, tropenkleding en fietsonderdelen.

Veiligopreiswinkel.nl heeft een handig filtersysteem, zodat u snel en gemakkelijk kunt vinden wat u zoekt.

Verzendkosten: bestelt u op Veiligopreiswinkel.nl en woont u in Nederland, dan zijn de verzendkosten € 4,50 per complete bestelling. U kunt artikelen binnen 14 dagen retourneren.

Met de producten van Veiligopreiswinkel.nl kunt u met een gerust hart genieten van uw vakantie.

Website: www.veiligopreiswinkel.nl

[rectangle]

Een nieuw seizoen en dat betekent weer volop frambozen! Dit wordt het laatste weekend van juni gevierd met van allerlei leuks.

Voor de kids organiseert Raspberry-Maxx een roze ballonnenwedstrijd. Er is een tour door de frambozenvelden, een frambozenshop met verse frambozen, culinaire cadeautjes en allemaal Raspberry-Maxx producten. Op het frambozenterras kunt u genieten van verschillende frambozengerechten, frambozensapjes, frambozenthee en frambozenijs en er staan allerlei kraampjes met heel veel lekkers.

De echte frambozenliefhebbers kunnen er zelfs een frambozenweekend van maken. Het mogelijk om gratis een tentje op te zetten tussen de frambozenstruiken en om dit weekend extra gezellig te maken zorgen zij voor een kampvuurtje en live muziek. Tegen betaling wordt er gezorgd voor eten en drinken en natuurlijk frambozen genoeg dus ook de volgende morgen krijgt u een fruitig ontbijtje, of beter gezegd een frambozenontbijt.

Voor de overnachting en het ontbijt moet u zich wel opgeven, maar voor meer informatie kunt u terecht op Raspberry-maxx.nl. De biologische frambozenkwekerij is gelegen in het peeldorp Meijel, tussen Eindhoven en Venlo.

Voor- of hoofdgerecht voor 8-10 personen:

[rectangle]

Bereidingswijze:
Meng voor het deeg de bloem met ½ tl zout in een kom. Voeg 1 losgeklopt ei en de boter toe en snijd de boter met 2 messen door het deeg tot het fijn verdeeld is. Voeg de melk toe en kneed het mengsel snel met een koele hand tot een samenhangend deeg (of doe dit met de pulsknop in de keukenmachine). Verdeel het deeg in tweeën, vorm de delen tot een bal en laat ze verpakt in plasticfolie minstens 1 uur rusten in de koelkast. Rol de stukken deeg uit tot een cirkel (1 van 22 cm en 1 van 20 cm doorsnede). Bekleed een ingevette ronde taartvorm van circa 18 cm doorsnede met de grootste deegcirkel. Leg op de deegbodem een laagje aardappel, daarop een laagje prei en tenslotte plakjes bacon. Herhaal deze laagjes nogmaals. Klop 3 eieren los met de slagroom en zout, peper en piment naar smaak. Schenk dit mengsel over de vulling en leg de 2e deeglap er losjes overheen. Er moet wat tussenruimte blijven, omdat het eimengsel rijst tijdens het bakken. Garneer de bovenkant van het deeg met de deegresten en bak de pastei 45-55 min. in het midden van een voorverwarmde oven op 180ºC.

Bereidingstijd: 30 min. Koelen: circa 1 uur. Oventijd: 45-55 min. ca. 350 kcal p.p.

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Peter Kooijman

In de week dat John zijn intrek in mijn huis deed maakte ik het plaatje compleet door in het asiel twee katertjes van drie maanden te halen.

Ik was een grote fan van de strips over Asterix en Obelix en toen John thuis kwam kreeg ik het nieuwste stripboek als presentje. Hij zag de kleine lieve pluizenbolletjes door de kamer rollen en op dat moment doopten we ze met hun namen: Asterix en Obelix. In de wandelgangen Assie en Obie.

Het samenwonen wende snel en ik was erg gelukkig. Natuurlijk was er wel eens wat zoals in ieder huishouden en dat was dan even ruzie en dat was na een goed gesprek weer over en af en toe moest er ook nog een stevige knuffel aan te pas komen, maar daar had ik geen bezwaar tegen.

We gingen veel weg naar allerlei leuke attracties en de weekenden die bij mijn schoonmoeder in Den Bosch werden doorgebracht waren altijd gezellig. Het is een leuke stad waar veel te doen is.

Wat wel helemaal fout ging was mijn gewicht. Heel langzaam kwamen de zo moeizaam afgevallen kilo’s er weer aan. Ik deed niets bijzonders, het stoppen met een streng dieet was op zich al voldoende om in sneltreinvaart weer aan te komen. Die verdomde hypofyseklier ook.

Het aankomen bracht natuurlijk ook weer ongemakken met zich mee. Leuke kleding was toen in grote maten helemaal nog niet te koop in winkels en wat er wel te koop was waren jurken die mijn grootmoeder nog niet aan zou willen of ze waren zo schrikbarend duur.

Toch hing mijn kast vol, want ik maakte veel zelf. Een ding was uitermate irritant. Centimeters zijn maar 150 cm lang en dat was te kort om rond mijn buik te komen. In het begin ging ik dan maar zo’n beetje schatten wat er nog aan ruimte tekort was maar ik kwam met een subliem idee! Ik heb gewoon 2 stuks aan elkaar geniet en gebruik ze nog steeds.

Sommige zaken waren eigenlijk wel hilarisch zoals op onze vakantie naar Gran Canaria. Het begint natuurlijk al in het vliegtuig waar je een extra tussenstuk krijgt voor de veiligheidsriemen. Klem in je stoel en gelukkig met een zeer slanke man samenwonend die maar een klein deel van het stoeloppervlak nodig had, kwam ik niet geheel beurs aan in Hotel Waikiki waar we onze intrek hadden genomen en we ons zouden gaan verloven.

De tijd ging toen, net als nu ontzettend snel en we waren toen al vier jaar samen en we vonden het wel een goed moment om het te doen.

Op een avond gingen we met wat mensen die we ontmoet hadden op een terras wat drinken en er stonden van die witte plastic kuipstoeltjes. Ik liet me er in zakken en na een gezellige avond zouden we naar het hotel terug lopen en ik stond op en deed een paar passen. Alleen op dat moment voelde ik iets vreemds……… de stoel zat vast en wilde niet loskomen van mijn achterwerk. Helemaal vacuüm zat de stoel. Ja, dan kan je twee dingen doen. Of je snikt van het lachen of je krijgt een knalrode kop en probeert onder het asfalt te verdwijnen. Ik heb er een hele show van gebouwd en liet de mensen de stoel van mijn achterwerk trekken.

Er zijn toch relatief weinig plastic stoelen onder mijn gewicht bezweken en ik heb nooit mijn WA verzekering aan moeten spreken op door overgewicht veroorzaakte zaken.

Ook een film op zich is een bad nemen! Over vacuüm gesproken. Niet uit te komen ook, dus altijd meer water naast het bad dan er in. Geef mij maar een douche….. maar dan weer wel met minimaal 90cm breedte en deuren die een beetje open willen.

Tijdens onze verkeringstijd kregen John en ik een hobby die veel van onze vrije tijd in beslag nam. Het opsporen van vermiste geallieerde bommenwerpers en hun inzittenden. Vaak waren de nabestaanden nooit verder gekomen in hun zoektocht dan de mededeling dat hun geliefden vermist waren en wij konden gelukkig vaak na wat onderzoek hen informeren over de plek waar het toestel was neergestort en op welke begraafplaats de onbekende vliegers begraven waren ofwel nog steeds waarschijnlijk in het toestel zouden zitten.

We gingen een stap verder en lieten in samenwerking met de bergingsdienst van de luchtmacht enkele van die toestellen ruimen.

Daardoor kwamen we in contact met nabestaanden en een geweldige periode in ons leven brak aan.

Onze grote wens was eens in Engeland kijken waar die oude vliegvelden waren geweest en we gingen met de boot richting het Verenigd Koninkrijk.

Dat was het begin van een liefdesrelatie met een eiland die tot op de dag van vandaag nog steeds zeer bloeiend is.

Op de terugweg, na een geweldige twee weken, hadden we op de boot een hut geboekt en net vijf minuten onderweg moest ik naar het toilet en wurmde me het kleine deurtje door, draaide me om richting toilet en met wederom die dikke billen draaide ik de kraan open van de douche die ook op die vierkante meter beschikbaar was. Ik gilde van schrik en het koude water en John die probeerde te helpen duwde me helemaal klem omdat de deur naar binnen opende. Ik kon me toen helemaal niet meer omdraaien om de kraan dicht te doen. Tien minuten later hing mijn uitgeknepen jurk en ondergoed te wapperen tussen de bedden en stond de kachel hoog, zat ik met de tranen in mijn ogen van het lachen met een laken om me heen en hoopte dat mijn kleding snel zou drogen. Drie uur later moest ik de jurk weer aan, want je mag niet ondertussen naar de auto in het scheepsruim. Hij was natuurlijk niet droog, vreselijk gekreukeld en mijn haar zat ook afschuwelijk. Ik leek wel een landloper, maar van Vlissingen tot Den Bosch hebben we aan een stuk zitten giechelen in de auto want het beeld van mij gillend en springend onder die koude douche bleef maar tevoorschijn komen.

De hobby zou de jaren die volgden van grote invloed op ons leven zijn, maar daarover meer in de volgende blog.

Eigenlijk ben ik heel boos,maar laat het er maar bij zitten want heb als ervaring dat als je er later over nadenkt, dat het toch allemaal verspilde energie is, maar ja wat er aan de hand is zul je dan vragen? Ten eerste ben ik boos op het inleveradres van het Rode Kruis, en op TNT post. en eigenlijk ook op nog meer maar dat heb ik los gelaten.

Eerst het rode kruis, deze week was dus de collecte week, waar ze me in mei voor hadden gestrikt, er zijn namelijk geen collectanten voor te vinden,en vorig jaar had ik het meest van alles op gehaald, dus die vrouw kwam mij weer vragen, toen was er nog niks aan de hand, maar ik heb een zwak been, dat op onverklaarbare wijze zomaar om de zoveel jaar zomaar open gaat en dan een week of zes open blijft, ik weet wat ik daar aan moet doen, niet meer douchen en het droog houden en eigenlijk inzwachtelen, maar had daár nu geen zin in om weer naar de dermatoloog te gaan, dus heb ik het zelf behandeld, dat gebeurde nu dus weer net zo’n twee weken voor de collecte week, ik ging naar haar toe en zei dat ik eigenlijk niet wilde lopen meer, want rust houden is dan van groot belang, maar ze bad en smeekte me toch iets te doen. En ik deed dat, heb dus drie avonden gelopen, maar toen hield het voor mij op, en ik wilde die bus kwijt, maar wat ik ook belde naar het inleveradres ( de mevr die me vroeg was op vacantie) dat adres kreeg ik niet te pakken, ze waren er gewoon weg niet, woensdag gebeld donderdag gebeld, en ‘s avond dacht ik dan maar op de bonne voi wegbrengen op de fiets, maar er was niemand thuis, uiteindelijk vrijdag weer geprobeerd en ja hoor, En boos dat ze was op mij ik moest dat toch weten dat ze er niet was dat had ze me gezegd, Nou nee dus niet, Ik vroeg of ik hem terstond kon brengen, eigenlijk niet zei ze vanavond wel, nee mevrouw ik wil hem nu kwijt, nou schorvoetend gaf ze toe, Toen ik dus kwam bleef ze in de deuropening staan en wilde de bus bij me weggrissen, ik stapte naar binnen maar ze hield me tegen, geef maar hoor. Nou wilt u het niet tellen dan? Nee dat gaat vanavond allemaal tegelijk weg en wordt op een adres te samen geteld. Oh zei ik, nou dan geef ik het maar. Niets geen commerciele romslomp, Ik ben daar niet Happy mee, niet even vriendelijk mee naar binnen, zoals ik gewend ben. Ze moeten het zo gewoon blijven doen, dan houden ze helemaal geen collectanten meer over.Daar heb je dan zo hard je best voor gedaan.Volgend jaar weer een collectant minder.

Ook was ik boos op TNT post, Weet je mensen de postbode kijkt niet meer naar het adres waar je woont, maar naar je postcode,Ieder mens is nu een nummer, een opject, en wat kan het hun schelen of iemand zijn post krijgt of niet, het is maar een nummer die op post zit te wachten, en met nummers heb je toch niks? Ook zij krijgen het te horen, dat Ik nu een poststuk niet ontvangen heb omdat familie die half blind is er wel een goed adres op heeft geschreven maar een verkeerde p[ostcode, wat nu aan gemerkt wordt als een onbestelbaar poststuk. Het is toch van de gekke, er zat een foto in van 43 jaar geleden, waar ik op zat te wachten, zolang bewaard en nu foetsie, zo maar ineens weg.Tja ja Daar ben ik nu heel boos over, een foto die ik nu na 43 jaar ineens nodig had.Zo gek kan het gaan.

Een idee die ik kreeg doordat mijn jongste dochter mee dacht hoe daar nu achter te komen? die heeft nu zitten zoeken waar die postcode zou kunnen zijn hier in de plaats, en wat blijkt  die is drie minuten lopen hier vandaan en er staat een gebouw, en daar ga ik op maandag even langs, ik hoop dat ze het ontvangen hebben, maar zal hun wel zeggen als dat zo is, waarom ze het niet even bij mij in de brievenbus hebben gestopt. want dat zou ik ook voor hun gedaanhebben. Het is namelijk een kerkgebouw.

Daarom heeft 999 Games een aantal geweldige spellen weten om te toveren in verschillende reisedities. Klein, praktisch maar zeker zo leuk! En helemaal geschikt voor jong en oud. En heeft u zelf even geen zin, geen probleem, alleen jong gaat prima!

De Kolonisten van Catan – het Dobbelspel
In dit spannende dobbelspel bouwen de spelers Catan worp na worp op. Elke straat en elke nederzetting levert punten op. Een gelukkige hand en tactisch inzicht bepalen uiteindelijk wie de beste kolonist is. (1-4 spelers, vanaf 7 jaar)

Carcassonne
Tegel voor tegel groeit het landschap rond de middeleeuwse stad Carcassonne. Elke speler plaatst zijn eigen horigen waarmee hij invloed wil uitoefenen op de verschillende zaken, die in het landschap ontstaan. Steden, wegen, kloosters en landerijen kunnen van groot belang zijn als iemands horigen zich op het juiste moment op de goede plaats bevinden De speler met de meeste punten wint. (2-5 spelers, vanaf 8 jaar)

Geharrewar in de Sushibar
In dit dobbelspel vragen de kippen zich af waarom er altijd regenwormen en graankorrels op de menukaart staan. Een van hen kwam met een geweldig idee: sushi! Maar de kwaliteit is niet zo best. Dus zorg ervoor dat je de lekkerste sushi bij elkaar dobbelt en niet alleen met de graten blijft zitten. De geluksfactor zorgt ervoor dat iedereen kan winnen. (2-5 spelers, vanaf 8 jaar)

Graantje de Voorste
Kippen, ganzen en ander pluimvee die op het juiste moment op de voederbak afgaan, kunnen een graantje meepikken. Hetzelfde geldt voor de vossen, maar die willen liever het pluimvee verschalken. De speler die aan het einde van het spel de waardevolste verzameling pluimvee en graankorrels heeft, wint het spel. (2-6 speler, vanaf 8 jaar)

[rectangle]

Vanmorgen eerst vriendin van Het Autootje gebeld. Ik kreeg zoon van Het Autootje. Hij wist te melden dat z’n moeder er niet was. Waarschijnlijk ergens heen. Op mijn opmerking dat dat logisch was, aangezien ze niet daar was, en dus ergens anders, moest hij beamend reageren.

Hoe gaat het met je verhuizing, wilde ik weten. Goed, zei Zoon van het Autootje. Hij leek niet over te lopen van enthousiasme om het moederlijk nest te verlaten. Komt allemaal goed, zei hij. Hm.

Maar: hoe pak ik dit nou aan – iets heel anders. Gisteravond belde een dierbare vriendin, om te horen hoe het bij de dokter was gegaan. Ik was nog redelijk van streek door de Slecht Nieuws Show – kon eigenlijk niks hebben.

Ze vroeg. Ik weet het niet. Ze vroeg meer. Ik weet het niet. Ik weet het niet! Nog niet! Toen was het ‘kent je huisarts deze internist’? En ik ontplofte, brulde ‘IK WEET HET NIET!’ Ja, als je zo tegen me tekeer gaat leg ik nu op. En paf, daar zat ik met tuut tuuut tuuuut.

Ik kon niet eens uitleggen dat de assistente die afspraak had gemaakt, dat ik dus helemaal niet KON weten of hij die internist kent, bovendien als je naar het Catharina Ziekenhuis moet, dat is geloof ik het vijfde grootste ziekenhuis in Nederland, dan lijkt het me stug dat hij daar alles en iedereen kent.

Ik snap de achtergrond van de vraag wel ‘heeft hij ervaring met deze persoon met de behandeling van andere patiënten’. En dat is alleen maar bezorgdheid en liefde, maar je kunt dat ook anders brengen ‘je zou aan je huisarts kunnen vragen of hij deze internist kent’. Ja, dat zou ik. En dan ontplof ik ook niet.

Hoe breng ik dat nou over – lieverd, je stelt me vragen waar ik onmogelijk antwoord op kan geven. En als ik het antwoord weet, dan laat ik het weten.

Zoiets?

Op camping De Brink in Nieuw-Weerdinge kunt u genieten van een heerlijke vakantie in eigen land. De camping biedt tal van leuke en interessante bezigheden en is gelegen in een prachtige bosrijke omgeving. Er is een gezellige kantine met radio en televisie, maar u kunt er ook rustig lezen of een praatje maken. Voor de kinderen is er een speelterrein met verschillende speeltoestellen, een schommel en een zandbak. Ook zijn er een tafeltennistafel en een voetbalspel aanwezig.

Vanaf de camping kunt u gemakkelijk een wandel- of fietstocht maken. Wandel- of fietsroutes zijn bij de receptie van de camping te verkrijgen.

In de omgeving van Nieuw-Weerdinge zijn tal van leuke dagtrips te doen. U kunt naar verschillende musea en bezienswaardigheden, maar er zijn ook speel- en attractieparken in de buurt. Het buitenzwembad Nieuw-Weerdinge ligt op zeer korte afstand van de camping.



Creatieve Vakantie
Bent u wel in voor een creatieve vakantie? Dan kunt u zich opgeven voor een creatieve workshops van kunstenaars collectief CHONK!. Zij verzorgen deze zomer een aantal creatieve workshops op camping De Brink.

De workshops worden verzorgd door professionele kunstenaars en docenten. U kunt kiezen uit de workshops: Schilderen met eier-temepra, Tekenen naar de waarneming of Grafisch werken.

De workshops worden vanuit een loods op camping De Brink, waar u tevens verblijft, gegeven. De maaltijden worden volledig verzorgt: ontbijt, lunch en diner.

Kijk voor meer informatie de Creatieve Vakantie op www.campingdebrink.nl.



Informatie
Hans en Ans de Boer: Weerdingerkanaal zz 6, 7831 AA Nieuw-Weerdinge, telefoon: 0646157187 (Hans) en 0621834751 (Ans), e-mail: info@campingdebrink.nl, website: www.campingdebrink.nl

[rectangle]

Voor- of hoofdgerecht voor 4-6 personen:
400 g kabeljauwfilet
200 g verse zalm
3 lente-uitjes, fijngesneden
2-3 el fijngesneden dille
zout, peper
citroensap
1-2 el zonnebloemolie
3-5 el kippenbouillon
3-5 el slagroom
2 el kappertjes
1 komkommer, ongeschild, in flinterdunne plakjes
2-3 el zure room
snufje gemberpoeder

[rectangle]
Bereidingswijze:
Pureer beide vissoorten in de keukenmachine. Voeg lente-ui en 1-2 el dille toe en zout, peper en citroensap naar smaak. Vorm van dit mengsel circa 20 balletjes en bak ze in 3-5 min. rondom bruin in de olie. Schep ze uit de pan. Gooi de olie weg, schenk wat bouillon in de pan en roer de aanbaksels los. Roer de slagroom erdoor en de kappertjes en laat de saus iets indampen. Leg de balletjes terug in de pan en verwarm ze nog even. Meng de komkommer met zure room, zout en peper, gemberpoeder en 1 el dille.

Bereidingstijd: 25 min. Ca. 275 kcal p.p.

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Peter Kooijman

Nou, dat zag er niet vrolijk uit bij m’n huisarts. Nieren en lever zijn aangedaan. Ik moet naar een internist, en vervolgens een opname. Het goeie nieuws was dat hij zei dat we er met z’n twee wel uitkomen, op termijn. Maar het ziet er ernstig uit. Ik houd de moed erin.

Heb ook nog gelachen – hij hielp me van de onderzoeks tafel, en ik hing bouwvallig (niet bevallig) om z’n nek om overeind te blijven. Had ik al vermeld dat mijn huisarts een type is dat zo in een dokter-serie kan? Vriendin die de vorige keer mee was zei ‘wat is dat een knappe man!”

Nou en of. Ik hing maar al te graag. En bleef hangen. Een beetje hangen is nooit weg. Tot hij me weer in een stoel plofte. Onthangen, dat was ik. Hij begon vanalles in te typen. Ik merkte op dat hij niet ergonomisch bezig was. Weet ik, verzuchtte huisarts. Nou ja, toen ging hij ziekenhuizen bellen, en smeet allerlei medische termen in het rond, waarvan ik dacht, tjeetje, heb ik dat allemaal? Wat het ook zijn mag….

En dan het plasje. Het mikken was gelukt. In een maatbeker. Maar toen kreeg ik de meegeleverde flacon niet open! Goed. Flacon mee naar dokter ‘krijg ‘m niet open!’. Die man draait een keer, en hop, open. Maar ja, mijn plasje zat nog thuis in de maatbeker.

Heb je dat in de koelkast gezet? Nee! Ik zet geen plasjes bovenop het laatste plakje leverkaas! Moet dat dan? Plasje ongeldig verklaard. Ik lijk wel een wielrenner. Maandag nieuwe poging, moet een keer lukken.

Naar buiten – taxi gebeld. Die kwam – en ging. Ik nog wuiven ‘joehoe! hier ben ik!’ Maar nee, taxi zoefde de hoek om. Uh? Ik ga maar even bellen! Je kon erop wachten ‘al onze medewerkers zijn in gesprek’. Zij ook al. Ik raakte ietwat verhit. Toen kwam taxi terug en wij vonden elkaar.

Ik zat bij de AH, zei de chauffeuse. Daar heb ik weg maar gevraagd. Kijk, dat wekt vertrouwen in het navigatie-systeem. Ik wijs de weg wel, zei ik. Mag ik vragen wat u hebt, vroeg de chauffeuse. Vraag liever wat ik niet heb! Maar goed, leuk mens, en zolang ik maar zei hier links, daar rechts, nou rechtdoor, kwamen we ook nog eens ergens.

Net binnen, belde de assistente van mijn huisarts. Afspraak internist. Ik kom net thuis! Dat duurde lang, van haar. Dat komt omdat m’n taxi dacht dat jullie de AH zijn. Huh?

Ja, en mag ik een pondje gehakt?

Alle gekheid op een stokje: ik ben hier bepaald niet blij mee.

Af en toe komen er in je leven mensen voorbij, waarbij je al snel bedenkingen hebt. Dat zijn mensen die bij alles wat je vertelt, hetzelfde in overtreffende trap hebben meegemaakt. Jouw belevenissen worden overtroefd door haar ‘nog leukere belevenissen’ en al je vakanties vallen in het niet bij hetgeen zij meegemaakt heeft. Nu valt dit nog enigszins te pruimen omdat het om positieve dingen gaat, maar bij dergelijke types stelt jouw griepje van een paar dagen niets voor. Ben je gek, maar wat zij had…. Zo erg, zo hevig. Één tip, begin met dergelijke mensen nooit over een bevalling, wedden dat zij van voor tot achter opengereten zijn!

Meestal lukt het me redelijk om dergelijke types buiten de deur te houden, want ik heb er niet al te goede ervaringen mee. Deze mensen horen zichzelf iets te graag, zuigen je desnoods helemaal leeg, maar omgekeerd zul je, die enkele keer dat het nodig is, bij zo iemand geen luisterend oor vinden. Dat neemt niet weg dat ik af en toe nog wel eens een dergelijk type tegenkom. Ik treed om privacyredenen niet al te zeer in details, maar ik heb er weer één in mijn omgeving. Nu ben ik niet van plan om voor zo iemand plekken te vermijden, waar ik zelf graag kom, dus ontkom ik niet aan haar verhalen. Telkens probeert ze nieuwe ‘luisteraars’ te vinden. Het gekke is dat deze situatie me zo langzamerhand intrigeert. Omdat ik veel luister, merk ik dat haar verhalen, naarmate meer mensen haar proberen te mijden, steeds absurder worden. Bepaalde dingen kunnen gewoon niet kloppen en ik ben blijkbaar niet de enige die dat denkt. Ook bij haar kwaaltjes zet ik zo mijn vraagtekens, maar ik heb het lef niet om haar daarop aan te spreken. Zo goed is mijn medische kennis ook weer niet. Ik heb sterk de indruk dat ze met haar verhalen aandacht wil trekken, maar uiteindelijk bereikt ze het tegenovergestelde. Ze stoot met haar gedrag juist mensen af. Maar hoe vertel je dat haar?

Ik heb eens voorzichtig mijn schoonmoeder als voorbeeld aangehaald. Die zei, toen ze ongeneeslijk ziek was, dat ze niet wilde klagen als ze bezoek had, want dan zou er op den duur geen mens meer bij haar langs komen. Hoewel dat hard klinkt, zit daar wel een kern van waarheid in. En ik heb enorme bewondering gehad hoe zij tot het laatst aan toe haar leven leefde.

Helaas viel het kwartje niet. Zij vindt zichzelf ook een sterke vrouw, die met humor al haar leed ondergaat. Tja, en nu….

Van de ene kant vind ik dat ik het moet laten gaan. ‘Negatieve aandacht is ook aandacht’ en dergelijk gedrag heb ik vroeger bij mijn kinderen altijd met succes genegeerd.

Toch vind ik het triest, want erg gelukkig lijkt ze me niet. Maar wat kun je hier aan doen? Hoe zouden jullie hier mee omgaan?

Slow Travel betekent een verantwoorde manier van reizen waarin onthaasten, ontmoeten, ontspannen en gezamenlijk genieten centraal staan. Dit boek is een ontdekkingstocht vol verhalen, (vakantie)foto’s en ouderwetse, geactualiseerde bordspelletjes zoals Memory en ‘Hanzenbord’ die zijn geïntegreerd in het boek.

Bekende Nederlanders als Bart Chabot, Veldhuis & Kemper en Mirella van Markus schreven inspirerende vakantieverslagen.

Hu.man Holidays
Op initiatief van ontwerper Hans Ubbink verschijnt ieder jaar het Hu.man Holidays VakantieDoeboek. Het boek staat garant voor vakantieplezier pur sang, want ‘vervelen kan altijd nog’. Naast verhalen, bijzondere fotoreportages en inspirerende ansichtkaarten, staan er in het boek ook veel ‘vakantie-doedingen’ zoals campingpuzzels, strandspelletjes, reiskleurplaten en doe-het-zelf ansichtkaarten voor creatief contact met het thuisfront.

Voorjaarscadeau
Vorig jaar bleek het VakantieDoeboek hét perfecte voorjaarscadeau: nog voor het einde van de zomer was het uitverkocht.

Het Hu.man Holidays Vakantiedoeboek 2009 is verkrijgbaar via internet op www.humanholidays.com en is sinds mei bij de betere boekhandel verkrijgbaar.

Hu.man Holidays VakantieDoeboek #7, Uitgeverij Hu.man Publishing
ISBN 9789078416043, Prijs € 18,95, Genre reisverhalen, Soort paperback
Verschijningsdatum mei 2009

U kunt het Hu.man Holidays VakantieDoeBoek #7 hier bestellen.

Bij ijssalon MIN12 behoort wachten helemaal tot het verleden. Hier kun je ijsjes bestellen en betalen per sms en vervolgens staat het bestelde ijsje op u te wachten bij een aparte counter in de oranje salon.

Bestellen gaat ook heel gemakkelijk. Je download MyOrder voor op je mobieltje en de betaling loopt via Rabo SMS betalen van Rabomobiel. En nee hoor, het is niet zo dat alleen degene die zijn bankzaken heeft lopen bij de Rabobank een ijsje kunnen bestellen? Ook maakt het niks uit welke provider je hebt of je een abonnementje hebt of prepaid belt.

Via MyOrder kun je aangeven hoeveel bolletjes je wilt, welke smaakjes je wenst, een bakje of een hoorntje wilt en zelfs of er slagroom op het ijsje moet of misschien maar een toefje.

Nu zijn de ijsjes per sms te bestellen bij MIN12 in Leeuwarden, Sneek, Terschelling, Vlieland en Harlingen, maar ook Dokken en Leeuwarden op de Kelders zullen begin juli volgen.

[rectangle]

Het is een hype of het gaat een hype worden: meelwormen en sprinkhanen. Het schijnen ideale vleesvervangers te zijn. Boordevol eiwit en geen gedoe met dierenwelzijn. Ze hoeven niet gecastreerd, gesnavelkapt en dat soort dingen. En ze gaan heel efficiënt met voer om. Bijna alles wat ze eten, wordt vlees. Sprinkhaanvlees wel te verstaan.

Een collega heeft vanochtend een paar bakjes bij zich. Gevriesdroogde sprinkhanen en meelwormen, je kunt ze zó eten. Ik hik er vreselijk tegenaan. Ze zien er er zo insect-achtig uit. Niet bepaald aantrekkelijk. Maar kom, ik lust toch ook garnalen? Die zien er ook niet charmant uit maar die lust ik wel. Sterker nog: die vind ik heerlijk.

Vooruit, ik vind dat ik tenminste één meelwormpje moet proeven. Het blijkt knapperig spul, maar lekker? Nee. Ik vind er een ranzig smaakje aan zitten. Net een zakje pinda’s dat al veel te lang in de kast ligt. De sprinkhaan is al niet veel beter. Die smaakt zoals het vissenvoer van mijn moeder ruikt. Ik heb zeker drie koppen koffie nodig om de smaak weer kwijt te zijn. Een culinaire hype zie ik zo gauw niet ontstaan eigenlijk.

De huizenmarkt zit immers op slot, niemand koopt in deze tijden nog een huis en starters al helemaal niet. Dus moet de Nationale Hypotheek Garantie omhoog. Terwijl het juist een gouden tijd is voor starters op de woningmarkt: geen huis te verkopen en een aanbod waar je u tegen zegt. Ja je moet het wel kunnen betalen, maar dat geldt ook als het geen kredietcrisis is.
[rectangle]
Dat de huizenprijzen achterlijk hoog zijn geworden, betwist ik niet. Dat het ook vrijwel onmogelijk is om in je eentje een leuk huis te kopen waar je het een jaartje of vijf, zes uithoudt, ook niet. Maar dat het aan de hoge huizenprijzen ligt, betwist ik wél. Ik draai het liever om: de salarissen zijn te laag.

Vroeger kon je je als arts nog een kapitale villa, een niet-werkende vrouw en drie kinderen veroorloven. Vroeger kon ook de leraar zijn gezin nog onderhouden, tegenwoordig is dat allemaal niet meer aan de orde. Een eigen huis is voor de happy few, het verhogen van de NHG zal daar niets aan veranderen. Wat er wel toe zal bijdragen dat er meer huizenbezitters in alle lagen van de bevolking bij komen, wordt door het kabinet wijselijk doodgezwegen.

Het verlagen van de hypotheekrentetarieven. Als eigenaar van staatsbanken kan dat gewoon. Vroeger hadden overheidsbanken speciale tarieven voor bepaalde bevolkingsgroepen. Tegenwoordig hebben multinationals deals met banken voor hun personeel – als ze daar hypotheken afsluiten krijgen ze korting. De overheid kan zonder probleem instellen dat een hypotheek bij de Abn/Amro, en bij alle andere banken waar ze een percentage in heeft geïnvesteerd omdat ze anders zouden omvallen, minder kost dan bij een andere bank.

Het afschaffen van de overdrachtsbelasting. Wie, welke gek heeft dit ingesteld? Waarom zou je 6% van de waarde van je huis moeten afdragen aan de overheid? Het is niet zo dat je daarmee jaren OZB afkoopt. De (lokale) overheid gaat al verdienen aan het feit dat je huizenbezitter wordt, waarom zou je bij de start al gestraft moeten worden?

Maar ja, we weten allemaal dat de overheid, onze overheid, ons liever met een wassen neus het bos instuurt. Vandaar natuurlijk de NHG verhoging, terwijl die niets anders dekt dan de schuld die resteert nadat je je huis met verlies hebt moeten verkopen. Laten we eerlijk zijn: als je je huis hebt moeten verkopen, zit je al in de shit. En heb je waarschijnlijk een te duur huis gekocht. Omdat die hypotheekadviseur, die onafhankelijke hypotheekadviseur, je een te dure ING/ABN AMRO/ Fortis of wat dan ook voor hypotheek heeft aangesmeerd. Dus tja, met de plannen van deze overheid komt de huizenmarkt ongetwijfeld weer in beweging.
Niet dan?!