Gistermiddag stond ik te strijken in de serre. De jongens waren samen een tent aan het bouwen in de kamer. Vriend was buiten de deur voor een optreden. Niets aan de hand dus.

Totdat er ineens een kinderstemmetje gilde: “er zit een vogel in de kamer!”. Aangezien ik dacht dat het bij hun spelletje hoorde riep ik enthousiast terug: “Wat leuk, kan die gezellig bij jullie in de tent wonen”. Nog geen twee tellen later stonden de jongens bij me, allebei helemaal stijf van de adrenaline. “Er zit écht een vogel hoor en hij heeft op de bank gepoept” meldde Max. “Héééééééél veel poep mama” beaamde Tijn, druk gebarend met zijn kleine handjes. Nu werd ik toch wat argwanend….er zou toch niet echt een vogel binnen zitten? Hoe is dat beestje daar dan terecht gekomen? Nou ja, er zat niets anders op dan zelf even een kijkje te gaan nemen.

Met de jongens op mijn hielen liep ik richting de kamer. Ik stapte over de drempel. Meteen fladderde er iets vlak boven mijn hoofd langs. “Whooeeeaaaaahhhhh, er zit een vogel in de kamer” gilde ik uit en spurtte de kamer weer uit. “Dat had ik je toch al gezegd” merkte Max droogjes op. Snel trok ik de deur dicht. Mijn nekharen stonden overeind en m’n hart bonsde in mijn keel. Shit, wat nu? Koortsachtig zocht ik naar opties om die vogel weer naar buiten te krijgen, maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om weer terug die kamer in te gaan. Ik ben niet bang voor vogels, maar ze moeten niet in mijn woonkamer over mijn hoofd gaan fladderen. “Eh, Max? Zou jij het durven om de tuindeuren in de kamer open te maken?” Echt heel onvolwassen van me, maar ik durfde echt die kamer niet meer in. “Nou, ik durf dat wel, maar dan moet die vogel wel stil zitten en dan moet er wel iemand mee” zei Max. Hmmmm, dit kon nog wel eens lastig gaan worden. “Ik ga wel met Max mee” zei Tijn. En zo geschiedde.

Max en Tijn slopen stilletjes de kamer in en ik hield in de deuropening met knikkende knieën de wacht. De merel, de vogel bleek een merel te zijn, zat bibberend boven op de boekenkast weggedoken. Max maakte de tuindeuren open en rende snel met zijn broertje naar buiten. Ik trok de woonkamerdeur dicht en haastte me via de serre naar buiten. Daar hebben we met z’n drieën vol spanning gewacht. En jawel hoor, na een kleine twintig minuten fladderde de merel naar buiten.

Nadat alle vogelpoep was weggepoetst heb ik mijn twee kleine helden getrakteerd op een grote reep chocolade, dat hadden ze wel verdiend! En in het vervolg gaat het bovenraampje van de woonkamer op een kiertje!

Al sinds het zo slecht ging met tante sleep ik zowel de vaste als de mobiele telefoon mee. Het bleef rustig op de vaste. Heel rustig. Tot gisteren, mijn mobiel. ‘Zeg, waar zit jij toch, ik probeer je al de hele morgen te bellen! Geen gehoor! Kan kloppen: ik had bezoek van m’n maatschappelijk werker, had m’n mobiel uitgezet en de vaste bij de hand.

Jij belt al de hele morgen? Ja! Tante is vannacht overleden. Ik snapte er niks van. Van die telefoon, bedoel ik. Dat ding maakt een herrie als een oordeel. Ik probeerde mezelf maar eens te bellen. Oorverdovende stilte. Op de mobiel kreeg ik luid en duidelijk een bel-toon, op de vaste: nada. Conclusie: volume aanpassen. Lukte niet. Opstand van het materiaal! Geen wonder dat ie zo rustig was, de laatste dagen.

Toen kreeg ik op de display de boodschap ‘extern gesprek’. En nog steeds boe nog bah! Ik nam op. Vriendin uit North Carolina. Where were you! I’ve been trying to get hold of you for ages! Vriendin is Afro-American, the deep-south, weet-je-wel.

Ze is lid van zo’n juichende gospel gemeente die je daar veel tegenkomt. Have you tried prayin’ wilde ze weten. Waarvoor? Genezing, natuurlijk! Nou, nee. Voor zover mij bekend helpt zelfs fervent bidden een beschadigde lever niet weer op z’n pootjes. Hymns! Gospels! Je moet zingen! (in soepjurk, zeker). Nou, nee. Bovendien ken ik er maar eentje. Onwards Christian Soldiers.

Je gelooft niet in God! Was de strenge conclusie. Ik zei ‘ik geloof in een Opperwezen, maar mijn Opperwezen hoeft niet noodzakelijk jouw Opperwezen te zijn’. North Carolina bezwijmde zowat. Jullie begrijpen: mijn tere zieltje was reddeloos verloren. Ik werd nog erger: ik geloof ook dat God, Jehovah, Allah, Boeddha, you name it, allemaal namen zijn voor een en dezelfde. Alleen wij mensen hebben er maar een potje van gemaakt.

Maar in de Bijbel staat…. Neem jij die letterlijk? Ik niet. Denk eens terug aan dat spelletje dat vroeger op verjaardagen werd gespeeld. In een kring gaan zitten, de eerste fluistert een zin in het oor van de volgende, en zo de kring door – dan sta je te kijken wat er uiteindelijk uitkomt! (Majoor Kees – Paul van Vliet – heeft daar een kostelijke conference aan gewijd. De Zonsverduistering. ‘Manne! Luistereee! Op bevel van de commandant wordt hedenmiddag om 15.00 de zon verduisterd geworde! Kano’s en gevulde koeken verkrijgbaar in de kantine!’.

Vanmiddag kwam onze dominee een kijkje nemen. Ik zei ‘zie jij me al in een soepjurk uit het raam hangen al gospels kwelend? Nee. Zei dominee. Jij mij? Ook nee. We namen nog maar een kopje thee. Zonder suiker en zonder kwelen.

Waarvan akte. Morgen ga ik met mijn aardige boodschappen-meneer een telefoon halen die wel overgaat. Wel zo makkelijk. Maar rustig was het wel. Een zei ‘maar zo ben je toch niet bereikbaar!’ 06, zei ik onverstoorbaar. Bovendien, was jij het niet die jaren terug zei ‘houd dat ding toch altijd aan, zo ben je niet bereikbaar! En nou heb ik ‘m altijd aan, en nou ben ik weer niet bereikbaar?

Mensen? Breek er je hoofd maar niet over.

22 juli

Het dagje Gouda met Vlinder was erg gezellig. We ontmoetten elkaar om 9.30 uur op het station in Gouda. Samen de stad in gewandeld en bij Central capuccino gedronken. We zaten daar lekker en hebben eerst maar eens lekker bijgepraat. Ik kreeg van Vlinder een mooi boekje en ik had voor haar een kettinkje met een vlinder. Na de koffie gingen we naar de Sint Jan. Vlinder is een echte kerkenliefhebber. De Sint Jan is natuurlijk prachtig van binnen met al die gebrandschilderde ramen. Met een folder in de hand alles uitgebreid bekeken. Daar ben je zo 1,5 uur zoet mee. Daarna naar het Catharina Gasthuis. Ook daar een uurtje rondgekeken. Helaas waren de martelkamer en de ondergrondse gevangenis gesloten wegens verbouwwerkzaamheden.

Toen hadden we echt wel trek in iets te eten dus terug naar Central. Die broodjes zijn daar complete maaltijden en ze smaakten zoals altijd verrukkelijk. Daarna zijn we nog op ons gemak de markt over gelopen. Ik bewonderde Vlinders tasje en laat hetzelfde tasje, in 6 kleuren op de markt te koop zijn! Ik heb een spijkerblauwe gekocht.

Daarna was het weer tijd om afscheid te nemen. We liepen op ons gemakje naar het station. We namen afschied met de belofte dat we het snel eens over zouden doen.

Zondag hebben we er een lekker lui dagje van gemaakt. Was ook wel even nodig. Beetje Tour gekeken, gelezen en gecomputerd. ’s Avonds bij de Mexicaan gegeten. Vriendin en haar man kwamen er ook naar toe en het was weer erg gezellig met z’n vieren.

Vandaag ben ik even naar de dokter geweest. Ik heb eczeem aan mijn voet en het jeukt als een gek. Heb er zalf voor gekregen. Ook heeft hij meteen mijn bloeddruk opgemeten (was voor mijn doen een beetje aan de hoge kant) en mijn hart en longen beluisterd want ik was de laatste dagen een beetje kortademig en wil zeker weten dat ik geen vocht in mijn hartzakje heb, dat kan ik natuurlijk niet hebben als we over 2,5 week op vakantie gaan. Gelukkig was alles in orde. Voor alle zekerheid, omdat ze zelf ook op vakantie gaan volgende week, heeft de huisarts me een brief voor een hartfilmpje meegegeven. Als ik het dan niet vertrouw hoef ik niet via de HAP en de spoedeisende hulp want voor je het weet houden ze je weer “voor alle zekerheid” een paar dagen in het ziekenhuis.

Michael Forever – Het leven en de dood van een muzikaal genie is een bijzonder tijdschrift met een terugblik op het leven van Michael Jackson, een leven met de talloze pieken en een aantal diepe dalen. Vanaf zijn geboorte tot en met de dag van de herdenkingsdienst wordt zijn bijzondere carrière onder de loep genomen.  In het tijdschrift onder andere:

* Michael Jackson’s jonge jaren
* zijn successen
* zijn leven als megaster
* zijn vrouwen en kinderen
* zijn bezoeken aan Nederland
* de wereldwijde verbijstering na zijn dood
* het indrukwekkende memorial in Los Angeles

Dit prachtige bewaarmagazine telt 132 pagina’s en maar liefst 237 foto’s! Het magazine is te koop in de boekhandel of te bestellen via Zester.

Voor die tafel stond naast Franska, onze eigen hoofdredacteur, een man in pak. Dat zorgde natuurlijk voor veel gesmoes, want ook al lopen er wel een paar mannen rond op de Libelle redactie: we weten precies wie welke man is en wat welke man op onze redactie doet. Maar wat deze man hier kwam doen, vooral met die vreselijk grote gebaksdoos, wisten we niet.

[rectangle]

De vreselijk grote gebaksdoos was voor ons, omdat we dit jaar 75 jaar bestaan! En de drukkerij die ons prachtige blad al 75 jaar lang drukt, wilde ons daarmee feliciteren. Tim Pott, de accountmanager van drukkerij Roto Smeets kwam deze felicitaties hoogstpersoonlijk op de redactie overbrengen! We voelen ons zeer vereerd, en kijk eens wat een prachtige taart, met daarop de cover van het allereerste nummer van Libelle.

Nu de verbouwing grotendeels achter de rug is, heb ik me geworpen op de inrichting. Ik wil de sfeer hebben van die prachtige woonproducties in Libelle. Of zo’n trendy woonkamer uit een van de populaire woonprogramma’s op tv. Daarin gaan ze vaak ‘gezellig binnenkijken’ in de meest prachtige huizen en daar zie je dan een brandende open haard, een mooi plaid dat gedrapeerd is over de leuning van een strak bankstel en van die grote inkijkboeken op de koffietafel. O ja, en de bedden in die huizen zijn altijd zo opgeschud en opgemaakt als in hotels, terwijl de handdoeken hagelwit en wollig opgevouwen op een stalen rekje in de badkamer liggen. Nee, ik wil nu niet horen dat het in de bladen en op tv allemaal pure nep is, want toevallig weet ik dat er huizen zijn die er van binnen daadwerkelijk zo stijlvol, modern en perfect uitzien. Bijvoorbeeld bij sommige redacteuren van Libelle. Ik ben al bij meerdere collega’s op de thee geweest die het voor elkaar hebben weten te boksen. En dan bedoel ik: een wand in modern grijs, de juiste antieke kast, een losjes opgevouwen plaid (dat natuurlijk kleurt bij het hele interieur), de olijfolie overgegoten in decoratieve flesjes, goed gekozen bloemen in een vaas met kraakhelder water en het speelgoed van de kinderen in hippe rieten manden, ergens in een hoek.
Ik Wil Dat Ook! Maar hoe hard ik ook werk, het resultaat is er niet naar. In mijn huis ligt altijd wel een plintje los, is de tafel bezaaid met kranten zodat je niet ziet hoe robuust het ding is en van welk mooi gerookt eikenhout hij is gemaakt. Op mijn bank ligt de plaid vaak verfrommeld in een hoek en door de kranten op de koffietafel zie je niet meer wat een prachtige decoratieve kunstboeken erónder liggen.
Mijn vriend vindt het allemaal geen enkel probleem. Hij is zelfs tegen (wat hij noemt) de ‘woonwinkelinrichting’ en omarmt rommel, maar ik… ik zou er heel wat voor over hebben om te weten hoe anderen wel voor elkaar krijgen wat mij maar niet lukt!

Voor 6 personen:

Voor de dressing:

[rectangle]
Bereidingswijze:
Schil de grapefruits dik, zodat ook het witte deel van de schil wordt verwijderd. Snijd het vruchtvlees tussen de vliesjes uit en vang het sap op. Bak de bacon in een droge koekenpan krokant in 5-7 min. en laat op keukenpapier uitlekken. Meng waterkers, rucola, rode sla, grapefruit en de in grove stukken verdeelde bacon. Klop voor de dressing alle ingrediënten door elkaar en voeg ook het grapefruitsap toe. Meng de dressing met de salade. Garneer met rode ui.

Bereidingstijd: ca. 20 min. Ca. 190 kcal p.p.

Dinsdagnacht is er een tante doodgegaan.

Dat zegt misschien niet veel, maar ‘t was de mijne

Klein van postuur, maar groot van hart

Je man, je 4 kinderen, de familie:

We pasten er allemaal in

Als jij lachte, lachte alles

Brede lach, met van die rimpeltjes

Ogen die twinkelden

Hoofd achterover – vol overgave lachen

4 kineren fatsoenlijk grootgebracht – en kom niet aan ze

Want dan lachte je niet meer!

Klein, dat was je, maar groot tegelijkertijd

Ik dacht weleens, tis maar te hopen

Dat oom eerst gaat – hij is verloren zonder jou

Ik weet hoe erg je hem miste

Maar dat grote hart van jou – je ging door

Tot die ellendige ziekte kwam

En ook toen zei dat grote hart: dat zullen we nog wel eens zien!

Gevochten heb je, langer dan we ooit gedacht hadden…

Klein van postuur, maar groot van hart

Tot leven uitzichtloos lijden werd

En ik soms vroeg – aan wie/wat, dat weet ik niet

Haal haar toch weg! dit is onmenselijk aan t worden

Maar dat grote hart van jou wist van geen wijken

De rest eromheen was aan ‘t bewijken

Totdat je er klaar mee was en er klaar voor

Alles geregeld, nu kan ik slapen

En dat deed je. Zonder handje helpen, jij en dat grote hart gingen slapen

Dat tante, klein postuur, maar groot van hart

Je nichtje zegt ‘God zij dank’ en ik weet wel zeker

Dat waar je ook heengaat, daar wacht

die grote lange vent op je

Dag tante, rust nu zacht

Net gisteren naar de tandarts geweest en er 2 hele moeilijke uit laten trekken, maar het is allemaal o.k, deze zomer wel vakantie maar niet ergens naar toe, want ik heb besloten de zomer bij de tandarts door te brengen,   Er moet nl. van alles aan gedaan worden en als ik werk vind ik het zo vervelend zonder tanden en met ‘n dikke wang te lopen. Dus ga ik dit jaar ‘n tandarts vakantie vieren. En tegelijkertijd ben ik aan het sparen om volgend jaar ( met nieuwe tanden) ‘n leuke reis te maken zoiets van China of India of Argentinie. China vanwege het interes in Tai chi en het Chinees, India vanwege de Yoga en Argentinie vanwege de Tango. Omdat het pas volgend jaar is zie ik het wel.

gelukkig is hier veel te doen  en heb ik veel te doen in Augustus. Enkele vrienden gaan ook niet op vakantie tenminste niet in Augustus dus dat is wel fijn.

Er is hier in Barcelona veel te doen in de zomer, het strand is vlakbij en je kan ook zo even de bergen in. Bovendien ben ik weer met wat nieuws bezig te leren Tai chi met ‘n waaier wat meer martiaal en Tai chi met ‘n wandelstok ook heel grappig. Ik zou er mee stoppen nog meer er bij te leren, maar ja het is weer zo leuk en interresant en ik ga toch niet op vakantie. Maar daarna ga ik er echt mee stoppen want je moet het natuurlijk ook wel allemaal blijven oefenen, ja en dan komt het wat tijd betreft wat aan de krappe kant, tenminste tot er weer iemand komt met iets interesants. O ja en dan Tango dansen ik heb al geinformeerd dat er in augustus verscheiden open zijn en omdat je als je tango danst toch niet praat kan dat prima en natuurlijk helemaal niet lachen, hoogstens glimlachen met mijn mond dicht. Of heel  vrouwelijk ‘n waaier voor mijn mond.

Morgen gaan we (‘n vriendin en ik) ‘n invitatie halen voor de Arabische baden in Barcelona om as Zondag cadeau te geven aan ‘n andere vriendin die dan jarig is, maar ja , je kan haar daar toch niet alleen op af sturen dus gaan er 3 van ons ook mee, want het ziet er zo mooi uit baden van verschillende temperatuur mooi zacht licht en muziek massage met warme stenen ‘n speciale thee, stilte want je mag daar niet praten en er mogen niet meer dan20 mensen tegelijkertijd in, gedurende ong 2 uur. En al dat moois gaat gebeuren op zaterdagmiddag 1 aug. Als ik wist hoe fotos hier op te zetten zou ik het laten zien, mischien weet mijn zoon het.

Groetjes

In Libelle 30 staan heel veel  lekkere barbecue-recepten en leuke barbecue accessoires.  Onder andere deze vrolijke etensborden voor op de tuintafel. De borden zijn per set van vier te koop of online te bestellen en zijn er in twee maten. Ze kunnen in de afwasmachine maar niet in de magnetron. [rectangle]

Vlinders en vissen
De borden zijn er in twee varianten. Een set met vlinders en één met vissen. Een set van vier kleine bordjes met een afmeting van 23 cm kost €19.95 en bordjes van 28 cm kunt u meenemen voor €27.95.

Waar te koop..
De bordjes zijn zowel online te bestellen als in de fysieke winkel van &klevering.

Voor 4 personen:

[rectangle]
Bereidingswijze:
Bestrijk 2 tortilla’s dun met olie en beleg ze met plakjes tomaat. Bestrooi met zout, peper en basilicum en verdeel de mozzarella erover. Dek af met de andere 2 tortilla’s. Klem de quesadilla’s in een rooster en rooster ze aan elke kant circa 3 min. op de barbecue.

Bereidingstijd: ca. 15 min. Ca. 295 kcal p.p.

De 93ste editie van de Vierdaagse gaat vandaag van start. Rondom het wandelevenement worden van 18 t/m 24 juli 2009 de Vierdaagsefeesten georganiseerd. Op verschillende evenementenpleinen en bij talloze cafés wordt opgetreden door artiesten uit binnen- en buitenland. Meer informatie: www.vierdaagsefeesten.nl

[rectangle]

De Bevestiging is een psychologische thriller die zich afspeelt in Nijmegen, Ellis en haar zusje logeren bij een hospita tijdens de Nijmeegse Vierdaagse maar raken elkaar op de laatste dag kwijt..

Over het boek
Eén van de twee meisjes valt op de laatste dag, de dag van de intocht, uit en kan niet meer verder vanwege blaren. De oudste van de twee gaat met tegenzin alleen verder om haar medaille niet mis te lopen. Ze spreken af, om elkaar op het Keizer Karelplein weer te ontmoeten.

Het achtergebleven meisje komt echter niet opdagen. Ook de dagen erna blijkt er geen spoor meer van haar terug te vinden. Pas na drie jaar meent de oudste, Ellis, een spoor te hebben ontdekt. Ze werkt bij de politie in Amsterdam en weet inmiddels aardig de weg in het opsporen van vermiste personen.

Omdat eerdere ‘sporen’ op niets waren uitgelopen, gaat ze dit keer éérst zelf op onderzoek uit. Ze loopt daarbij regelrecht in de val van Robert, de zoon van de hospita waar ze drie jaar geleden tijdens de Vierdaagse onderdak hadden genoten….Robert voelt zich ontmaskerd en kan haar niet meer laten gaan…

Ook de moeder van Robert blijkt niet zuiver te zijn. Ellis komt vier dagen op een stoel vastgebonden te zitten, haar enige wapens zijn haar gezonde verstand en het vermogen om haar gedachten goed te verwoorden. Ellis weet iets van psychologie en zoekt naar zijn motieven en beweegredenen. Er moet ergens een zwakke plek in zijn vesting zijn te vinden…

De Bevestiging – John Waanders, Uitgeverij Atumnalis
Het boek is te bestellen voor € 14,95 op www.autumnalis.nl

Zout op mijn huid door Benoîte Groult

Waar het over gaat: De levenslange, doch gecompliceerde liefde van een Bretonse visser en een intellectuele Parisienne.

De eerste zin: Welke naam zal ik hem eigenlijk geven, opdat zijn vrouw het nooit zal weten?

Waardering: 9

Jaren terug had ik een liefdesrelatie met een schipper. Hij was bonkig, gebruind, hij rook naar scheepsdiesel en knipte zijn haar nooit. Mijn vriendinnen kirden de hele dag: O, het is zout op mijn huid! En ik bevestigde dat. Het wás zout op mijn huid. Grappig dat een boektitel een uitdrukking kan worden.
[rectangle]
Ik las de roman voor het eerst 1991. Ik genoot. Het was een heerlijke, roze liefde zoals ik ze was tegengekomen in stuiverromannetjes, maar dan ‘goed geschreven’. Het was ruw, oer en plattelands (zoals schipper Gauvain in het boek) én intellectueel en diep (zoals vertelster George). Het was ook: een onmogelijke liefde. Onlangs kocht ik als cadeau voor mezelf het luisterboek van de roman en ik kan je zeggen: ik was weer net zo verrukt als achttien jaar geleden. Actrice Carine Crutzen leest voor en dat is voortreffelijk gecast: Crutzen zou zo de rol van de oudere George in het boek kunnen spelen. Wat zo mooi is aan Zout op mijn huid, is dat je als lezer de twee geliefden met sprongen door het leven volgt. Ik glimlachte om de onrijpe en dweperige George van twintig. Hoe ze met haar bekakte maniertjes de stoere visser probeert in te pakken. Ik zuchtte om de liefdesweek als beide geliefden in de twintig zijn. Ik herkende de twijfels en het vage schuldgevoel als beiden de veertig naderen. Ja, lieve mensen, dit boek moeten alle vrouwen lezen. Vanwege de beeldschone romantiek en de verrukkelijk seksscènes, maar ook omdat Groult interessante dingen te zeggen heeft over vrouwelijke seksualiteit en de schoonheid van het vrouwelijk geslacht. Ik beluisterde de roman in de auto en reed grijnzend van genoegen door heel Nederland. Ik geef een 9.

Winnen
Deze winactie is afgelopen.

Zout op mijn huid – Benoîte Groult, Uitgeverij Meulenhoff Boekerij Luisterboek
ISBN 9789052860091, Prijs €19,95
Verschijningsdatum april 2009, Aantal minuten 500

Het boek Zout het op mijn Huis,

U kunt het luisterboek Zout op mijn huid hier bestellen.

Meer over Marleen Janssen vindt u op www.marleenjanssen.nl

Na het succesvolle eerste seizoen is nu ook het tweede seizoen uit op DVD. S1NGLE, in deze  televisieserie staan de drie vrouwen Stella, Fatima en Nienke centraal.

S1NGLE

[rectangle]

Mijn vriend en ik keken onze ogen uit. Vanuit Sandakan, helemaal in het noorden van Maleisisch Borneo, gingen we met een boot naar de Kinabatangan-rivier. Twee dagen hebben we daar overnacht in een lodge aan de rivier. De nachten duurden er wel kort trouwens, want om 6.30 uur zaten we al in een bootje voor een vroege ochtendcruise. We zijn alletwee niet van die vroege vogels, dus het was even wennen… Maar we hadden het er voor over, want wat was het mooi! De zon begon heel voorzichtig te schijnen, er hing een beetje mist boven de rivier, echt een sprookje. We waren al zo vroeg op pad, omdat je dan de meeste kans maakt om dieren te zien. Hoe later het wordt, hoe warmer het wordt en hoe dieper ze het woud ingaan om een koel plekje te zoeken. Nu waren ze er allemaal nog: de Probiscus-apen met hun grote neuzen (daarom ook wel Nederlandse apen genoemd), de Makaken, de olifanten (heel bijzonder omdat ze soms maanden niet gezien worden) en schitterende vogels als hornbils en kingfishers.
[rectangle]
Ik zou zó weer terug willen naar dit indrukwekkende land. Maar voorlopig zal ik genoegen moeten nemen met de foto’s en herinneringen. En daarnaast kan ik me weer even op Borneo wanen als ik kijk naar alle mooie batikstoffen die ik er heb gekocht (mijn koffer was een stuk zwaarder op de terugweg…). Ik word helemaal blij van al die mooie motieven en kleuren. Binnenkort maar eens achter de naaimachine kruipen om er iets van te maken. Kan ik ook meteen aan de slag met die lapjes stof en lintjes die ik heb gevonden in dat leuke winkeltje in de Marais in Parijs.

Zo langzamerhand begin ik een internationale collectie te krijgen. Maar zo’n uitgebreid assortiment als in het artikel ‘Reis om de wereld in 30 dessins’ (Libelle 30) heb ik nog niet. Daarvoor moet ik nog flink wat reizen gaan maken. Lijkt me een goed plan.

Astrid Mulder
Tekstredacteur

De ingrediënten die in dit boek gebruikt worden zijn allemaal van Fair Trade Original  Sinds 1959 staat Fair Trade Original aan de basis van de eerlijke handel in Nederland. Ze bieden producenten in ontwikkelingslanden niet alleen faire handelsvoorwaarden, maar investeert ook in o.a. de ontwikkeling van productietechnieken en scholingsprojecten. [rectangle]

De schrijver, Ramon Beuk, reisde af naar Thailand, India, Guatamala, Zuid-Afrika en Mauritus om de persoonlijke verhalen achter deze fair trade producten te achterhalen. Zo groeide het boek uit tot een kook én kijkboek.

Naast het gebruik van authentieke ingrediënten verzamelde hij ook de bereidingswijzen uit de bezochte landen. Dat klinkt alsof de recepten erg ingewikkeld te bereiden zijn, maar dat is juist niet het geval. Het eerlijke kookboek presenteert recepten die makkelijk te bereiden zijn en een lust zijn voor het oog.

Het boek bestaat niet uit typische gerechten uit het desbetreffende land. Ramon Beuk geeft een persoonlijke draai aan de gepubliceerde recepten zodat het kookboek niet vol staat met curry’s uit India of tortilla’s uit Bolivia.

Met dit kookboek kunt u de eerlijke producten omzetten tot makkelijke, (h)eerlijke recepten. Heerlijk om deze vakantie een culinaire wereldreis te maken!

Wat van Fair komt…,Fontaine Uitgevers BV
ISBN 9789059563179, Prijs 19,95, Genre kookboeken, Gebonden
Verschijningsdatum juni 2009

U kunt Wat van Fair komt.. hier bestellen.

Editie NL kwam vorige week met een reportage. Iemand had blogs geschreven over haar depressieve periode en werd op grond van wat daarin vermeld stond, niet aangenomen.

Een ander meisje had een verslag over een ruig feest op haar website gezet, inclusief heftige foto’s en beschrijvingen van de kater die was gevolgd op de drankinname. Dág leuke baan.

Alles wat je schrijft in een blog of in reacties op fora, is, zoals we hier vorige week ook hebben gezien, maar een klein stukje van wie jij echt bent. Wat dat betreft denk ik: die werkgever moet wel heel rare dingen te zien krijgen, wil hij iemand niet aannemen. Bijvoorbeeld omdat de sollicitant met kunstborsten en een piemel van een meter op een foto staat tijdens carnaval. Een beetje humoristische werkgever zou kunnen denken: ‘leuk voor het bedrijfsuitje’ en de humorloze werkgever beslist: ‘de laatste die we moeten hebben’. Het kan alle kanten uit met zo’n foto. Had hij er niet gestaan, dan was er ook geen ‘kwestie’.

Niet alleen familie en vrienden lezen onze perikelen, ook mensen die we niet kennen. Dan moet je wel verdraaid goed weten wat je zeggen en zwijgen moet. Zou het niet beter zijn om al te vertrouwelijke informatie voor jezelf te houden?

Hoe denken we over werkgevers die ons googelen? Moeten die ons nemen zoals we zijn, inclusief foto’s, ziektegeschiedenissen, malle gedichten, dubieuze plaatjes, etc.,? Als we eenmaal op internet te vinden zijn, is het een lastige zaak om alles ongedaan te maken.

De communicatie van nu is niet meer te vergelijken met de tijden van vóór internet. Een verrijking, zeker, maar die is zo supersonisch snel gegaan, dat we over enige etiquette en ‘wat zeg/plaats je wel en niet’ nog maar net zijn gaan nadenken.

Hangjongeren.

En ineens hoor ik hem niet meer, als ik ga kijken heeft hij oude boeken over origami gevonden en vouwblaadjes die ooit van Jongste zijn geweest. Hij zit met de tong uit zijn mond te vouwen of zijn leven ervan af hangt. De kraanvogels en zwanen en duiven zijn door het hele huis te vinden. Hij krijgt er geen genoeg van! Hij die het begrip ‘hangjongeren’ een hele nieuwe betekenis gegeven had, lijkt een nieuwe hobby gevonden te hebben. Hoe lang het duurt weet geen mens, maar laat m voorlopig maar even. Deze week nog even door komen en dan gaat hij een hele week op scoutingkamp! Hopelijk krijgt hij snel een baantje maar met zo’n instelling van: ze moeten mij maar bellen en ik wacht het wel af, zie ik het somber in.  En die crisis helpt ook niet natuurlijk, iedereen zoekt nu naar een baantje, ook de schoolverlaters en heel veel kinderen van zijn leeftijd, hij is nog te jong.
En dat vervelen: ik ken dat helemaal niet, maar dat ligt gewoon aan de tegenwoordige tijd vrees ik. Ze hebben te veel waardoor ze niet meer weten waarmee ze wat moeten doen!
Was het nou vroeger zoveel makkelijker, of…

http://www.youtube.com/watch?v=_5QNCrX_MT8&NR=1

Om dood te gaan. Dat zei de mevrouw van de boodschappendienst terwijl wij al dollend doornamen hoe-wat-waar-wie-wanneer. Kijk aan. Ik ben een veel te leuk mens om dood te gaan. Er zijn mij erger dingen gezegd! zeg ik, grijnzend van oor tot oor.

En verder kan ik mezelf wel voor m’n kop meppen, zit ik me daar kapitalen weg te gooien aan taxi’s – terwijl die stichting waar ik de Zwarte Tornado van heb allerlei diensten aanbiedt…. tuin-onderhoud, poetsen, en: boodschappen (o.a.).

Denk daar dan ook aan, muts! Weliswaar een leuke muts, heb ik begrepen, maar: muts!

Goeie genade. Verstand komt met de jaren. Zeggen ze.  Ik loop vast (leuk) achter. En ik ben niet eens blond! Donkerblond, telt dat ook? Bovendien, zo las ik dit weekend, heeft wetenschappelijk onderzoek uitgewezen dat er niks van waar is, domme blondjes bedoel ik. Integendeel. 5% van de brunettes heeft een Universitaire studie gevolgd tegen maar liefst 12% natuurlijk blond.

Wat we met deze zeer relevante informatie aanmoeten weet ik niet, maar ach het heeft weer een stel wetenschappers van de straat gehouden. Die lui onderzoeken vanalles waarvan ik dan met mijn achterlopende boerenverstand denk ‘hebben we hier iets aan? kunnen we er iets mee? voegt het iets toe?’

Kijk, de relativiteits-theorie, ja. En een appel die niet ver van de boom maar op Newton’s hoofd valt ook. In bad klimmen en dan op z’n Grieks roepen ‘ik heb het gevonden!’ zeker!

Maar het berekenen van de kromming van de banaan, zo niet waarom? Tegen dat ze uitgerekend zijn heb ik ‘m al op. Hm. Smakelijk banaantje. Wat zegt u? Ik heb uw rekenmodel geconsumeerd? Hier, kijk eens: nog een! En deze is nog wel krommer dan de vorige ook!

Ik hoef helemaal niet te weten hoe krom een banaan is. Als ie maar lekker smaakt. Jullie zien: de stichting-mevrouw heeft me in een jolige stemming gebracht. Ze begon trouwens over de bezorg-lijn. Hebt u daaraan gedacht? 60 Euro! Oeps! Nee, da’s te gek he! Houd de kranten maar in de gaten, ik ben boos geworden in de landelijke pers. Ik weet niet of ze plaatsen, maar kwaad ben ik in ieder geval geworden.