Voor 4 personen

[rectangle]
Bereidingswijze
Pureer de tomaten samen met de paprika, ui, knoflook, komkommer en basilicum. Roer er de olijfolie door en verdun de soep met bouillon of water. Breng op smaak met zout, peper, cayennepeper en wat citroensap. Zet de soep 2 uur op een koele plaats om de smaken te laten intrekken. Serveer de soep met kleine blokjes rode paprika en lente-ui ringetjes.

Bereidingstijd: ca.15 min. Wachttijd: 2 uur. Ca. 135 kcal p.p.

Reclame voor maandverband. Oh, wat zijn wij heden blij: wij zijn ongesteld! Dolle vreugde bevangt ons! En natuurlijk rennen wij naar genoemd merk (met vleugeltjes). Hop dames, het is tijd! Hoera! We mogen weer vleugeltjes! (van dat merk, uiteraard). Vriendinnetje op haar 13e ‘eindelijk ben ik vrouw!’ Zwijmel.

Nou, ik had meer iets van ‘moet dit nou echt elke maand? Aaargh!’. Ja, zei m’n moeder, je zit eraan vast meid. Ik vond het maar 3 x niks, terwijl ik er eigenlijk nooit last van heb gehad. Het kwam, het ging, dat was dat. Amerikaanse vriendin had het zo erg dat ze ervan flauw viel – prikpil, dat hielp. Een ander heeft na haar 2e kind de boel weg laten halen – en wat een opluchting! Geen gemekker over ‘nu ben ik geen vrouw meer’. Welnee. Alleen maar ‘pffff, dat heb ik gehad, ik hoef nooooit meer!’

Hetzelfde met borst-amputatie ‘oh, dan voel ik me geen vrouw meer!’. Zit het ‘m dan daar in? Ben je dan niet beperkt met je persoonlijkheid bezig? Is het dan alleen maar uiterlijk, en niet innerlijk dat net zo hard meedoet?

Ik weet wel, dat, als bij mij dat erfelijke borstkanker gen in de familie zat, ik niet zou aarzelen. Heel de handel weg, inculsief de eierstokken. Ik moet er niet aan denken om rond te lopen als een tikkende tijdbom. Wanneer gaat ie af? Want dat ie afgaat, daar kun je met dat bepaalde gen bijna op gaan zitten wachten. Die halfjaarlijkse controles lijken me zenuwslopend, en dan nog zijn ze geen garantie.

En dan lees je nog ‘ja maar, dan voel ik me geen vrouw meer!’. Wat voel je je dan wel? Beter een springlevende ‘geholpen’ vrouw dan een morsdode ‘hele vrouw’.

En toch twijfelen er sommigen zo lang, dat het al te laat is. Waar zit het ‘m nu eigenlijk, dat vrouw-zijn. Uiterlijk? of innerlijk? Ik ben geneigd te zeggen, beide, want ik besef heus wel dat het ook emotioneel zware ingrepen zijn. Je wordt natuurlijk onzeker over je uiterlijk. Wat zullen ‘ze’ wel zeggen! Ik zou zeggen: je hebt je gezond verstand gebruikt. En, een dooddoener: er zijn zulke mooie protheses verkrijgbaar.

Gerecht voor 4-6 personen:
600 g lamsbout, in stukken
rozemarijn
4 el olijfolie
2-3 geperste teentjes knoflook
2 tl gedroogde tijm

Bereidingswijze:
Snijd 600 g lamsbout in stukken en steek met een metalen spies gaatjes in de stukken vlees. Steek een plukje rozemarijn in de gaatjes. Meng 4 el olijfolie met 2-3 geperste teentjes knoflook en 2 tl gedroogde tijm. Marineer de vleesblokjes hierin circa 2 uur. Rijg het vlees afwisselend met stukjes gele paprika en rode ui aan spiesen. Bestrijk met olijfolie en rooster ze 6-10 min. Keer ze regelmatig.

Bereidingstijd: 20 min. Marineren: 2 uur. Ca. 350 kcal p.p.

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renée Frinking.

Keek vandaag naar een reportage over Mode in Engeland, Er waren zo’n 10 modeschows die werden afgelopen door de modeverslaggever,

Wat mij opviel, dat het er allemaal kleurig bijliep en dat het allemaal spichten waren met donkere omrande ogen die niet vrolijk keken,en dat de meesten niet op de schoenen die ze aan hadden konden lopen,en dat als ze er al op konden lopen er zo gek op gelopen werd dat je dacht die gaat zo vallen, ze lopen er ook niet normaal op, maar tillen hun benen een voor een op en zetten  de ene voet voor de andere neer,normaal zet je je voet naast de andere neer nee die modepopjes moeten heel raar lopen,sommige lijken  net klerenhangers  met spookachtige uitdrukkingen op hun gezichten,sommige outlooks zagen er heel mooi uit,ook ingenieus bedacht, maar de ontwerpers zijn heel kleurrijk in hun ontwerpen, de nieuwe look was mensen die durven hoe dan ook met kleding die zijzelf mooi vinden dat kan dus alles zijn,ook een jurk die je zo uit je tas onderin  haalt,gekreukt en wel, Het gaat om het durven wat je aan hebt,

Het zou dus ook kunnen zijn dat je naked over de catwolk loopt, en zo’n manequin was er dus ook bij, helemaal naked met een hartje boven haar poesje en een lok over haar voorhoofd, ze had wel hoge hakken aan, en glitters op haar borsten, maar verder dus helemaal naakt.

Ze liep daar dus als de keizerin met doorzichtige kledij(de nieuwe kleren van de keizer).Maar als je mij vraagt wat vind je nu leuk aan de hedendaagse mode, Dat wat je nu kunt dragen en daar is veel jersey bij en dat draagt weer makkelijk, en de kleuren zijn heel vrolijk,en dat voor deze zomer  eeen leuke mode .Nu nog de heren er zo vrolijk bij laten lopen,want die steken er nu wel een beetje bij af.

Gisteren maakten 2 vriendinnen me attent op de bezorg-service van de Grootgrutter. Dat leek wel wat. Je wilt tenslotte ook niet steeds een beroep doen op anderen, en een taxi loopt wel erg in de papieren.

Op naar de website! Aha, ik moet het nummer van m’n bonuskaart intkken. Hij weigert. Misschien een tpefout, het zijn ook zoveel cijfertjes!. Opnieuw. Weer weigeren. Nog een poging. Vergeet het. Ik grutter bellen ‘hij doetut niet’. Begint uw code met een 2? Uh, ja. Die weigert ie soms. U kunt hem vervangen. Hoe? Naar een filiaal en een nieuwe vragen. Kan een ander dat? Vriendin moest toch naar de Grutter. Ja hoor, met uw gegevens, geen probleem.

Vriendin belt vanaf Grutter: ze doen het niet! Alles daar weigert, geloof ik. Behalve hun kassa s dan. En nu? Nu zal ik bestellen ook! Klantenservice gebeld. Hoeveel cijfers heeft uw code? 12 of 13? Goed. Cijfertjes tellen. 12! Oh! Dan doet ie het niet, er moet er nog eentje achter! Ja, maar die heb ik nou juist niet, anders had ik wel 13 cijfers ipv 12!

Heeft u geen kassabon bij de hand? Daar staat het ontbrekende cijfer op! Nee. Als ik zo’n ding heb nagekeken gaat ie bij het oud papier, een mens kan niet alles bewaren. Ai, dan wordt het moeilijk. U moet een nieuwe aanvragen! Hebben we geprobeerd: werd niet gegeven. Dat hadden ze niet mogen doen! Zei de Klantenservice streng. Maar ze hebben het gedaan! ik wil bestellen! Momentje! Een collega weet misschien nog iets! Ik hing weer. De aanhouder wint: het was een jongen, uh, een zes, bedoel ik. U hebt trouwens nog 2 bonuskaarten geregistreerd staan, en deze van die 6 niet. Wacht even, die 6 heb ik hier in m’n hand, maar waar zijn die andere twee dan? Die heb ik helemaal niet! Ik heb er dus een hier die niet geregistreerd is, en 2 wel, die ik niet hier heb? Ik begon me een hoofdrolspeler uit Kafka te voelen.

Daar ging ik weer, met m’n 6 erbij. En jawel! Eerst maar eens even kijken hoe laat de volgende dag ik het spul wilde ontvangen. Allemaal grijs? Zie ik dat nou goed? Maar weer bellen. U bent net een uur te laat, riep de andere kant.

Nou goed, dan maar bestellen voor maandag. Ik kon nog wel ff vooruit. Ik vulde mijn wagentje met de bescheiden hoeveelheden voor een eenpersoons huishouden. Kreeg er waarachtig lol in! Zo, ik heb alles: 16 E 20. Op naar de kassa. Pijltje: daar klikken. En wat krijg ik ineens te zien: minimale besteding: 60 Euro! 60! Van de ene vriendin kan ik het me voorstellen: die heeft een man, 3 kinderen en 2 katten, allemaal met een stevige eetlust. Dan haal je die 60 makkelijk.

Maar ik in m’n uppie? Dan moet ik zo’n 1 1/2 week vooruit bestellen, met als gevolg een ram-volle vriezer, want van 1 persoons porties hebben ze zelden gehoord, ofwel ik vul aan met wasmiddel en zo, wat ik helemaal niet nodig heb, met als gevolg dat binnen de kortste keren heel je keuken volstaat, want je kunt het niet kwijt, of ik ga leven op 60 potjes kaviaar, een kilo gerookte zalm, tournedos (dat mocht de Grutter willen!)

Vergis ik me nou of is hier sprake van ‘mensen blij maken met een dooie mus’?. De bedoeling is duidelijk: we moeten kopen. Stel toch dat je op 57 E blijft steken. Dan koop je maar iets wat je eigenlijk niet nodig hebt, maar ja, die 60 he.

Noem het dan geen bezorgservice. Ik heb net zoveel recht op bezorging aan huis als een gezin. Desnoods halveer je het bedrag voor een alleenstaande, dan kom ik er wel. Moet makkelijk kunnen in de computer. Maar nee, niet lucratief genoeg.

Hij let op de kleintjes. Welke? De zijne, niet de mijne….

Bereidingswijze:
Meng alle ingrediënten voor de marinade. Wrijf de parelhoendijen hiermee in en laat ze minstens 3 uur in de koelkast marineren. Rooster de dijen 20-30 min. en keer ze regelmatig. Bestrijk ze af en toe met de marinade. Serveer met groene chilisalsa.

Groene chilisalsa
Voor 4-6 personen: meng 2 gele paprika’s in blokjes, 4 fijngesneden lente-uitjes, 3-4 fijngesneden groene chilipepers zonder zaadjes, 1 geperst teentje knoflook, 3 el fijngesneden bladpeterselie, 2 tl uitgelekte kleine kappertjes, 2-3 el olijfolie en zout en peper naar smaak. Zet de salsa circa 30 min. op een koele plaats om de smaken in te laten trekken.

Bereidingstijd: 40 min. Marineren: 3 uur Ca. 365 kcal p.p. (met salsa).

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renée Frinking.

Toen onze zoon Frank geboren is was dochter Linda bijna 2 jaar. Frank had een moeilijke start, waardoor we de eerste 4 jaren veel in het ziekenhuis hebben doorgebracht. Frank kreeg op vierjarige leeftijd een donornier en vanaf dat moment is het leven redelijk normaal bij ons thuis. Linda is vanaf het begin erg betrokken geweest en besloot al op vijfjarige leeftijd dat ze arts wilde worden. Vanaf die tijd ging ze elke week met een ander deel van de medische encyclopedie naar bed. Ze vond het machtig interesssant en heeft nooit iets anders willen doen. Op het VWO bleek dat ze meer talent had voor het profiel EM (Economie en Maatschappij) dan voor NG (Natuur en Gezondheid) en de mentor raadde Linda aan om voor EM te kiezen. Linda was vastbesloten geneeskunde te gaan studeren en maakte een andere keus. Terecht bleek later, want ze heeft haar VWO gehaald met een gemiddelde van 7.3. Tijdens de VWO-jaren heeft ze min. 8 uur per week gevolleybald en omdat ze hoge cijfers wilde halen heeft ze geen baantje genomen.

Omdat Linda weet dat het in Nederland afhankelijk is van de loting gaat ze informeren in Belgie hoe daar de procedures zijn. Het blijkt dat daar een toelatingsexamen gedaan moet worden bestaande uit 2 hoofdonderdelen. Het ochtenddeel bestaat uit vragen uit de exacte hoek ‘het kennen’ (wiskunde, natuurkunde, scheikunde en biologie) en het middagdeel bestaat uit ‘het kunnen’ (cases, snelle tekstanalyse, IQ-test). Linda bereidt zich goed voor en gaat uiteindelijk naar Brussel voor het toelatingsexamen. Het middagdeel haalt ze vrij gemakkelijk, maar voor het ochtenddeel zakt ze. In het Belgische systeem krijg je puntenaftrek bij foute antwoorden en bij Wiskunde kwam ze vervolgens negatief uit. Het blijkt dat m.n. het wiskundeniveau bij de Belgen een stuk hoger ligt dan in ons land. Na haar VWO-examen kreeg ze nog een kans om deel te nemen aan het toelatingsexamen in Belgie. Ze heeft enorm geblokt en kwam vervolgens 0.15 punt tekort (op de 22 punten die ze moest halen). Tja, toen was het wachten op de loting.

We waren voor vakantie in Frankrijk toen de uitslag bekend werd en natuurlijk zochten we snel een internetcafe op. Helaas is ze uitgeloot en haar lotnummer was ook te hoog om nog een kans te hebben op naplaatsing. Wat nu?

Tijdens een open dag op de universiteit in Hasselt (Belgie) hoorde Linda dat daar een opleiding biomedische wetenschappen met optie geneeskunde was. Om toch maar bij de geneeskunde betrokken te zijn is ze in september in Hasselt gestart. Als meisje van 17 jaar zat ze op kot vlakbij de universiteit (400 km. van het ouderlijk huis). Met de Belgische medestudenten en de medebewoners kreeg ze amper contact. De medestudenten woonden allemaal nog thuis en na een collegedag vertrokken ze meteen. Het eerste blok bestond uit geneeskunde. Ze vond het geweldig en vertelde honderduit over de zaken die ze leerde. Ze werkte hard. Helaas was het blok na 6 weken afgesloten en het hele jaar werd alleen maar gevuld met biomedische wetenschappen.

Toen kreeg ze het moeilijk. Amper contacten met medestudenten (wel geprobeerd via sporten etc.) en medebewoners. Alleen met het enige andere meisje in haar studentenhuis (24 bewoners) had ze een leuk contact. Ze bleef heel flink, maar wij zagen dat ze het zwaar in Belgie. In overleg met ons is ze in januari gestopt met haar studie. Ze zou zich heel goed voorbereiden op de decentrale selectie in Groningen en proberen werk op medisch terrein te zoeken.

Dat lukte aardig via de kindernefrologe van Frank. De hoogleraar Kindergeneeskunde, prof. Sauer, deed onderzoek naar obesitas bij kinderen vanaf babytijd en hij wilde Linda graag inlijven voor assisterend werk. Dit ging op vrijwillige basis en Linda is vanaf begin maart gem. 20 uur per week in het UMCG aan het werk gegaan om werkzaamheden te verrichten ter ondersteuning van het onderzoek. Daarnaast ondersteunt ze door secretariaatswerkzaamheden een stichting vanuit het Martiniziekenhuis in Groningen die kinderen in Kubri en Burkina Fasso ondersteunt.

Haar decentrale selectie mislukte helaas en waarom? Ze had in haar VWO-jaar geen werkzaamheden verricht naast haar studie (sport telde niet mee) en ze had (om zo hoog mogelijk op de andere vakken te scoren) geen extra vakken in haar vrije deel opgenomen. Er gingen 300 kandidaten door en Linda stond daar vlak achter helaas. Motivatie etc. waren nl. uitstekend. Nou, dan weer wachten op de loting. Op 16 juli was het spannend, maar opnieuw geen geluk. Nu nummer 889 (650 van haar categorie zijn geplaatst).

In augustus start ze nu maar met de studie Bewegingswetenschappen. Het is niet wat ze echt wil, maar het wordt te riskant. De kans dat het eens lukt wordt steeds kleiner. Er zijn nog twee mogelijkheden. Opnieuw meedoen met de decentrale selectie en hopen dat al het vrijwilligerswerk op medisch terrein nu voldoet en anders opnieuw loten. Na drie keer loten is de weg echter afgesloten. Wil je zo graag arts worden en dan wordt dat je onmogelijk gemaakt.

Als afgestudeerde Bewegingswetenschapper heb je nog een kans om via de zij-instroom geneeskunde te gaan studeren. Dit kan als je bij de 30 beste van jouw jaar behoort. Linda gaat dit in elk geval proberen. Want arts worden zal ze!

Leven met morbide obesitas 17

Eenmaal thuis knapte ik lichamelijk snel op van de antibiotica, maar voor de rest ging het snel nog meer bergafwaarts.
John had zijn eerste mobieltje gekocht en zat de meeste tijd in zijn hobbyschuur in de tuin. Naar bleek sms-jes te sturen naar- en gesprekken te voeren met Debbie.

Ik wilde mijn huwelijk niet zomaar bij het vuilnis zetten en we zijn bij de huisarts gaan praten en om advies in te winnen.
Hij stelde gesprekken voor bij een specialistische psycholoog en ik juichte het idee toe.
Na drie gesprekken zijn we gestopt. Niet omdat ik niet meer wilde, maar als er nog maar een persoon in het land is wordt het lastig door te praten.

We hadden één auto en John bracht me naar mijn werk, om daarna zelf door te rijden naar zijn part-time job en hij zou me in de middag weer ophalen.
Ik zat maar te wachten en te wachten en uiteindelijk heeft een collega me naar huis gebracht. Misschien wel vijf keer had ik hem geprobeerd te bereiken op zijn gekoesterde mobieltje, maar ik kreeg steeds de voice-mail.

Toen ik mijn voordeur open deed en de huissleutel op de mat zag liggen kreeg ik een heel vreemd gevoel in mijn lijf. Ik kan het niet omschrijven, maar ik wist dat er iets goed fout was.
Ik liep meteen de slaapkamer in deed zijn kast open en op dat moment voelde ik het bloed uit mijn hoofd wegtrekken. Er hing geen kleding meer.
Linea recta ben ik de deur uitgelopen naar mijn moeder toe, die 6 deuren verderop woont. Ik belde aan, liep naar binnen en naar de tuin waar ze met een tante en nichtje thee zat te drinken. Ze keek me aan en zei: Wat is er? Je ziet lijkbleek. Er kwamen maar 3 woorden over mijn lippen: John is weg.
Geen traan heb ik gelaten, ik was helemaal verbijsterd.

Naar later bleek was hij vanaf mijn werk direct terug gereden naar huis en heeft wat hij noodzakelijk achtte in de auto geladen. De sleutel door de brievenbus gegooid en bedacht toen dat hij nog wat was vergeten. Hij is toen naar mijn moeder gegaan om onze reservesleutel te halen met de smoes dat hij zich per ongeluk had buitengesloten en hij heeft die sleutel na een minuut of tien ook weer terug gebracht.
Hij is daarna naar de pinautomaat gereden en heeft onze spaarrekening leeggemaakt, is naar Frankrijk gereden en heeft daar de ferry naar Engeland genomen. Maar dat hoorde ik pas twee dagen later.

Mijn moeder was zo lief om me haar auto te lenen zodat mijn leven door kon gaan. Nog steeds ben ik verbaasd hoe sterk ik was. De volgende dag was ik gewoon op kantoor, heb inlichtingen ingewonnen bij advocaten over een scheiding en wist dat alle liefde die ik ooit voor hem had gevoeld compleet weg was. Dat ik nu zeker niet meer verder met hem wilde en alles zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben.

Eenmaal thuis zat ik om me heen te kijken en in gedachten de inboedel al te verdelen.
De dag daarna kreeg ik op kantoor eindelijk een telefoontje van Casanova himself.
Hij was in tranen, ze wilde hem niet, hij had geen werk, geen onderkomen, bijna geen geld meer en zou met de auto van de kliffen afrijden.
Het enige wat ik zei was: “Spring dan maar gewoon, want ik heb die auto nog hard nodig. Stop er maar een briefje in waar ze me kunnen bereiken. Dag John”. En ik hing op.
Op dat moment werd ik zo vreselijk kwaad dat ik vloekend en tierend door het kantoor liep te banjeren.

De twee volgende dagen hoorde ik niets en ik was inmiddels heel erg bezorgd……… nee niet om John, maar om de twee katten die we hadden. Asterix was al een tijdje ziekelijk, maar Obelix mankeerde nooit wat. Ze waren zestien jaar en binnen een dag waren ze zo ziek dat ze onder mijn kapstok lagen te creperen. Mijn moeder en ik hebben ze in de kattenmand gestopt en zijn naar de dierenarts gegaan die bevestigde dat ze niets meer voor ze kon doen en ze moesten een spuitje krijgen.
Dat was de druppel die mijn emmer deed overlopen. Ik kon het niet opbrengen om daar bij te blijven en heb met de tranen over mijn wangen afscheid van ze genomen. Onderweg naar huis heb ik zo hard lopen huilen en snikte “mijn kerel is er vandoor en mijn katten willen ook al niet bij me blijven”. Maar de tranen golden alleen de katten en niet die slapjanus.

Dezelfde avond belde John en ik vertelde hem zonder inleiding dat de katten waren overleden en hij hing huilend op. Hij was gek op die beesten.
Enkele dagen later was hij wanhopig weer aan de telefoon. Hij wilde terug naar Nederland, maar hij had geen geld voor de overtocht. Nou ik ook niet echt meer, want de spaarrekening was door zijn toedoen leeg en veel meer reserve hadden we niet.
Uiteindelijk is het me gelukt om het geld bij elkaar te sprokkelen, heb zijn ticket betaald en hem gesommeerd de auto naar me terug te brengen. Ik had een kampeerbed in zijn geliefde hobbyschuur gezet en een emmer om zijn behoefte te doen. Een dekbed en kussen in de keuken gegooid en toen hij laat die avond thuis kwam heb ik weinig meer gezegd dan dat hij in de schuur kon slapen.

Binnen drie dagen hadden we alle inboedel verdeeld. De serre werd opslag voor de spullen en John sliep en verbleef in de schuur. Ik weigerde om sociaal met hem te doen. Zijn eten kon hij in de keuken eten en ik nam het mee naar binnen. Als ik naar kantoor was moest hij de deur uit en kon er weer in als ik thuis was.

Hij kon bij een ex-collega uiteindelijk intrekken en we waren binnen drie maanden gescheiden. Binnen zes maanden was hij met haar getrouwd en drie maanden later weer gescheiden.
Iedereen heeft me in die periode voor gek verklaard dat ik nog zoveel voor hem deed, maar ik had wel zestien jaar van mijn leven met die man gedeeld en de eerste tien jaar waren gelukkig geweest. Ik kon en wilde dat niet vergeten. Misschien dat we daardoor nog steeds vrienden zijn? Als er iets is kan ik altijd een beroep op hem doen en hij op mij.
In de jaren die volgden ging het met John niet goed en hij werd zelfs uiteindelijk thuisloos. Hij heeft toen 2 weken weer in de voor hem vertrouwde schuur geslapen, maar voor zijn eigen bestwil heb ik hem toen de deur uitgezet. Dankzij het Leger des Heils is hij nu weer op de juiste weg en heeft hij weer een eigen woning.

En hoe het met mij ging? Goed, erg goed zelfs, maar daarover meer in mijn volgende blog.

17 juli

Een heel rustige week deze week na twee drukke weekenden.

Gisteren alleen even naar het ziekenhuis geweest om mijn port-a-cath door te laten spuiten. Dat moet iedere maand gebeuren anders bestaat er gevaar voor trombose. Dit gebeurt op dezelfde afdeling als waar je chemo’s krijgt en ik ken daar alle verpleegsters. Het was erg druk dus ik moest een half uurtje wachten. Gaf niks, ik lag heerlijk op een bedje en viel bijna in slaap vanwege de warmte.

Vandaag is onze zoon jarig. Hij is 35 geworden. Ik heb hem een leuke kaart gestuurd en hem via sms gefeliciteerd. We kunnen er nu natuurlijk niet naar toe, we zijn pas in Ierland geweest. Maar dochter is dit weekend bij haar broer dus dat zit wel goed.

Vannacht weer lekker geslapen. Gisternacht ruzie gehad met een mug. Die bleef maar zoemen en steken en als ik naar hem op zoek ging kon ik hem niet vinden. Om half 3 had ik hem eindelijk te pakken.

Gisteravond begon er weer een mug te treiteren. Ik zag de bui al hangen! Weer 2 uur lang licht aan licht uit, speuren naar dat ondier! Ik herinnerde me ineens dat we nog Autan met Deet hebben (vanwege de Schotse midges), dus daar hebben we ons maar mee ingesmeerd. We stonken ons bed uit maar de mug koos het hazenpad (nou ja eigenlijk muggenpad). Ik was wel blij dat ik het er vanochtend onder de douche af kon spoelen.

Jammer dat het slecht weer belooft te worden dit weekend. Zaterdag heb ik een afspraak met Vlinder om Gouda te verkennen en ergens te lunchen. En zondag overwogen we om te gaan wandelen met vrienden maar als het slecht weer is stellen we dat maar even uit.

Voor- of hoofdgerecht voor 4 personen:
4 grote of 8 kleine, verse druiven-bladeren
4 verse geitenkaasjes à ca. 75 g of 4 plakken geitenkaas
3 el olijfolie
0,5 fijngesneden rode chilipeper, zonder zaadjes
1-2 el fijngesneden munt
1 el fijngesneden basilicumblaadjes
1 teentje knoflook, geperst
zout, peper

Bereidingswijze:
Blancheer de druivenbladeren 1 min. in ruim kokend water met zout. Spoel ze met koud water af en laat ze uitlekken. Meng 2 el olie, chilipeper, munt, basilicum, knoflook, zout en peper. Leg de druivenbladeren op het werkvlak (steeds 2 kleine die elkaar overlappen of 1 grote). Verdeel over het midden van de druivenbladeren de helft van het kruidenmengsel. Leg de geitenkaas erop en verdeel de rest van het kruidenmengsel erover. Vouw de bladeren dicht over de kaas en zet ze met een houten prikker vast. Leg de pakketjes circa 1 uur op een koele plaats om de smaken te laten intrekken. Bestrijk de buitenkant van de pakketjes met olijfolie en rooster ze aan elke kant 2-3 min. Lekker met tomatensalade. Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renée Frinking

Bereidingstijd: 20 min. Marineren: ca. 1 uur. Ca. 325 kcal p.p. (met salade).

Of het nou de spanning was die eruit kwam, of het naderende onweer: ik deed geen oog dicht. Ik staarde naar het plafond, en telde schaapjes. Vroeg me ineens af, waarom tellen we eigenlijk schaapjes? Waarom niet eens iets anders, nijlpaarden bijvoorbeeld? Omdat die niet over hekjes kunnen springen! Nou, dan lopen ze er toch doorheen? Neehee! dan wordt de boer boos!

Al giraffen tellend slapeloosde men door. Giraffen, overigens, springen ook niet,: die stappen er gewoon overheen.   

Wat nu te doen. Warme melk met honing? Probleempjes: ik haat melk, laat staan warm, ik heb niet eens melk in huis en warme karnemelk met honing lijkt mij een combinatie die garant staat voor snel toiletbezoek. Alles en iedereen sliep, behalve ik. Dan maar eens op de linkerzij. Hielp niet. Ik draaitolde door: geen snurk te bekennen. Hoe laat is ut? Oh, schiet al op: half 4. Die warme melk deed me denken aan wat ons vroeger door de strot werd geduwd, zoals levertraan. Getsie! Dan kwam dat op een lepel met een klontje suiker ‘kijk es! goed voor je!’ Ik kreeg een diepgeworteld wantrouwen tegen alles dat goed voor je was. Maar ja, je slikte het he. Net zo goed als je opat wat er voor je neus werd gezet, zelfs al waren het boterboontjes.

Eindelijk: ik sliep. En toen barstte het onweer los. Het was me niet gegund. Nou ja, toen maar eruit. En nog eens even nagedacht over een zeer merkwaardige conversatie gisteren. Met vriendin van het Autootje.

Hee, ik ben nog niet dood!

Nou, en?

Uh, da’s toch mooi?

Verder nog nieuws?

Uh, nou nee, ik vind dit wel ff genoeg!

Jij hebt nou toch vakantie he, wat ga je doen?

Puinruimen.

Maar, dat zou zoonlief toch al lang gedaan hebben?

Da’s niet jouw pakkie an! (die onthoud ik voor de volgende keer dat ik zo nodig mee moet naar de Efteling. Waarom wil je niet? Da’s niet jouw pakkie an!)

Oh. Zeg, heb jij morgen de auto? Ik moet een heleboel boodschappen.

Nee. Zoonlief heeft de auto, hij moet werken. Ga maar online bij de AH.

Heb ik geprobeerd, en er zelfs over gebeld, want hij pakt mijn bonuskaart niet.

Zal je wel een typefout hebben gemaakt! Blijven proberen, Anneke!

Maar ik zeg net, dat heb ik al, en ik heb ze gebeld, de kaart moet worden omgeruild!

Zeg dat dan!

Dat zeg ik!

Je moet een lijstje per week maken, dat deed je vroeger ook toen je de auto had.

Dat zeg ik toch! Maar nu dat Joep bijspringt op z”n fietske kan ik geen lijstje per week maken want dan valt’ie om met fiets en al!

Ja maar toen je nog een auto had, maakte je een lijstje per week!

Je luistert niet! Zoals gewoonlijk! Ik kan nu geen lijstje per week, fiets, weet je nog!

Ja oen, wat bazel je nou! Wat er in dat warhoofd van jou speelt weet ik niet, zullen wel de medcijnen zijn.

Zeg eens, kan dat niet wat beleefder! Ik maak jou toch ook niet uit voor vanalles en nog wat! En ik ben helemaal geen oen, ik bazel niet en een warhoofd ben ik ook niet. En ik zie wel hoe ik het red, de groeten.

Even later: telefoon: misschien kan ik die kaart dan omruilen. Hm. We zullen zien.

With friends like that, who needs enemies.

Het was een spannend dagje. Eerst de kapper aan huis – nou is dat op zich niet zo spannend. Ze knipte een halve Anneke eraf, ik heb nou een lekker kort koppie en genoeg haar om een kussentje te vullen.

Toen, omdat de energie een beetje terugkomt – op naar de bomvolle kleine gft en grijze bak in de keuken. Omdat ik daar in geen eeuwen naar heb omgekeken, ziek zwak en misselijk, was dat een zooi. De gft ging nog, maar de grijze! Grote vuilniszak gepakt en de hele boel omgekeerd in dat ding. Verontwaardigde vliegen: ik onstal hen hun eten! De katjes vonden het prachtig en raasden overal heen op vliegenjacht. Ik was minder gecharmeerd.

Tegenaanval! Spray tegen vliegende insecten. Een vlieg vliegt, dus dat moest het doen. Ik sprayede vol enthousiasme. Zo enthousiast dat ik Tigger meenam. Ho! Onder de kraan met jou! Ze wilde niet. Ze moest! Als ze zich gaan wassen is het wijlen een Tigger.

In houdgreep genomen, onder de kraan gepoot. Daarna pleisters gepakt.

Alle vliegen inmiddels naar de eeuwige vliegvelden en ik bedoel niet Schiphol. Bij elkaar geveegd en gedumpt.

Toen met de bibbers in de knieeën naar het Ziekenhuis. Dat was duidelijk: strepjes hebben huisgehouden. Voortaan wijntje bij het eten laten staan (deed ik toch al) anders haal je de Kerst niet. Het goede nieuws was dat er al herstel optreedt (vandaar mijn vuilnis explosie, denk ik) en dat de geelzucht al sterk verminderd is.

En ik wordt doorverwezen naar een lever-specialist, die de medicatie nog verder gaat aanpassen. Daar ben ik voorlopig niet vanaf. Maar goed: het had erger gekund. Hij had het bij die 3 maanden kunnen laten, nietwaar? In plaats daarvan zegtie ‘komt allemaal goed’. Nou, daar houd ik me maar aan vast.

L’Originals is een online webshop met mooie sieraden voor een leuke prijs. Alles is handgemaakt en uniek. Leuk om cadeau te geven óf te krijgen! Ga naar www.loriginals.nl!

Pff, even zitten! Het is vandaag de laatste dag voor onze vakantie begint.We hebben ons voorgenomen dit jaar niet in de stress te schieten en tot op heden lukt het goed. De auto en aanhanger zijn ingepakt en zowaar alles ging erin. Ik heb zelfs nog een paar plantjes uit de tuin kunnen spitten om mee te nemen. Nu loop ik in gedachten nog even mijn lijstje door;

Was en strijk weggewerkt – check

Broodjes en drinken voor onderweg gehaald – check

Geldzaken geregeld – check.

Koelkast en vriezer gevuld voor thuisblijvend kind – check

Paspoorten – check

Camera – check

Oplaadstekkers – check

Cadeautjes voor de buren – check

Manuscript – check. Ik heb uitstel gekregen en mag het na de vakantie inleveren

Ik geloof dat ik alles bij me heb. Het huis is gesopt.  Straks nog even de vloer zuigen en dweilen, dan ben ik er helemaal klaar voor. De vakantie kan beginnen.

Morgen controleer ik in het eerste half uur van de rit nog even of de paspoorten en bankpasjes aanwezig zijn en dan valt er een rust over me heen. Wat ik vergeten ben, koop ik wel in Slowakije.

Als we morgen door Duitsland rijden zijn we vergezeld van veel landgenoten en bij de eerste Baustelle zal ik nog naar ze zwaaien. Bij de derde vind ik het al niet meer zo leuk en als ze ons teveel pesten met files stoppen we gewoon eerder en zoeken een leuk hotelletje ergens in Duitsland of Oostenrijk in een hotelletje. Altijd leuk om niet te weten waar je ’s avonds slaapt. En dan komen we aan in Slowakije en begint de vakantie echt!

Het is altijd een hoop drukte voor een mens op vakantie gaat. En dat voor een paar weken ontspanning. Ik zou de vakantie niet willen missen, maar die dagen ervoor zijn zo hectisch.

Nu weten jullie allemaal waar ik mijn vakantie doorbreng, maar wat zijn jullie plannen? Blijven jullie thuis of stellen jullie je vakantie uit tot na alle hoogseizoendrukte? Doe me een plezier en vertel hier je vakantieplannen. En de thuisblijvers hebben vast ook leuke plannen rond hun eigen Casa Holandia. Als ik dan morgen in de file sta, kan ik met manliefs telefoon lekker meelezen met jullie verhalen. Ik kan niet reageren, want ik heb geen idee hoe dat op zo’n ding moet. Tot over drie weken!

Vies toetsenbord.

Na een berichtje op het forum gisteren waar ik enorm van griezelde, maar toch ook wel om moest lachen, heb ik mijn eigen toetsenbord eens onder de loep genomen.
Het bericht ging eigenlijk over vieze wc-brillen maar kwam al snel op, vieze toetsenborden van pc’s. Die schijnen namelijk veel meer bacteriën te bevatten dan de gemiddelde wc-bril.
Daar stond ik ook even van te kijken!
Een toetsenbord heeft maar liefst 265 keer meer bacteriën per vierkante centimeter. Op een gemiddeld computertoetsenbord leven 33.000 bacteriën per vierkante centimeter. Op een normale toiletbril leven ongeveer 130 bacteriën per vierkante centimeter. Het blijkt dat er op een gemiddeld toetsenbord ongeveer 3100 schimmels per vierkante centimeter gedijen. Niet verwonderlijk blijken de ‘Enter’-toets en de spatiebalk de smerigste plekken op een toetsenbord te zijn. Dit zijn de toetsen die het vaakst gebruikt worden. Het is dus zaak je handen te wassen voor en na pc gebruik helemaal als je een openbare pc gebruikt.
Dus toen ik net van mijn werk thuis kwam heb ik meteen een wattenstaafje ter hand genomen, mijn toetsenbord op zijn kop gehouden en uitgeklopt! Je wilt niet weten wat dáár allemaal uitkwam!
Ik heb de vervelende gewoonte om tussen de middag bij mijn pc te gaan eten. Bijlezen wat ik ‘gemist’ heb op het forum bijvoorbeeld. Daarom zet ik mijn bord en mok met koffie naast mijn toetsenbord neer. Maar in plaats van het bord onder mijn snufferd te houden, neem ik een stukje brood en breng dan, over het toetsenbord heen, naar mijn mond! Je begrijpt het al, de kruimels waren niet te tellen zoveel als die uit mijn toetsenbord kwamen! De kruimeldief draaide overuren! Ook is er al regelmatig een mok koffie in mijn toetsenbord verdwenen! Je zou denken al doende leert men, maar kennelijk ik niet… De CTRL toets aan de linkerkant doet het om die reden al niet meer, hoewel.. na deze schoonmaakbeurt.. ? Toch straks eens uit testen.

In ieder geval heb ik staan poetsen en boenen op mijn toetsenbord. En het is de moeite waard gebleken. Er kwam een bende troep uit! Daar schrik je van. Daar sta je normaal eigenlijk niet bij stil. Ik ben de enige eigenlijk die dit toetsenbord gebruikt en het zullen mijn eigen bacteriën wel zijn, maar toch… het idee wat er allemaal krioelt onder mijn vingers is ook weer niet fris.
Niet dat ik alle letters en cijfers eraf gehaald heb, nee blind typen kan ik wel maar straks moet ik dan ook weer blind alle dingen erop zetten waar ze gezeten hebben. Kun je t nog zo goed opschrijven wat waar gezeten heeft, er zal eens wat mis gaan! Er zal ongetwijfeld nog een en ander onder zitten maar ik heb nu zo goed en zo kwaad als t kan alles schoongemaakt. Geen weelderig gegroei onder mijn vingers meer maar dat betekent wel: Schoonhouden dus.
Voor je het weet groeit en bloeit er van alles onder je toetsen vandaan!

http://www.youtube.com/watch?v=WEBAywc1SPM

Dalí’s droomwereld
Zeg Catalonië, dan zeg je Salvador Dalí. Deze excentrieke kunstenaar (1904-1989) werd geboren in het Spaanse Figueres. Hij zette de kunstwereld op zijn kop met surrealistische landschappen die werden bevolkt door smeltende horloges en tunnels die bij nader inzien een hondje bleken.

Welvarende avonturiers
Terwijl je vanaf de restanten van een middeleeuws kasteel de schilderachtige baai van Begur en zijn talloze cales (inhammetjes met ministrandjes) bewondert, zou je bijna vergeten de plaatselijke architectuur te bewonderen. De Spanjaarden die in de negentiende eeuw naar West-Indië trokken, keerden welvarend terug naar Spanje, waar ze spoedig indianos werden gedoopt. Eén voor één lieten ze imposante herenhuizen bouwen in koloniale stijl en bepaalden daarmee tot op de dag van vandaag het straatbeeld van Begur.

Woeste kust
Achter de hoge bergtoppen van de Pyreneeën ligt het wonderschone Catalonië. In dit noordoostelijke deel van Spanje vind je middeleeuwse stadjes, oude kloosters, vruchtbare wijngaarden, bruisende steden en een verrukkelijke kust met leuke vissersdorpjes en idyllische baaitjes. We zijn aan de Costa Brava (Catalaans voor woeste kust). Vanaf het water kun je het best waarnemen dat de kust haar naam eer aan doet: steile, ruige rotsen in de meest wonderlijke vormen torenen boven het azuurblauwe water.

Barcelona? Nee, Girona!
Geheel onterecht wordt Girona vaak over het hoofd gezien! De hoofdstad van de Costa Brava ademt dezelfde magie als Venetië!. U kunt er heerlijk slenteren door smalle, steile straatjes die uitkomen op mooie pleintjes. De aanwezigheid van de universiteit geeft het elegante stadje de juiste dosis levendigheid, met hippe bars, mooie winkels en heerlijk restaurantjes.

Lieflijk Cadaqués
Al tijdens zijn kinderjaren verloor Dalí, net als vele andere beroemdheden, zijn hart aan Cadaqués. Na wat hippie-uitspattingen in de jaren zestig is Cadaqués tegenwoordig een favoriet toevluchtsoord voor de superrijken. Een prachtige azuurblauwe zee, vissersbootjes op goudgele stranden en witgepleisterde huisjes aan de voet van een barok kerkje.

Libelle aanbieding
8-daagse autorondreis door Catalonië vanaf €295,- p.p.

Autorondreis
Samen met de Jong Intra hebben we een prachtige autorondreis samengesteld langs mooie baaitjes, bruisende steden en schilderachtige dorpjes.

Dag 1 Aankomst in Rosas. De fly-drivers pikken op de lucht­haven van Girona de huurauto op en rijden naar het hotel. Afhankelijk van de aankomsttijd kunt u de gezellige Ciutadella, de oude stad van Rosas, bezoeken.
Dag 2 Tijd voor Dalí. Door de bergen van Cabo de Creus rijdt u naar het schilderachtige vissersdorpje Cadaqués en het schilderachtige Port Lligat, waar de villa ligt die Dalí met zijn muze Gala bewoonde. Als u de auto liever laat staan, kunt u vanuit Rosas ook met de boot naar Cadaqués (ca. 35 km).
Dag 3 Het hoogtepunt van Figueres is het Teatre-Museu Dalí, maar er zijn ook heel veel mooie (schoenen)winkels en gezellige terrassen (ca. 40 km).
Dag 4 De komende vier nachten verblijft u in Platja d’Aro, een badplaats gevuld met pijnbomen en fijne restaurantjes en winkels. Maak onderweg beslist even een stop in de mooie plaatsjes Calella de Palafrugell en Begur (ca. 85 km).
Dag 5 Op naar Girona! Deze Catalaanse stad doet zeker niet onder voor Barcelona. Tijdens de siësta heerlijk lunchen op de Plaça de Independència en ’s middag even neuzen in alle mooie winkels (ca. 70 km).
Dag 6 De volgende Dalí hotspot, het kasteel dat Dalí Gala cadeau gaf, ligt in Púbol (ca. 32 km).
Dag 7 Wordt het relaxen op de laatste dag of toch nog wat bezichtigen? Neem dan de kustroute langs Sant Feliu de Guíxols (met een prachtig klooster) naar Tossa de Mar. Dit oude vissers­plaatsje heeft een prachtige middeleeuws centrum: de Vila Vella (ca. 65 km).
Dag 8 De reis zit er op. De flydriver vertrekt naar de luchthaven en degenen die met eigen vervoer zijn gekomen, rijden terug naar Nederland. Nog geen genoeg van de Catalaanse kust? Verleng de vakantie dan in een van de hotels.

Prijs & periode

• 24 juli t/m 17 oktober 2009
• Rondreis met eigen auto vanaf € 295,-, dagelijks vertrek mogelijk
• Fly-drive vanaf € 539,-. Vertrek op woensdag en zondag

Hotels

• U verblijft in comfortabele driesterrenhotels met buitenzwembad en zonneterras op een steenworp afstand van het strand.
• 3 nachten in Rosas, Hotel Goya Park, o.b.v. halfpension
• 4 nachten in Platja d’Aro, Hotel Caleta Palace, o.b.v. logies en ontbijt

Inclusief Fly-drive

• Retourvlucht Rotterdam–Girona met Transavia
• Luchthavenbelasting
• 7×24 uur huurauto Avis categorie type A (VW Polo of gelijkwaardig) met airco
• 7 overnachtingen in een tweepersoonskamer o.b.v. 3x halfpension en 4x logies en ontbijt
• Michelin wegenkaart, uitgebreide routebeschrijving en informatiepakket

Autorondreis
7 overnachtingen in een tweepersoonskamer o.b.v. halfpension of logies en ontbijt Michelin wegenkaart, uitgebreide routebeschrijving en informatiepakket

Exclusief

• Brandstof en eventuele overige kosten huurauto (ter plaatse te voldoen)
• Toeslag andere categorie huurauto
• Toeslag vertrek op zondag bij fly-drive (reis gebaseerd op vertrek op woensdag)
• Toeslag halfpension
• Hotel Caleta Palace (€ 35,- p.p. per verblijf)
• Overige maaltijden
• Bijdrage calamiteitenfonds € 2,50 per boeking
• Reserveringskosten € 15,- per boeking

Informatie & reserveringen
Voor informatie en boekingen: www.boeksnel.nl en klik op het Libelle-logo. Of bel de Jong Intra, tel. 0180-45 78 03. Vermeld de speciale reiscode XAES902 (autorondreis) of XVES401 (fly-drive). Op deze aanbieding zijn de ANVR/SGR-voorwaarden van toepassing.

[rectangle]

Een bijzonder verhaal over vier studenten die een droom waar maken. Ze willen, zullen en moeten de Atlantische Oceaan oversteken in een roeiboot. Ze hebben echter allemaal nog nooit geroeid… De route wordt bepaald, ouders op de hoogte gesteld van het wilde plan en een uiterst nauwkeurige voorbereiding wordt in gang gezet. Het boek is gebaseerd op aantekeningen, interviews en dagboekfragmenten van de Ocean Fours en geschreven door Donna Beach. Waardoor het voelt alsof je bij de mannen in de roeiboot zit tijdnes hun oversteek…

[rectangle]

Het boek in het kort:
Vier Rotterdamse jongens gaan met elkaar een uitdaging aan: ze zullen de Atlantische Oceaan oversteken in een roeiboot, van New York naar Rotterdam. Geen van de jongens heeft ooit eerder geroeid… De vier zetten alles opzij om hun droom – het verbreken van het trans-Atlantische wereldrecord uit 1896 – waar te maken. Van feestvierende studenten veranderen ze in gedisciplineerde atleten.
Uiteindelijk breng het viertal – de ‘Ocean Fours’ zoals ze zichzelf hebben gedoopt – zestig taaie etmalen door op hun roeiboot de Vopak Victory, in een permanent ritme van twee uur roeien en twee uur rusten. Ze doorstaan stormen, materiaalpech, voedseltekort en lichamelijke uitputting. Toch blijkt de fysieke uitdaging slechts een klein deel van het avontuur. Hoe houden de jongens zich mentaal? Blijven ze hun rolverdeling accepteren? Houdt hun vriendschap stand op de oceaan?
‘Deze vier lieten het niet bij een droom, zij maakten hun droom werkelijkheid.’ – Ivo Opstelten

Twee uur op Twee uur af – Co-auteur Donna Beech, Uitgever Podium
ISBN 9789057591198, Prijs € 18,50
Verschenen in mei 2009

Wilt u het boek meteen bestellen?

Staat je goed!
Waarom ziet de een er in de nieuwste nude-kleuren stralend uit, terwijl een ander in dezelfde kleuren helemaal bleek afsteekt? Een kleurenspecialist weet het antwoord. Maak – bijvoorbeeld samen met een vriendin – een afspraak en ontdek uw eigen kleur en stijl. Nooit meer een miskoop! Mieke van Beers, Adriaen Willaertstraat 11, Den Bosch, tel. 073-612 01 93, www.kleurenstijladviezen.nl.

Vlieg met me mee
Het is geen goedkoop grapje, maar wel een onvergetelijke belevenis: vliegen met een luchtballon. Vanuit de hoogte zie je nog beter hoe mooi Nederland is. Je kunt kiezen uit verschillende opstijglocaties. www.greetzz-ballonvaart.nl, tel. 013-531 35 40.www.virgin.nl, tel. 013-590 06 92. www.ballonvaren.com, tel. 0800-022 96 66.

Pracht en praal kijken
In de zojuist geopende Hermitage Amsterdam kun je je vergapen aan de pracht en praal van de Russische keizers en keizerinnen. Honderden baljurken zijn er te zien, maar ook schilderijen van Repin en Winterhalter, unieke meubels (waaronder de beroemde Romanov-troon), indrukwekkende juwelen van Fabergé, kostbare serviezen en de sierlijke vleugel van de laatste tsarina. T/m jan 2010. www.hermitage.nl.
[rectangle]
Ik batik
Batik is een eeuwenoude techniek waarbij textiel van de prachtigste motieven wordt voorzien met behulp van was en verf. Het mooiste resultaat krijg je als er verschillende kleurlagen over elkaar worden aangebracht. De docenten van Krea Varia verzorgen meerdaagse cursussen op locatie in Zaandam, maar ze kunnen de cursus ook bij je thuis komen geven. www.kreavaria.nl, tel. 06-24 63 20 30.

Amsterdamse wereldreis
Dat Amsterdam meer is dan de bloemenmarkt en de rosse buurt kun je ontdekken tijdens een ‘wereldreis’ door Amsterdam. De route leidt langs exotische markten, eettentjes en winkeltjes met avontuurlijke geuren en kleuren. Het is een kennismaking met het multi-culturele karakter van de hoofdstad terwijl je wordt ondergedompeld in de wereld van Perzische kruiden, Chinese voetmassages en Egyptische dans. www.wereldreisinamsterdam.nl

Van de nood een deugd maken

solidair zijn met  een ander

dat is geven om elkaar

dat is je laatste stukje brood weggeven

om ‘t gunnen van ‘t leven

er te zijn voor elkaar

Dat kan ook anders door te geven

met die ander samen te leven

te zeggen ik doe dat voor jou

ook al heb je het zelf niet eens

net als die heilige die een stuk kleed wegschonk

toen hij immers zelf niets meer had.

Dat is om elkander geven

en dat is delen met elkaar

niet van je rijkdom moet je afwegen

Maar van wat jezelf nog hebt eerlijk delen

dan ben je sociaal en niet willen grijpen

maar begrijpen wat die ander voelt

Niet kunnen slapen, omdat je weet

dat het niet meer anders kan

dat je niet meer eet

dan wat  je hebt en ‘t delen zal

‘t is makkelijk te delen als je heel veel hebt

maar niet als je niets meer hebt en toch dat laatste

allerlaatste toch nog samen deelt.

Daar kun je in de wereld een lintje voor verdienen

Wie doet dat nog?

Wie likt nog een ander zijn hielen?

‘t is allemaal ego, en anders niet

Je krijgt nog eerder een zwarte Piet!.