In het jaar voorafgaande aan onze scheiding waren John en ik apart op vakantie gegaan.
Hij met een groep mensen van een veteranenorganisatie naar zuid Engeland om een speciale dag mee te maken in een verpleeghuis voor oud vliegers. Een vriend van ons ging met hem mee en hij verheugde zich er erg op.
Net als ik me enorm verheugde op de reis naar Torquay aan de zuid-west kust van Engeland die ik met mijn moeder ging maken. Een reis in een bus en dan 5 dagen in een hotel met dagtrips.
We vertrokken na elkaar zodat de poesjes geen oppas hoefden te hebben en toen John als eerste terugkeerde kwamen er heel veel verhalen en de naam Debbie werd erg vaak genoemd en zij was een van de verpleegsters uit het verpleeghuis. Zijn verhalen kennende schonk ik er niet al te veel aandacht aan.
De reis van mijn moeder en mij was weer een plaatje van een voorbeeld hoe mensen met morbide obesitas soms de klos van hun figuur kunnen zijn.
De touringcar had gelukkig achterin een bank waar niemand wilde zitten, dus ik had alle ruimte voor mezelf en dat was maar goed ook, want als ik naast mijn moeder had moetn plaatsnemen was slecht voor haar gestel geweest, met andere woorden ik had haar geplet!
Er werd één maal in Frankrijk gestopt, maar ik ben gezegend met een sterke blaas en hoefde niet naar het toilet.
De reis door de tunnel was spannend en tegelijkertijd erg ontspannend want het was de eerste keer dat ik naar het heerlijke eiland ging zonder zeeziek te worden.
Na een klein uur reden we al midden in het prachtige Engelse landschap en genoten we met volle teugen.
We hadden een aardige chauffeur, maar hij had deze route nog nooit gereden.
En dat hebben we geweten! Hij raakte de weg kwijt en kon nooit de weg naar Torquay vinden. Nee, navigatie was er nog niet en kaartlezen hield hij geloof ik niet van.
Ondertussen waren alle passagiers al ettelijke keren het trapje afgelopen naar het ‘riante’ toilet. Nou geloof me, mijn been kon er nog niet eens in. Er zat dus niets anders op dan het nog even op te houden. Nou ja even…… Op een gegeven moment kwamen we in de buurt van Stonehenge en het leek iedereen geweldig als we daar even zouden kunnen kijken en de benen strekken. Ik kon alleen maar denken aan de toiletten die er zijn, dat wist ik uit ervaring.
We kwamen om 5 minuten over 5 aan en de hekken waren al dicht en hoe ik ook smeekte, ik mocht niet meer naar het toilet. Ik begon het toen wel een beetje benauwd te krijgen en het is ook niet echt netjes om achter een van de historische stenen plaats te nemen toch?
We kropen allemaal de bus weer in en ik durfde vanaf dat moment geen hap meer te eten en geen slok meer te drinken want het zou nog wel een tijdje duren eer we het hotel zouden bereiken. Normaliter zou het een uur of twee kosten, dus dan ben je om een uur of zeven op zijn laatst bij het hotel.
Om 9 uur waren we er nog niet, want de chauffeur verdwaalde keer op keer.
Er was al een SOS door de bus gegaan dat die dikke van de achterbank erg hoge nood had en iedereen zou blijven zitten tot ik de bus uit was en het hotel in was gerend.
Nou geloof me, ik heb gerend en van mijn leven heb ik me niet zo opgelucht gevoeld.
Het werd een geweldige week en ik was blij dat we de reis gemaakt hadden.
Het jaar daarop wilde ik ook wel mee naar die bijeenkomst in dat verpleeghuis en we combineerden het met onze vakantie.
Wat er die reis maar mis kon gaan ging er mis. We hebben wel voor het eerst Wales bezocht voor een aantal dagen en genoten van Bath, maar ik voelde me beroerd en naar later bleek had ik een fikse bronchitis te pakken. Maar je neemt wat dropjes en rookt wat minder en ach je bent op vakantie dus ga je door.
Toen we eenmaal in Worthing in West Sussex waren voelde ik me redelijk en we logeerden in een leuk hotel en hadden veel plezier met de vele bekenden die er waren om de festiviteiten van de komende dag ook mee te vieren.
John was uitermate opgewonden, kon ’s nachts niet slapen van de opwinding en ik snapte er niet veel van.
Tot we aankwamen bij het verpleeghuis en hij er als een speer vandoor ging op zoek naar Debbie, de verpleegster werd me ineens heel veel duidelijk. Ik werd aan haar voorgesteld en de zogeheten body language die van beiden uitging was als blikseminslagen over en weer.
Er is die avond aan het diner een foto gemaakt en je ziet duidelijk dat ik aan de rechterkant van John volkomen genegeerd word en hij helemaal naar links buigt om maar zo dicht mogelijk bij Debbie te kunnen zijn.
De volgende dag moest en zou hij bij haar op bezoek en om maar geen rel te schoppen heb ik er mee ingestemd.
Toen we terug waren in het hotel heb ik gevraagd of het fijn was geweest met haar het jaar ervoor. Hij heeft het altijd ontkend, tot op de dag van vandaag en ik geloof hem nog steeds niet.
We zijn vervroegd naar huis gegaan want ik was echt goed ziek van alles, de leugens maar vooral ook van de bronchitis en de weken die volgden waren een nachtmerrie, maar daarover meer in een volgende blog.
