“Waar wouden zijn als vuur zo heet, torenhoog en mijlenbreed…” Dit citaat komt uit Torenhoog en Mijlenbreed, een kinderboek waarin de hoofdpersoon Edu uiteindelijk op Venus belandt. De schrijfster ervan heeft nog meer prachtige boeken op haar naam staan, dikke pillen die ik in mijn jeugd bijna letterlijk heb verslonden. Het leuke is dat de kinderen van nu dat nog steeds doen, want de schrijfster over wie ik het heb, is Tonke Dragt. Jawel, dezelfde die ook De brief voor de koning schreef, een boek dat een paar jaar terug succesvol werd verfilmd.

Haar boeken blijven je echt een leven lang bij. De woorden van de stokoude robot uit Torenhoog en Mijlenbreed waren namelijk het eerste wat in me opkwam toen ik de beelden van de bosbranden rond Athene zag. Bosbranden zijn niet nieuw, ze komen over de hele wereld al eeuwenlang voor. We zien het op de televisie, huiveren even en zeggen tegen elkaar: "Wat vreselijk, hè?" Toch is een ramp al snel verleden tijd voor hen die er niet rechtstreeks mee te maken hebben. Zij die het overkwam, dragen het echter altijd met zich mee.

Twee jaar geleden brandde het bij ons op Pilion ook. Niet zomaar een beetje. Nee, vier bange dagen lang woedde hier een immens groot vuur dat uiteindelijk tien procent van de bossen op ons mooie schiereiland in de as legde. Het begon aan de oostkant, sloeg door naar het midden en eindigde aan de westkust op zo’n veertien kilometer afstand van ons dorp. Gelukkig zaten er bergen tussen ons en de branden, maar de vlammen laaiden op tot meters boven de toppen, rook golfde geelgrijs over het dak van onze woning naar de zee en de geur van ontelbare verschroeide bomen drong door tot in onze kleren.

Wij hebben geluk gehad. De wind draaide, er kwamen blusvliegtuigen uit omringende landen en het vluchtkoffertje dat ik op de derde dag inpakte, heb ik ongebruikt weer kunnen uitpakken. Maar de schrik zit er bij mij nog goed in. De verstikkende brandlucht, het zware gedreun van de vliegtuigen die af en aan vlogen, de gillende sirenes, de nachtelijke loopjes naar de boulevard om te kijken tot hoever het vuur was genaderd… Ik zal het nooit vergeten. Nog steeds sper ik mijn neusgaten gealarmeerd open als de buurman zijn vuil verbrandt, nog steeds spits ik mijn oren als de twee blusvliegtuigen hun wekelijkse testvlucht maken, nog steeds krijg ik kippenvel als ik de zwartgeblakerde restanten van die eens zo mooie bossen zie.

Wat mij in die angstige dagen een heel surrealistische gevoel gaf, was het feit dat het dagelijkse leven op de plaatsen waar nog geen vuur was ondertussen gewoon doorging. Terwijl grote rookwolken langs de horizon naar zee dreven en de blusvliegtuigen hun gigantische waterzakken vulden op nog geen vijfhonderd meter van de boulevard, lagen de mensen gezellig aan het strand, speelden de kindertjes in de golven en dronken de oude mannen hun dagelijkse glaasje tsipouro aan de stamtafel in de taverne.

Natuurlijk was de brand het gesprek van de dag, maar de hartkloppingen die ík ervan had, zag ik nauwelijks terug bij mijn dorpsgenoten. De algemene stelling was dat je pas als het vuur ‘over de kustweg’ kwam, moest gaan rennen. Voor die tijd had het weinig zin om je er druk over te maken. "Als het komt, komt het…" zei mijn buurman met een licht schouderophalen.

Het is een levensfilosofie die hier op veel dingen wordt toegepast en zeker iets waaraan ik met mijn Nederlandse achtergrond flink heb moeten wennen. Het gaat me steeds beter af, dat wel, maar ik zal het nooit helemaal onder de knie krijgen. Voor het geval de aarde onverwachts gaat beven of branden liggen paspoort, mobiel en creditkaart nog steeds dag en nacht onder handbereik en staat de tas met belangrijke papieren uit ons verleden voor het grijpen. Je kunt maar beter voorbereid zijn, toch?

Een rampenplan, zoals ik als inwoner van Vlaardingen destijds door de gemeente kreeg uitgereikt en jarenlang verplicht in de meterkast had hangen, kennen ze hier niet. Toch, als ik de beelden uit Athene zie, zou dat misschien nog niet eens zo’n slecht idee zijn. Alle huizen van regeringswege uit voorzien van een rampenplan in de meterkast. Het lijkt me een prima agendapunt voor de volgende verkiezingen. Ik voorzie maar één probleem: in dit land bestaat de meterkast heel vaak uit een provisorisch stoppenkastje aan de buitenkant van het huis. En hoe kun je daar nu nóg een rampenplan in kwijt?

De familie Kirsch, die in de straat van Vicki woont, maakt ook een traumatische gebeurtenis mee. Natalia Kirsch heeft besloten om haar man Frank te verlaten voor een ander. Frank Kirsch moet nu alleen voor zijn twee dochters zorgen. Dit zorgt af en toe voor de nodige problemen.

De oudste dochter van de familie Kirsch, Eva, begint namelijk een affaire met een getrouwde leraar. De jongste dochter Sissy van negen kruipt steeds verder weg in haar eigen droomwereld.

Na een paar maanden komt moeder Natalia onverwachts weer terug. Ze dwingt de hele familie Kirsch om het verleden af te sluiten en beloften die gemaakt zijn te herzien.

De terugkeer – Sandra Novack, Boekerij
ISBN 9789022552223, Prijs € 19,95, Genre vertaalde literatuur
Verschijningsdatum augustus 2009
[rectangle]

U kunt De terugkeer van Sandra Novack hier bestellen.

Diverse ondernemers zullen bij dit evenement het nieuwste op het gebied van de zelfmaak mode voor u presenteren. Er zullen demonstraties, workshops en presentaties gegeven worden, zodat u alles te weten komt over de zelfmaak mode!

Verder zullen de allernieuwste mode stoffen aanbod komen. Maar ook de nieuwste naai- en lockmachines, breiwol en sieraden om uw design nog meer af te maken. Ook kunt u patronen op maat laten maken per computer en zijn er exclusieve fournituren die uniek zijn in Nederland.

U kunt gratis een make over krijgen en kleuradvies van professionals die aanwezig zijn op dit evenement en er zijn veel give-aways!

Kortom: Het is een kijkje waard!

Modeshows
Vanaf 16:00 uur zullen er modeshows te zien zijn. Daar zullen de nieuwste herfst en winter stoffen gepresenteerd worden. Maar ook de nieuwste patronen.

Wanneer:
Op 18 september 2009, van 10:00 uur tot 21:00 uur.

Toegang:
Gratis.

Informatie:
Voor meer informatie kunt u contact op nemen met Jacques, telefoon: 010-4232098, website: www.entrepothaven.nl

Martine Delfos, kinderpsychologe, zegt: “In de moderne opvoeding draait alles om het ego van het kind. Grenzen stellen is taboe, ‘ontplooiing’ is heilig.”

Ik ken ‘de klas’ vanuit drie richtingen: als leerling, als juf en als moeder. Ik was een drukke leerling en ik ging naar school omdat je daar lol kon maken. Als juf heb ik het vak in de leeuwenkuil moeten leren, niet gehinderd door enige onderwijskundige kennis. Daar deden ze niet aan bij de mo-opleidingen. Met veertig uurtjes slaapverwekkende onderwijskunde van een saaie meneer, waarmee je voor de klas niets kon, hadden we dat wel gehad.
[rectangle]
De omslag van het boek: Orde Houden in het vmbo is leuk gekozen: gekleurde propjes. Die willen de onervaren docent nogal eens om de oren vliegen en natuurlijk heeft niemand dat gedaan: “Ik?? Echnie!”

Een van de zaken die Kneyber in zijn boek aan de orde stelt: straf geven. Strafregels schrijven, vindt hij. Dat is volgens leerlingen de irritantste straf die er bestaat. Er zijn deskundigen die zeggen: “Zinloos. Van straf moet je iets leren. Dus leer ze iets nuttigs.”
Nee, vindt Kneyber, dan zou leren als een straf gezien worden en dat moet niet. Nablijven, strafregels schrijven. Na zes weken werpt het zijn vruchten af.

De opleidingen, zegt Kneyber, besteden te weinig aandacht voor het omgaan met gedragsproblemen op het vmbo. Ze hebben niet door wat daar gebeurt.

Toen ik zelf in 1970 begon als juf bij wat nu vmbo heet, maakte ik dezelfde fouten als Kneyber in zijn eerste jaar. Ik gaf ze te veel vrijheid, liet me bij mijn voornaam noemen. Huiswerk niet af? Moet je zelf weten!
Het tweede jaar pakte ik het anders aan. Onze toenmalige directrice gaf me college en zei: volhouden en nog eens volhouden, altijd consequent blijven. En ik probeerde er voor te zorgen dat de les leuk was. Je goed voorbereiden was het halve werk. Zoals Jaap van Zweeden gisteravond bij Zomergasten zei: “Discipline is alles. Als je wat je doet tot in de puntjes beheerst, schept dat vrijheid en ruimte voor heel mooie dingen.”

Consequent zijn is razend moeilijk. Het is verleidelijk om vanwege de (schijn)vrede een kind zijn zin te geven. Ik weet van onderwijsgevenden dat ouders tegenwoordig behoorlijk vervelend kunnen doen, net als hun kinderen. Vroeger kreeg je thuis ook nog eens op je donder als je de beest had uitgehangen op school.

Zou je met een gesloten front van ouders en leerkrachten een beter te hanteren jeugd in de klas krijgen? Dat moet ook thuis de vruchten kunnen afwerpen.

Armstrong behaalt eerder, in 1955 zijn dilploma luchtvaardig ingenieur. Vervolgens wordt hij testpiloot voor de NASA en in het zogenaamde X-15 vliegtuig. Dit vliegtuig vestigt het snelheidsrecord, tot op 70 kilometer hoogte. Zeven jaar na het behalen van zijn diploma wordt Armstrong geselecteerd als astronaut om vervolgens, nog eens zeven jaar later als eerste mens voet op de maan te zetten.

Historische filmpjes op ZIE.nl
Op zie.nl kunt u naast dit filmpjes nog meer videofilmpjes bekijken van belangrijke gebeurtenissen uit de Nederlandse geschiedenis en vele andere exclusieve beelden.

Aan alles, maar dan ook alles was gedacht. Voor de kinderen: clown, oppas, springkussen, bedjes voor de kleinsten, popcornmachine, fietsjes. En als grootste attractie: schilderen op de muren.

Het huis moest namelijk nog helemaal verbouwd worden, dus alle kinderen mochten zich uitleven op de muren in het hele huis: die hebben we dan ook de hele middag niet meer gezien. Maar ook voor de ouders was het op en top geregeld.[rectangle]

Champagne zo veel je wilde, sushi, barbecue, dj met heel relaxte muziek, fotograaf voor de leuke momenten (en die waren er veel). Je glas was nog niet leeg of het werd weer gevuld. En overal waren leuke mensen, het belangrijkste natuurlijk.

Het had van mij wel eindeloos mogen duren. Helaas komen ook aan de leukste feestjes een eind, de kinderen moesten naar bed. En toen die er eenmaal in lagen, dacht ik: ik ga zelf ook. Want er zitten twee nadelen aan zulke leuke feestjes: 1. Ze zijn heel vermoeiend en 2. Hoe gaan we dat ooit nog evenaren?

Annemarie Coopman
Tekstredacteur

De grotere bladeren kunnen het beste even geroerbakt worden in een beetje olijfolie.

Hoofdgerecht voor 4 personen:
75 g pancetta, in dunne plakjes
2-3 el geschaafde amandelen
500-600 g kleine snijbietbladeren, grof gesneden (als de blaadjes heel klein zijn, mogen ze heel blijven)
1-2 el olijfolie
1 teentje knoflook, geperst
aardappelpuree volgens basisrecept
ca. 75 g geschaafde parmezaanse kaas [rectangle]

Bereidingswijze: Bak de plakken pancetta in een droge koekenpan krokant. Rooster de amandelen krokant in een droge koekenpan. Roerbak de knoflook met de snijbiet 2-4 min. in de hete olie tot de snijbiet iets geslonken is en het vocht is verdampt. Roer het vrijgekomen spekvet van de pancetta met de amandelen en de snijbiet door de hete aardappelpuree. Breng op smaak met zout en peper. Garneer met parmezaanse kaas en pancetta. 

Aardappelpuree 
Voor 4 personen: kook 1-11/4 kg aardappelen (het liefst in de schil) gaar in circa 25 min. in kokend water met zout (pel de aardappelen eventueel), laat ze goed uitlekken en druk ze door een pureeknijper. Of maak ze fijn met een pureestamper. Als u de aardappelen voor het koken geschild heeft, moet u de puree op zacht vuur al roerend even laten uitdampen. Roer 50-75 g boter in klontjes door de puree (of 4-5 el olijfolie) en zoveel hete volle melk (11/2-2 dl) tot er een zachte, romige puree ontstaat. Breng op smaak met zout en peper.

Variatie
Snijbiet kunt u vervangen door andere bladgroenten, bijvoorbeeld rucola, waterkers, spinazie, lamsoren, veldsla en andijvie.

PRODUCTIE EN RECEPTUUR: Marlies Batelaan. FOTOGRAFIE: Renée Frinking. STYLING: Ingrid van Kuringen. BEREIDING: Jacqueline Pietrowski.

De vrouwen zijn woedend en besluiten wraak te nemen. Al snel hebben zij hun gevoelens en daden niet meer in de hand en dat heeft dramatische gevolgen. Tegen wil en dank is er een moord gepleegd en de vriendinnen moeten het belastende bewijsmateriaal verbergen.

De angst dat een van hen een cruciale fout zal maken of het geheim zal verklappen zorgt voor toenemende spanningen. Het wantrouwen tussen de vriendinnen wordt groter en groter.

Wat zal sterker zijn, hun vriendschap of de liefde? En hoe ver moet je gaan om te zorgen dat een dodelijk geheim voor altijd verborgen blijft?



Ladykiller – Elisabeth Mollema, Uitgeverij Arena
ISBN 9789089900869, Prijs € 18,95, Genre thriller
Verschijningsdatum augustus 2009



U kunt Ladykiller van Elisabeth Mollema hier bestellen.

[rectangle]

Als ze gezellig
keuvelend plukken,
gelijktijdig bukken,
ziet ze op slag weer
de jongen in hem,
schuilgaand achter
zacht getinte
vlinderachtige
bloemenpracht.

Hij vroeg haar
zijn Lathyrus
te bekijken.
Zijn stralende blik,
dat nodigend gebaar,
in zijn andere hand
een vaasje,
onweerstaanbaar.

Plukkend als toen
fluistert ze kussend:
Eventjes maar,
peultjes zijn immers
toch zo klaar.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Nou, overlopen door de thuishulpen!

Eerst om 22.00 gisteravond. Ik stond al half in m’n blootje (verse pyama aan, was de bedoeling). Tien uur? Ik verwachtte niemand! Men klopte op het raam. Woedend gebul mijnerzijds "wat moet dat!". In half blote staat naar raam geschuifeld. Ik was net Constant, die van dat hobbelpaard-liedje. Constant reed de kamer rond, zomaar in z’n blote . . . 

Deze Constant had zich inmiddels bewapend tegen villeine insluipers. Ge wit ooit nooit nie, zeggen ze hier. Het deksel van die po-stoel kon uitstekend dienst doen, daar mep je iemand wel mee ondersteboven.

Bovendien zijn die deksels multi-functioneel: ze zouden niet misstaan in een symphonie-orkest of drumband, sectie cymbalen. Wel eerst schoonmaken, anders wordt het een nogal geurige aubade.

De insluiper bleek andere thuishulp te zijn. Kwam nog even kijken. Constant hield op met vloeken, legde de bewapening terug en schuifelde op z’n Constant’s naar de voordeur. Ik had moeten waarschuwen, zei insluiper berouwvol. Ja! Niet meer doen, en tis u vergeven.

Vanmorgen kwam de andere. Badderen en zo. En onderlaken verschonen. Uh, ik moet streng zijn, verzuchtte ze. Dat doen we niet! En die andere wel? Misschien een andere thuiszorg tak?

Nou ja, ik zie wel. We raakten even aan de praat. Die ziekte van u, kan dat nog herstellen? Nee. Niks meer aan te doen. Controle, medicijnen en maar zien wanneer het afgelopen is. Kan over een paar jaar, maar kan ook dat ik straks genoeglijk AOW zit te trekken – als die dan nog bestaat, tenminste. Ik maak me er niet al te druk over, anders heb je geen leven meer.

Maar ja, wees nou maar eens boos op een jongedame die vraagt ’hoe oud bent u eigenlijk’ en op mijn 50-plus antwoord zegt ‘goh, dat had ik nou nooit gedacht!’. Toen nr. 2 weg was ben ik gaan checken in de spiegel. Zilv’ren lokken tussen ‘t donkerblond? Nee! Ik moet well naar de kapper.

Maar intussen zit ik mooi te kijken met dat bed. Inventiviteit is aan de orde!

En Willy: ik heb je SMS ontvangen, zat te klunzen en nou is tie ineens weg. Ik wilde dat ik die truc kon herhalen met rekeningen en blauwe enveloppen….

Enne, zeg ik onschuldig, vrijwilligers voor om een onderlaken te verschonen?

Nagerecht voor 6 personen
• 5 dl droge mousserende witte wijn 
• ca. 75 g witte kristalsuiker
• 1-2 tl citroensap
• 6-8 blaadjes witte gelatine
• 800 g rijpe perziken, ontveld, in schijfjes[rectangle]

Bereidingswijze: Breng 2 dl wijn met de suiker aan de kook tot de suiker is opgelost. Week de gelatine circa 5 min. in ruim koud water, knijp de gelatine goed uit en los het, van het vuur af, op in het warme wijn-mengsel.

Laat het wijnmengsel iets afkoelen en roer er de rest van de wijn en het citroensap door. Laat goed afkoelen en schenk, voordat het mengsel lobbig wordt, een beetje hiervan in zes vormpjes.

Laat dit even opstijven in de koelkast. Verdeel de perziken over het geleilaagje en schenk er dan de rest van het wijnmengsel op, tot boven de perziken.

Laat de terrines, afgedekt, in de koelkast minstens 6 uur opstij­ven.

Bereidingstijd: circa 30 min.
Opstijven: circa 6 uur.
Circa 175 kcal p.p.

Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renee Frinking

Hij reisde langs schitterende kusten en naar de allerbeste producten die deze kusten te bieden hebben. Van een klassieke steak van de rotsen van Cornwall tot een eendenborst met meloen aan de kust van Sydney.

De hoofdstukken in het boek zijn ingedeeld per regio: Groot-Brittannië en Ierland, West-Europa, Mediterranee en Midden-Oosten, India, Verre Oosten, Australië en Nieuw-Zeeland en Amerika.

Rick Stein geeft in het boek heel wat basisrecepten en bereidingstechnieken cadeau.



Van kust tot kust – Rick Stein, Uitgeverij Tirion Culinair
ISBN 9789043912730, prijs € 34,95, Genre kookboeken
Verschijningsdatum augustus 2009



U kunt Van kust tot kust van Rick Stein hier bestellen.

[rectangle]

Voor 8-10 personen
• 200 g kleine gedopte doperwtjes (vers of diepvries)
• zout, peper
• 8-10 blaadjes gelatine
• 600 g tomaten, ontveld, van zaadjes ontdaan, in stukjes
• ½ komkommer, geschild
• 1 ui, in grove stukken
• 1 rode paprika, in stukken
• 1 teentje knoflook, geperst
• 15 basilicumblaadjes
• 5 muntblaadjes
• 2 dl sterke groentebouillon
• 1-3 el citroensap
• 3-5 el olijfolie
• 150 g kleine komkommerblokjes
[rectangle]
Bereidingswijze: Kook de doperwtjes in 2-3 min. beetgaar, spoel ze koud en laat ze uitlekken. Week de gelatine circa 5 min. in ruim koud water.

Pureer tomaat, komkommer, ui, paprika, knoflook, basilicum en munt. Verwarm de bouillon en los hierin, van het vuur af, de uitgeknepen gelatineblaadjes op. Roer dit door het tomatenmengsel en breng op smaak met zout, peper, citroensap en olijfolie.

Laat het mengsel afkoelen tot het net lobbig wordt en roer er de dop­erwten en blokjes komkommer door. Schep het mengsel in een met plastic folie beklede (ronde) vorm en laat de terrine, afgedekt, minstens 6 uur opstijven in de koelkast.

Bereidingstijd: circa 25 min. Opstijven: circa 6 uur. Circa 85 kcal p.p.

Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Renee Frinking

Op initiatief van Schouwburg Kunstmin in Dordrecht vindt op 10 september alweer de derde editie plaats van BIES!. Het festival profileert zich met de laatste ontwikkelingen op het gebied van beeldend-, muziek- en locatietheater.
[rectangle]
Premières en voorstellingen
Dit jaar gaan er twee voorstellingen in première tijdens BIES!: Man op Tak van Stichting Feniks en Soleares van Stichting Close-Up.

• Man op Tak gaat over een groepje stadsmensen dat besluit een weekend in de ongerepte natuur door te brengen als dieren. Ze hebben genoeg van hun gecultiveerde leven en willen hun instinctieve impulsen de ruimte geven.
• Soleares speelt zich af op een strand waar een bijzondere ontmoeting plaatsvindt tussen een aantal mensen. Elk personage lijkt ontroostbaar door verlies, maar weet een nieuw begin te maken.

Voor het eerst is er tijdens BIES! ook een jeugdvoorstelling geprogrammeerd: De legende van Woesterdam, een liefdesverhaal vol grappige geheimen, ontroerende herinneringen en een bloedmooie, vliegende legende. De 6+voorstelling werd genomineerd voor de Gouden Krekel 2009, de jaarlijkse VSCD Jeugdtheater- en concertprijs.

Leuk om te weten: bij de uitreiking van de Nationale Evenementenprijzen in juni van dit jaar, eindigde het festival op een gedeelde tweede plaats in de categorie Leukste Stadsevenement.

Muziek, film en kunst
Tijdens de derde editie van BIES! Theaterfestival in de Biesbosch zijn drie muzikale acts van naam geprogrammeerd; Alex Roeka, BluefisH en Roosbeef. De films die tijdens BIES! te zien zijn, passen qua thematiek goed bij het festival in de Hollandse Biesbosch.

• In Sophiapolder gaat theatermaakster Lotte van den Berg met theater- en filmmaker Willem Weemhoff op zoek naar mensen die er in slagen om in het georganiseerde Nederlandse landschap een plek voor zichzelf te creëren.
• Mamma Superfreak is een vrouwenmonoloog met Viviane De Muynck in de hoofrol.
• Schipperskind, een initiatief van Muziektheater Hollands Diep, is een documentaire van Chai Locher over de binnenvaart.

Kaartverkoop: Kaarten zijn te koop via de website en de kassa van Schouwburg Kunstmin. Voor het eerst worden dit jaar dagkaarten (incl. maaltijd) verkocht. Voor vrijdag, zaterdag en zondag selecteerde Schouwburg Kunstmin voorstellingen die mooi op elkaar aansluiten.

Informatie
Meer informatie over BIES! Theaterfestival in de Biesbosch is te vinden op de website www.festivalbies.nl. Kaarten zijn te koop via de website en de kassa van Schouwburg.

Dan ontmoet ze een Fransman die aanbiedt om de tuin weer in zijn oude glorie te herstellen. In ruil daarvoor wil hij graag in de leegstaande cottage wonen, die zich op het uitgestrekte terrein bevindt.

Als Miranda het huisje weer bewoonbaar wil maken, vindt ze het dagboek van Ava Lightly, de vorige bewoonster. Ook raakt Miranda gefascineerd door de raadselachtige tuinman Jean-Paul. Wat is zijn geheim?

Over Santa Montefiore
Santa Montefiore is getrouwd met historicus Simon Sebag-Montefiore. Samen hebben ze een kind en wonen ze in Groot-Brittannië. Ze begon op jonge leeftijd al met schrijven, maar haar eerste boek werd afgewezen. Santa is toen gaan werken als docente Moderne talen aan Exeter University. Haar debuutroman Onder de ombu-boom steunt op haar tijd in Argentinie en op haar Anglo-Argentijnse afkomst.



De Franse tuinman – Santa Montefiore, Uitgeverij De Boekerij
ISBN 9789022552315, Prijs € 12,50, Genre vertaalde literatuur/roman
Verschijningsdatum juli 2009



U kunt De Franse tuinman van Santa Montefiore hier bestellen.

[rectangle]

“Het orgel speelt”
stond op de liturgie.
De organist dacht:
zal ik dan maar
in de kerk gaan zitten
en af gaan wachten
wat er komt?

Hij keek de kerk
eens rond.
Opeens werd hij gegrepen
door een beroerde
toets van zijn geweten
en terstond
speelde de organist
vol gratie
zijn meest ontroerende
improvisatie.

Dit is nog eens
een gave van de Geest
wist hij die nu begreep
hoe je die regel leest.

Coby Poelman-Duisterwinkel.
 

Houden van is een werkwoord!

Waar beide partijen aan moeten werken, want doe je  ’t alleen dan staat de balans al scheef. Vroeger waren er veel minder scheidingen, dat kwam ook omdat  er toen nog niet zo’n goede regeling was voor gescheiden mensen.Zelf heb ik indertijd "gekozen" voor scheiding van tafel en bed, omdat ik hoopte dat hij z’n verstand misschien nog eens zou terug krijgen, maar ik ben al voorbij die illusie, de tijd na die scheidingstijd noemt men verzoeningstijd, nou er viel  niet veel te verzoenen (eigenlijk heel veel) want alleen kon hij niet wezen.Dus stapte hij direct over op een ander, dat liet al meteen vermoeden dat de persoon in kwestie nooit had geweten, wat echt houden van was.En hij wilde er ook niet achter komen,deed daar geen moeite voor. Aan de reactie te merken.Hij stelde surrogaat gelijk met echte liefde.

Ik durf nog steeds te beweren dat ik heel veel gehouden hebt! Maar na verloop van tijd ga je veel dingen doorzien, en dan nog doet het veel heel veel pijn, want je durfde voor hem  je hand in het vuur te steken.Gelukkig heb ik dat nooit hoeven  doen, maar bijwijze van spreken! Altijd werd er geroepen dat hij zo eerlijk was!! Tussen twee haakjes (ben eerder deze week er weer achter gekomen dat een andere man ook niet eerlijk was) gelukkig kon ik dat hoofstuk ook weer sluiten mooi dat ik dit ontdekte,  Maar je voelt je wel bedonderd, inmiddels weet ik dat ik dus maar beter alleen verder kan gaan.Al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt haar wel. Heb inmiddels de puzzelstukjes weer bij elkaar gelegd en ben er echt klaar mee.

Vroeger zei mijn moeder al Ze hoeven niet alles te weten, maar mogen wel alles eten, ik zeg er nog iets achter natuurlijk mogen ze het menu wel bekijken, maar moeten ze wel thuis komen eten. En ik wil wel alles weten en blijf ook eerlijk niet alleen naar mezelf toe maar ook naar anderen toe. Het is dus niet alleen geven en nemen, en communiceren, eerlijk zijn, ook alles samen delen, en harmonie scheppen en vergeven en vertrouwen schenken. En dat wordt moeilijk als er wantrouwen is gerezen en onstaan, dan zullen de goeden met de kwade moeten lijden,als er wantrouwen is ontstaan, dan is vertrouwen geschaad en ben je bang dat opnieuw te schenken,dat moet dan weer worden opgebouwd.Sommige mannen kunnen niet anders dan alleen maar liegen, om te krijgen wat ze hebben willen.

Echte mannen  zijn die er nog wel? Je kunt ze niet zoeken en ze tegen komen in een mensenleven  ik zou zeggen als je er een hebt wees daar dan zuinig op.Er zijn overigens ook vrouwen die niet te vertrouwen zijn en niet eerlijk maar dat is weer een ander verhaal.

Of is het nog? Dat was kantje boord,… er ging iets niet goed met die pomp die ze dwars door m’n buikvlies plantten, toen moest het overnieuw aan de linkerkant – Anneke kon alleen nog maar op rug liggen en plafond-staren. Ze haalden er heel wat uit. Zoveel dat ik vrijdag doodziek werd, bloeddruk van 55! om 31! Alarm-bellen rinkelden, maar ik was compleet van de wereld af. Om zaterdag waarachtig wakker te worden met een hele knappe dokter die vanalles aan het doen was.

Heb ik weer. Een stuk! Kan zo naar ER of zo. Staalgrijs haar, prachtige blauwe ogen, vierkante kin – kortom ik deed maar 2 ogen open. Situatie ernstig. Maar ik ben een koppige: als ik nog niet wil, dan wil ik niet. Die wonden lekten, dus een paar keer per nacht, daar kwamen ze weer. Oei, auw, aargh, maar je neemt het. Paar dag terug begon een fysio voorzichtigje aan me weer te leren lopen – een hele toer, uit bed komen alleen al… Maar ik kom nu weer een eindje.

Krijg een ziekenhuis bed in de woonkamer, 7 verschillende pillen mee, receptjes, volgegooid met vitamientjes, thuiszorg voor het badderen en verband verwisselen – maar ik ben er nog! Familie en vrienden zagen het somber in – maar ik weigerde mee te werken aan begrafenis en zo. Nee. Zoutarm moet ik ook – het went. Ik gebruikte toch al niet veel zout.

Maar, dames: hier ben ik weer. En nou ga ik op de bank liggen. Vermoeiend hoor, al 3 uur thuis zijn.

Ik heb daar altijd een dubbel gevoel bij. Ja, ik heb gegeten. En hoe! Vlees, vis, kip, frietjes, hamburgers, veel eieren bij het ontbijt (hmm!) en veel salades die uit niets meer dan komkommer en tomaat bestaan. IJsjes en ‘coffee based no whipcream tall frappuciono van Starbucks én elke dag een Java Chip Chocolate. En inderdaad: ik ben afgevallen. Turkije en ik zijn een prima combinatie! “Zo dun heb ik je nog nooit gezien”, zei de vriendin. “Heb je je anorexianeigingen doorgezet?”, vroeg de buurman (tegen beter weten in). “Hoe doe je dat toch”, zuchtte mijn moeder om mij vervolgens de lekkerste Indische maaltijd uit Rotterdam voor te zetten. Sateetjes! Dat mis ik nou het meest als ik in Turkije ben, de pindasaus. Daar zou het niet smaken dus ik neem het niet eens mee. Hier is het het eerste wat ik eet.
[rectangle]
Het dubbele aan de opmerkingen is dat ik er uiteraard blij mee ben, wat kilootjes lichter te zijn. Mijn (nieuwe) kleding staat nog beter, ik voel me minder zwaar en het doet me goed. Maar ik vind het ook stom. Niemand zegt ooit dat je te dik bent. Of dat je bent aangekomen. Integendeel, de buurman zet me maar al te graag chocolade, wijn en ijs voor, mijn moeder weet niet hoeveel en hoe lekker ze voor me moet koken en vriendinnen zeggen: “E, jij bent mijn enige vriendin met wie ik taartjes kan eten dus wij gaan taartjes eten.” Ook dat overkwam me gisteren, waarna ik braaf een hazelnootgebakje naar binnen werkte.

Ik eet. Laat niemand denken dat ik dat niet doe. Maar langere tijd in het buitenland zijn, zorgt ervoor dat ik mijn slechte gewoontes zonder probleem achterlaat in Nederland. Slechte gewoontes waardoor ik te veel kilo’s heb die me niet slecht staan, maar dit staat gewoon beter. En nu proef ik het vet en de suiker in de taartjes. Bij de buurman heb ik de chocola zelfs laten staan. Vet en suiker zijn verslavend, ik weet het. En toch baal ik ervan, dat ik opmerkingen krijg over mijn uiterlijk. Want hoezeer mensen ook zeggen dat het om je karakter gaat, het uiterlijk doet er wel degelijk toe. En het besef dat het me óók goed doet, dat mensen je uiterlijk waarderen, vind ik eigenlijk wel confronterend. Want al zeg ik dat ik afval voor mezelf, omdat het gezonder is en ik me er beter bij voel, bevallen de complimenten me. Ik ben blijkbaar een ijdel meisje, ijdeler dan ik dacht. Maar moet ik me daar nou voor schamen of niet?

De prachtige plaatjes van modellen in de hipste mode hebben tenminste een link met de werkelijkheid (kijk, deze vrouw heeft billen!). Daarnaast gaat onze moderedactie niet voorbij aan stevigere vrouwen en dat kan ik ook wel waarderen. [rectangle]

Ik merk zelf dat ik, sinds ik wat kilo’s ben aangekomen, bij de ‘gewone’ kledingzaken niet echt goed meer kan slagen. Vooral op spijkerbroekengebied niet. Vroeger, toen ik nog jeansmaatje 28 had, kocht ik meerdere spijkerbroeken per jaar. Ik wist eigenlijk altijd dat maat 28 goed was en een jeans aanschaffen was een routineklus. Tegenwoordig is het zo’n opgave dat ik er een dag van tevoren al tegenop zie. En toch probeer ik het bijna wekelijks opnieuw. Het stomme is dat ik telkens weer bij een te kleine maat begin met passen.

Hoopvol trek ik een 30 uit de rekken, maar die zit zo krap dat ik meteen overstap naar 32 en 33 om er daarna achter te komen dat de kledingzaak nergens in het pand maat 34 heeft liggen. “Omdat ‘ie niet bestaat of omdat ‘ie uitverkocht is?”, vraag ik aan de verkoopster. Ze haalt haar schouders op. Ze weet het niet (kledingverkoopsters in Amsterdam weten bijna nooit iets). Boos besluit ik niet verder te zoeken en eerst thuis mijn wonden te likken.

Gelukkig weet ik dat ik daar deze week de Libelle met het dossier XXL mode vind. Even ademhalen…

Femke Sterken
Reportage