Ebru – De complimenten bevallen me
Drie keer kreeg ik het te horen gisteren. Eerst mijn moeder: “Jeetje Ebru, wat ben jij afgevallen.” Van mijn moeder. Daarna mijn vriendin: “Laat me raden: Turkije.” En vervolgens mijn buurman: “Wat ben je dun. Heb je wel gegeten?”
Ik heb daar altijd een dubbel gevoel bij. Ja, ik heb gegeten. En hoe! Vlees, vis, kip, frietjes, hamburgers, veel eieren bij het ontbijt (hmm!) en veel salades die uit niets meer dan komkommer en tomaat bestaan. IJsjes en ‘coffee based no whipcream tall frappuciono van Starbucks én elke dag een Java Chip Chocolate. En inderdaad: ik ben afgevallen. Turkije en ik zijn een prima combinatie! “Zo dun heb ik je nog nooit gezien”, zei de vriendin. “Heb je je anorexianeigingen doorgezet?”, vroeg de buurman (tegen beter weten in). “Hoe doe je dat toch”, zuchtte mijn moeder om mij vervolgens de lekkerste Indische maaltijd uit Rotterdam voor te zetten. Sateetjes! Dat mis ik nou het meest als ik in Turkije ben, de pindasaus. Daar zou het niet smaken dus ik neem het niet eens mee. Hier is het het eerste wat ik eet.
Het dubbele aan de opmerkingen is dat ik er uiteraard blij mee ben, wat kilootjes lichter te zijn. Mijn (nieuwe) kleding staat nog beter, ik voel me minder zwaar en het doet me goed. Maar ik vind het ook stom. Niemand zegt ooit dat je te dik bent. Of dat je bent aangekomen. Integendeel, de buurman zet me maar al te graag chocolade, wijn en ijs voor, mijn moeder weet niet hoeveel en hoe lekker ze voor me moet koken en vriendinnen zeggen: “E, jij bent mijn enige vriendin met wie ik taartjes kan eten dus wij gaan taartjes eten.” Ook dat overkwam me gisteren, waarna ik braaf een hazelnootgebakje naar binnen werkte.
Ik eet. Laat niemand denken dat ik dat niet doe. Maar langere tijd in het buitenland zijn, zorgt ervoor dat ik mijn slechte gewoontes zonder probleem achterlaat in Nederland. Slechte gewoontes waardoor ik te veel kilo’s heb die me niet slecht staan, maar dit staat gewoon beter. En nu proef ik het vet en de suiker in de taartjes. Bij de buurman heb ik de chocola zelfs laten staan. Vet en suiker zijn verslavend, ik weet het. En toch baal ik ervan, dat ik opmerkingen krijg over mijn uiterlijk. Want hoezeer mensen ook zeggen dat het om je karakter gaat, het uiterlijk doet er wel degelijk toe. En het besef dat het me óók goed doet, dat mensen je uiterlijk waarderen, vind ik eigenlijk wel confronterend. Want al zeg ik dat ik afval voor mezelf, omdat het gezonder is en ik me er beter bij voel, bevallen de complimenten me. Ik ben blijkbaar een ijdel meisje, ijdeler dan ik dacht. Maar moet ik me daar nou voor schamen of niet?
Gerelateerde artikelen
Lees ook
marg 2009-08-31 17:27:12
Dus zei ik dat we het wel een paar maanden zonder spiegel zouden redden.
Wat is nou een spiegel! Dat denk je als er genoeg in huis zijn.
Als we bij onze dochter zijn kan ik volop spiegelen, die heeft ze ook echt overal hangen. Zelfs op het toilet...een kleintje.
Ebru 2009-08-31 15:11:03
marg 2009-08-31 11:16:52
Dit jaar heb ik niets anders dan een spiegel boven de wastafel. Verder is er GEEN spiegel in huis!
Zelf had ik dat nooit gedacht, maar het is een ramp.
Je ziet niet hoe je eruit ziet met of zonder kleding.
In een groot raam bij de sauna vond ik mezelf een totale afknapper...daar moet volgend jaar iets aan gedaan worden, dan hebben we weer een spiegel, gelukkig!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.