Kati: Ontmoeting met Abbi

Dit hadden we niet zo snel durven denken. Dat Abbi en ik elkaar zo snel zouden ontmoeten. Maar onverwachts is het dan toch gebeurd.
Abbi moest deze week onverwacht naar Nederland ivm familie-omstandigheden. Minder leuk uiteraard.
Maar omdat ze toch in Nederland was, konden wij elkaar voor het eerst ontmoeten.
Eerder dan verwacht! Spannend! De mailtjes van te voren om af te spreken waren al een soort van voorpret. En dan het telefoontje: Woensdagmiddag in mijn woonplaats op het station!
Zo zit je nog met elkaar te forummen, bloggen, mailen en telefoneren en zo fiets je in de stromende regen op weg naar de allereerste ontmoeting!
Wat dat betreft hadden we beter in Zuid-Frankrijk kunnen ontmoeten! Het weer was uitermate triest!
Met bakken komt het de hemel uit! Ik kijk naar de lucht en denk nog: Och het zal wel meevallen, een regenjas en paraplu en dan gaat het wel, en stap op mijn fiets.
Nog in mijn eigen straat ben ik al tot op het bot doorweekt! Mijn linnen broek plakt aan mijn benen vast. Het water stroomt in mijn schoenen. Doortrappen maar want over een paar minuten komt de trein waar Abbi inzit aan! Ik heb een kleinigheidje voor haar gekocht, gewoon zomaar. Het zit veilig in mijn fietstas. Als ik bij het station aankom, zet ik mijn fiets in de rekken en zorgvuldig op slot. Snel haast ik me naar het perron waar de slagbomen al neergaan. Ik spring snel op het perron, nog net op tijd en daar komt de trein met Abbi erin binnen gerold.
Zou zij mij herkennen? Zou ik haar herkennen? Maar ja hoor, daar komt ze al aangelopen en we omhelzen elkaar, begroeten elkaar als twee ‘oude’ vriendinnen.
Dan lopen we naar het centrum waar we een gezellig koffietentje opzoeken, warm binnen weg van de stromende regen. Ik kan opdrogen, we kunnen bijkletsen.