Libelle zoekt…

Sijke 2009-11-29 13:07:52

Er gaat veel kapot als er ruzie is in een familie. Niet alleen degenen die de ruzie hebben lijden maar de gehele familie lijdt.
Ik heb 3 zusjes en met 2 heb ik een goed contact maar met m\'n 3de zusje is er de ruzie en dat alleen vanwege een relatie die ze had met een man die alles bij elkaar loog en bedroog. Hij heeft de nodige leugens en beloftes gedaan tegenover vele mensen. Z\'n ergste leugen was dat hij zei leukemie te hebben. Terwijl onze vader niet lang daarna is gestorven aan de ziekte van Non Hodgkin. Had hij ruzie met m\'n zusje dan terroriseerde hij onze moeder met nare telefoontjes en de andere zussen werden bedreigd. Hij bleek daarnaast ook nog eens een vriendin met dochter elders te hebben. Al met al iedereen had onder deze man te lijden. Ik kon dit niet aanzien en dan met name een weduwe, onze moeder zo te behandelen dat ik er wat van heb gezegd. Dit is me niet in dank afgenomen. Nu is het zo dat alles wat er mis is gegaan in haar relatie en omgang met de familie zij mij de beschuldigende vinger toesteekt. Ze zegt me te haten en dat ik geen zus meer van haar ben. Ik ben dan ook van mening dat ze eerst maar eens naar haar eigen inbreng moet gaan kijken voordat ze anderen beschuldigd. Het heeft in dit geval allemaal met eigen keuzes te maken
Alles is anders. Voorheen werd het Sinterklaasfeest gezamenlijk gevierd, hadden we een zussen dag. De contacten onderling zijn veranderd, ze heeft 2 jonge kinderen en daarmee is het contact moeilijk omdat je zo moet opletten met wat je zegt of vraagt.De spontaniteit is er vanaf.
Net wat ik schrijf de ruzie in de familie heeft veel kapot gemaakt.
Onze dochter is net getrouwd en dan denk je toch even aan alles terug en wordt je bevangen door de emoties van toen en nu. Maar we gaan door want de vreugde van het leven en alles wat ermee te maken heeft hangt niet af van 1 persoon. Je moet er zelf wat van maken.
Mijn vurigste wens is dan ook en hier zal ik erg mijn best voor blijven doen dat het binnen mijn gezin nooit zal gebeuren. Ik denk ook niet dat dat erin zit want daar zijn we veel te hecht voor.

Aarg 2009-11-04 11:55:38

Ik kan alleen reageren vanuit de positie van schoondochter die het contact verbroken heeft en een man die nauwelijks meer contact heeft/wil met zijn ouders. Volgens de (schoon)ouders is de schoondochter het kwade genius en heeft zij haar man veranderd en tegen zijn ouders opgezet.

Het verhaal vanuit ons is totaal anders: schoonouders hebben op een bepaald moment heel kwetsend gereageerd op een voor ons belangrijke gebeurtenis. Ik heb gevraagd of wij die reactie verkeerd begrepen hebben omdat we het heel pijnlijk vonden. Ook de hoop uitgesproken dat het een misverstand was en of dat dan zo snel mogelijk uit wereld uit geholpen kon worden.
Hun (totaal onverwachte en vreemde) reactie was dat ik "ze altijd al gehaat had" (?!) en dat ze de keus van mijn man voor mij afkeurden. Ik heb geprobeerd te praten maar ze konden alleen schreeuwen, krijsen en chanteren. Toen op een later moment mij letterlijk de rug toegekeerd werd, was het klaar voor mij. Ik ben zo beledigd en gekwetst door ze, dat ik niet meer met die mensen om wens te gaan, al zijn het 100x mijn mans ouders.
Mijn man kon niet geloven wat er gebeurde en heeft eerst wel contact gehouden. Tot hij merkte dat er lasterpraat over me werd rondgestrooid etc etc. Na een lange tijd was zijn loyaliteitsgevoel naar hen ook op. Ze hebben nooit een keer willen praten, ze hebben nooit hun excuses aangeboden. Ze hebben allemaal nare dingen gezegd en bedacht en blijven dit doen.

Deze moeder en vader lopen jankend rond omdat hun zoon het contact min of meer verbroken heeft. Ze zeggen dat het door hun schoondochter komt waardoor hun zoon zo veranderd is.
Niet een keer hebben ze in willen zien dat zij degenen zijn die alles veroorzaakt hebben, in stand houden etc. Inmiddels duurt dit al zo'n lange tijd dat alle gevoel wel weg is voor ze. Ze hoeven nu jaren later ook echt niet meer aan te komen (wat ze toch nooit gaan doen) met dat ze erover willen praten of het goed willen maken ofzo.
De gesprekken die mijn man heeft geprobeerd te voeren, ontaarden altijd in nog meer leugens en verzinsels over mij. Het enige wat die moeder soms kan zeggen is "dat kinderen soms hun ogen moeten sluiten voor de daden van hun ouders" (!!), terwijl ze dapper doorgaan met waar ze mee bezig zijn. Ze verlangen van hun zoon dat hij doet alsof er nooit wat gezegd of gebeurd is en nog steeds wordt.

De enige manier waarop deze moeder nog enigszins het contact met haar zoon kan verbeteren is door afstand te houden, op te houden met haar zieke stookpraatjes en een keer naar zichzelf te kijken. Het enige wat ze doet is huilen omdat zij zogenaamd zo zielig is en doorgaan met stoken. In al die tijd hebben ze ook mijn man enorm gekwetst en respectloos behandeld, waardoor zijn gevoel voor ze verdwenen is. Goed wordt het nooit meer en dat hebben ze enkel en alleen aan zichzelf te danken.

De pijn en het verdriet van mijn man, snijden diep in mijn ziel. Hij is zijn ouders verloren zonder dat ze zijn overleden. Maar hij kan niet meer van ze houden, zover zijn ze gegaan...