Maar er zijn nog veel meer leuke plekken in Toscane waar u het echte Italiaanse leven kunt proeven. Deze plekken zijn beschreven in het boek ‘100% Toscane’. Denk bijvoorbeeld aan het proeven van olijfolie bij de boer, lunchen tussen de Italianen aan een lange tafel in de boomgaard, de Chianti-route, torens van de oude vestingstadjes en prachtige heuvels.

Verder vindt u in dit boekje meer over de stad Pisa dan alleen de scheve toren. Allemaal plekken waar u normaal waarschijnlijk niet zo snel zou komen!

‘100% Toscane’ is verdeeld in vier hoofdstukken: Oost-Toscane, Noord-Toscane, West-Toscane en Zuid-Toscane, zodat alles snel te vinden is.

Het boek bevat een CD-ROM voor de TomTom of Garmin. Hier staan alle adressen en beschrijvingen op die u ook in het boek kunt vinden. Erg handig dus, als u een adres uit het boek niet meteen kunt vinden. Zo bent u nog sneller op de bestemming! Verder zit er in het boekje een uitneembare wegenkaart en wandel- en routekaarten.



100% Toscane – E. Leenaars, A. Hofstra, S.Timan, Mo’Media
ISBN 9789057673597, Prijs € 24,95, Genre Reisgidsen
Verschijningsdatum juni 2009



U kunt 100% Toscane van E. Leenaars, A. Hofstra en S.Timan bestellen bij Bruna.

[rectangle]

 Jonge aardpeer van de oktoberoogst kan met schil en al gebruikt worden, schoonboenen is dan voldoende.

Voorgerecht voor 4-6 personen:
3 sjalotjes, fijngesneden
50 g bakbacon, fijngesneden
1 el olijfolie
1 teentje knoflook, geperst
500 g topinamboer, geschild, in blokjes
1 tl rozemarijnnaaldjes
8 dl groente- of kippenbouillon
zout, peper
2-3 el heel fijngesneden bladpeterselie
ca. 50 g belegen boerenkaas, grof geraspt [rectangle]

Bereidingswijze: Bak de ui en bacon circa 6 min. op zacht vuur in de hete olie. Voeg knoflook, topinamboer en rozemarijn toe en bak alles nog 4 min. Voeg de bouillon toe en kook de soep circa 15 min. op zacht vuur tot de topinamboer gaar is.

Pureer de soep, breng hem opnieuw aan de kook en verdun hem eventueel met een beetje bouillon. Breng op smaak met zout, peper en peterselie. Serveer er een kaastuile bij. Maak deze als volgt: verdeel de kaas in cirkels (een dun laagje) in een koekenpan met anti-aanbaklaag en laat de kaas op zacht vuur smelten en krokant worden.

Variatie
Ook soep van pastinaak, op dezelfde manier bereid, is heerlijk!

PRODUCTIE EN RECEPTUUR: Marlies Batelaan. FOTOGRAFIE: Renée Frinking. STYLING: Ingrid van Kuringen. BEREIDING: Jacqueline Pietrowski.

Ergens in een uithoek van Culemborg, op een landgoed waar het net leek alsof de tijd had stilgestaan. Op een windstil laantje, enigszins beschut door wat kastanjebomen. Juist daar, of all places, stond het modeteam van Libelle. Inclusief ondergetekende. [rectangle]

Ons doel van die dag: de modeshoot die u helaas pas in Libelle nr 47 kunnen bewonderen. Een ander doel: het hoofd koel houden! Want man o man, wat was het heet. De Spaanse waaier (souvenir van de zomervakantie) bood een beetje verlichting. Iedereen achter de camera leek zo te zijn weggelopen uit een tropische setting. Korte broeken, hemdjes, fladdertuniekjes en slippertjes.

Maar voor de camera was het andere koek. Winterse koek zal ik maar zeggen. Petje af voor ons model voor die dag. Ondanks de hitte en de best wel kriebelige wollen trui, de maillot en strakke legging, haar in de lak en make-up hield ze zich kranig. Na de eerste foto bombadeerde we Loes (zo heet het model) tot superheldin en iedereen zette alles op alles om het hoofd van Loes cooool te houden.

Jaap, de assistent van de fotograaf, wapperend met een groot reflectiescherm, de visagist met glaasjes water (wel met een rietje erin, want lippenstift) en ik dus met mijn Spaanse waaier. En zo konden we foto na foto maken. Binnen in het landhuis (nee, geen airco) en buiten. Het weeralarm en de storm die op komst zou zijn? Iedereen was er druk mee, maar geen storm gezien. Al met al verliep de dag voorspoedig. Alle geplande foto’s stonden er aan het eind van de dag op. Met bloed, zweet en tranen, Nou ja, vooral het zweet dan.

Maar het is gelukt! Het staat erop! En het resultaat? Nog even wachten tot Libelle nr 47…
 
Ilona Jongepier
Moderedactie

Ik heb vanmorgen de wekker verslagen!
Het was maar liefst 7!!! uur toen ik me besefte dat ik mezelf moest gaan om toveren tot duizendpoot.
Snel de kinderen van hun bed geplukt. De kunst was om zo kalm mogelijk te blijven, want kinderen werken nooit mee als je haast hebt.
Alles wat ik normaal gesproken in een spitsuur aan elkaar rijg, moest ik nu in een kwartier ritsen.
Ik ben net een 5 cilinder dieselmotor ‘s ochtends. Even laten voorgloeien, niet te veel gas geven bij het warm lopen, maar als ik eenmaal aan de draai ben dan draai ik ook met de degelijkheid van een goed geoliede machine. Ik pruttel wel door…..de hele dag als het moet…..
Daar had ik vanmorgen dus geen tijd voor!
Terwijl ik mijn koffie dronk, poetste ik ook mijn tanden en terwijl ik boterhammen smeerde, dronk ik ook mijn koffie. ( Tjah, een dieselmotor zonder brandstof doet het ook niet )
Ondanks het verstoorde ritme verliep alles gesmeerd!
Met dezelfde souplesse als alle andere ochtenden, zaten de kinderen en ik strak in onze veren, klaar voor de dag.
Toen de kinderen op hun plek van bestemming waren, kon ik opgelucht ademhalen….een uur schade ingehaald. Ik vervolgde ronkend mijn weg, enigszins een beetje duf, maar ik was op gang.
Pas toen ik 10 kilometer verderop de snelweg op draaide om naar mijn werk te gaan, besefte ik  dat het niet alleen mijn biologisch klokje was die een beetje in de war was.
"Chips! Oh nee he! Muts! Slimbo! Oelewapper!", hoorde ik mezelf zeggen.
Het is vandaag woensdag!!!!!
Dat is mijn vrije dag………….

Maakt mij dat een workaholic of gewoon een ongelofelijke sufkop?
Sjonge jonge…waar is mijn verstand gebleven……….

Hei hei allemaal,

We waren even druk, dus geen tijd om te schrijven.  We zijn weer over tot de orde van de dag.  Binkie heeft een mooi plekje gekregen onder de appelboom.  Het is wel stil zonder hem want we waren toch 24 uur per dag met hem bezig en dat valt dan ineens weg.  Ilona kwam op vakantie en hadden we ons kind weer even thuis, daarvoor kwamen Rina, Mets , Tom en Wouter ons een weekje verblijden en zij hebben best wel wat werk verzet, vooral hout gereden, gezaagd, gehakt en gestapeld.  Vincent en Quin zijn ook een paar dagen geweest en nog een aantal losse bezoeken van mensen die in de buurt op vakantie waren.  We hebben met allemaal toch nog wat leuke uitstapjes in ons dorp kunnen maken. We konden laten zien dat ons dorp ook hele mooie dingen heeft.  Onze hooitijd is letterlijk in het water gevallen, Ronald zijn vakantie dus ook.  Want hij had vrij genomen om te kunnen maaien en te hooien, het heeft 5 weken achter elkaar geregend.  We hebben toch nog wel wat hooi binnen kunnen krijgen en er zijn een aantal rundballer ( ronde ballen gras in plastic ) gemaakt zodat niet alles verloren ging.  Onze aardappelen groeien goed en we hebben ook wat rabarber in de vriezer.  Helaas geen aalbessen, kruisbessen. Deze struiken zijn helemaal leeg gegetendoor twee van onze geiten die elke dag buiten het hek lopen.  De rest blijft netjes binnen maar bij hun is er geen houden aan.  En het verhaal van de aardbeien kennen jullie al.  Ons erf  wordt weer langzaam erf , sinds vorige week zijn alle gaten weer dicht gegooid en wordt de chaos langzaamaan minder.  Maar we beleven elke keer weer wat anders. Zo zijn we al 5 weken bezig om de geiten naar de slacht te krijgen, de chauffeur van het dierentransport heeft besloten dat hij niet naar boven komt rijden om de dieren te halen.  We moesten ze maar beneden zetten.  Met een touwtje om de brievenbus zeker, onze geiten gaan op pad en blijven niet netjes beneden staan wachten totdat de auto eraan komt.  Dus Nortura gebeld, hele discussie gehad, die je toch gaat verliezen. Ze zouden terug bellen, niet dus. Gisteren ging de telefoon…..de chauffeur van het dierentransport , of we de dieren naar beneden kunnen brengen, hij komt ze woensdag halen.  Nu gaan de geiten in onze eigen aanhanger naar beneden en dan wachten tot ze komen.  Er blijven nog wel een paar geiten over, maar zeven mannetjes is teveel van het goede.  Met de rest van onze veestapel gaat het goed.  Max, ons veulen is groot geworden en wordt langzaam donkerbruin met een wat lichtere staart.  Zijn lichtebruine babyhaar is hij kwijt.  Sokken besloot om maar weer gewoon bij Line te gaan staan en liep uiteindelijk maar gewoon door de stroomdraad heen.  Ze staan nu alweer een poos samen en het gaat heel goed tussen Sokken en Max.  Ze lopen samen in de wei te hollen. Je ligt helemaal in een deuk als je het ziet want Sokken weegt  600 kilo en alles schudt en beweegt.  We zijn nu bezig om de bestaande hekken te repareren zodat we niet steeds zoveel werk hebben om het stroomdraad te verzetten als de schapen weer moeten verhuizen.  Met stroomdraad kost het ons een hele dag en met de bestaande hekken kunnen ze er zo in.  Ja, we lopen zo heel wat kilometertjes af.  Iedereen wil eten en water.  En vinden ze dat het te lang duurt, dan roepen ze wel of ze kijken naar de deur of je er al aan komt.

Dit was het weer voor deze keer, met dank aan alle lieve mensen die geweest zijn, onze kast is weer gevuld met allemaal lekkere dingen.

Ha det bra.

Uitstervend ras…

Mensen die 50 jaar of nog langer getrouwd zijn, zullen in de toekomst nog zelden voorkomen, dat wil niet zeggen dat al die koppels zo heel veel van elkaar zullen hebben gehouden! (uitzonderingen bevestigen altijd de regel)Nee vaak komt daar ook het issue om de deur kijken van toch maar bij elkaar blijven want hoe ouder je wordt hoe moeilijker het is om alleen verder te gaan als je niet zo’n goed huwelijk hebt, kies je dan ook vaker voor alles maar voor lief te nemen.Dan is het vaak slikken of stikken, dan komt ook het gezegde in Goede en kwade dagen om de hoek kijken en dat is niet dat men dan zoveel om elkaar geeft (houden van) maar meer de sleur en de intentie van kiezen voor zekerheid.

Er zijn ook uitzonderingen die de regel bevestigen. Maar als je voorbeeld in je familie hebt, ook weer zo’n gezegde : Goed voorbeeld doet volgen,van hoe je goed met moeilijkheden kunt omgaan dan kan het zijn dat je ook langer getrouwd blijft.Zelf heb ik niet zo’n goed voorbeeld gehad.Mijn ouders hadden over zichzelf de uitspraak  dat ze een (v)echtpaar waren.En dus volgde ik dat voorbeeld ook, de intentie was wel het beter te doen, maar dat is me niet gelukt .En is het ook niet zo dat waar er twee vechten er ook twee schuld hebben. Waar vuur is , is ook rook.

De waarheid ligt toch altijd in het midden.Mannen kunnen niet goed alleen zijn,hebben vrouwen nodig om wat voor reden dan ook, is het niet om de sex, dan wel om voor te zorgen en om niet alleen te zijn, veel mannen hebben verlatingsangst en nemen daarom vaak geen stappen om aan de situatie iets te veranderen, of gaan veel Alcohol drinken,En daar kunnen dan veel vrouwen weer niet tegen.Alcohol is een killer zeker voor de harmonieuze situatie.

er komt weer een vervolg.

Een paar weken geleden hebben wij voor het eerst een bezoek gebracht aan een bouzouki-club in het naburige dorp. Wat een belevenis! Toen we de volgende morgen om twaalf (!) uur aan ons ontbijtje op het balkon zaten, hebben we zeker eerst nog een uurtje verdwaasd voor ons uit zitten staren om alle indrukken die we de nacht ervoor hadden opgedaan te verwerken.

Het begon allemaal als een ‘gewoon’ verjaardagsfeestje. Een goede vriend van ons vierde zijn naamdag – het Griekse equivalent van onze verjaardagen – en had ons uitgenodigd dat feit bij hem thuis mee te vieren. We arriveerden er rond tien uur en werden door de al aanwezige familieleden hartelijk ontvangen. Jorgio’s vierentachtigjarige vader – door iedereen Papous genoemd – had er zin in. Met glinsterende oogjes van plezier trok hij de aanwezige dames mee de hal in waar precies genoeg ruimte was om een dansje te maken. Het hielp dat Jorgio’s zus danslerares is en mij de pasjes voordeed, zodat ik gezellig mee kon huppen. Nu ben ik in mijn Hollandse leven jaren line-dance-instructrice geweest, dus toen Bruce Springsteen nogal onverwachts uit de luidsprekers schalde, schakelde ik spontaan over op een linedansje. Dat vond Papous zo mooi, dat ook hij even later luid HiiiHaa roepend en stampend met niet aanwezige cowboylaarzen in het halletje ronddanste. Wat een plezier hadden we op die nog geen vijf vierkante meter!

Rond één uur ging Papous slapen en de ‘jongere garde’ onder aanvoering van het feestvarken besloot als afsluiting van de avond een bezoek te brengen aan de plaatselijke bouzouki-club. Toen we aan het schemerduister gewend waren, zagen we dat de beslist niet klein uitgevallen ruimte afgeladen vol was. Overal tafels waar minimaal vier, maar vaker acht tot tien mensen duidelijk veel plezier hadden. Gelukkig was er voor ons groepje nog een tafeltje tegenover de dansvloer annex toneel met daarop de bouzouki-band. De ober stond al naast ons om te vragen wat onze ‘tafel’ wilde drinken, want hier gingen de drankjes blijkbaar niet per persoon, maar per fles; in ons geval een goede whisky. De fles, ijsemmer en cola arriveerde tezamen met drie theebladen vol rode, roze en witte anjerknoppen, bestemd om naar de optredende zangers en zangeressen te gooien. Of naar elkaar…

De optredens gingen non-stop door. Iedereen klapte, zong en danste – op het toneel – mee. De artiesten hadden soms nog net een hoekje van het podium ter beschikking om hun lied ten gehore te brengen. De bloemen vlogen om hun en onze oren, net als de bekende witte bordjes, want ja, scherven brengen geluk! Ook aan onze tafel werd een stapel bordjes bezorgd en zelden heb ik een man vrolijker zien kijken dan Jorgio, toen hij ze een voor een op de tafel en op de grond kapot smeet. De optredens van de artiesten werden afgewisseld met een buikdans van vier schone dames, die niet alleen op het podium, maar ook op de tafels hun schuddende kunsten vertoonden. Dit alles uiteraard onder enthousiaste aanmoediging van het publiek. Tussen de bedrijven door veegden de obers het toneel en de gangpaden schoon, zodat er weer plaats was voor de volgende lading bloemen en scherven.

Om een lang verhaal kort te houden: rond half vijf struikelden wij de club uit. Niet van de hoeveelheid drank, maar van het lachen! Zelden heb ik zoveel mensen zo ongedwongen en zo enthousiast zo verschrikkelijk veel plezier zien hebben als daar in die bouzouki-club. Mocht u nu altijd hebben gedacht dat dit soort dingen speciaal voor de toeristen wordt georganiseerd, dan kan ik u bij dezen uit de droom helpen. Toen onze ogen aan het schemerduister gewend waren, herkenden wij aan de naburige tafeltjes geen enkele ‘buitenlander’, maar wel talloze dorpsgenoten die hun avond op deze typisch Griekse manier doorbrachten. Met zang, dans en vooral ‘pareia’ : het samenzijn met vrienden. En, zoals wij de volgende morgen – nou ja, middag eigenlijk – bij het wakker worden hardop constateerden, dat is echt niet de slechtste manier om de tijd mee door te brengen. Op zoveel plezier kun je nog weken teren.

Door de mazen
van mijn verstikkend
gewaad
ontluikt het.
Kom mijn dochter
verberg je
in de plooien,
hoor het tekeergaan
van mijn hart
duizend keer liever
dan het geweld daarbuiten.
Voel mijn hartstochtelijke liefde
geborgen
in de ingewanden
van mijn ziel.
Peil de diepte
mijn dochter,
van de liefde
voor mijn liefste
waaruit je bent ontstaan.
Bescherm je oren
voor het  oorverdovende,
je hart
voor het hartverscheurende,
je ogen
voor het oogverblindende.

Gewond en geschonden,
vechtend, vluchtend
uit de klauwen
van de krankzinnige
weerzinwekkende
verloor ik
hoe schrijnend,
nadat ik mijn liefste
had gevonden,
plotseling jóu,
voor míj
een moeder,
nog schijnend
met duizend
schitterende zonnen.

Noordgrens door Jim Lynch

Waar het over gaat: Licht autistische Brandon gaat bij de Amerikaanse grenspolitie en blijkt een fantastische agent te zijn.

De eerste zin: Het zou nog lang het gesprek van de dag blijven, die avond waarop Brandon Vanderkool een reuzensprong over het besneeuwde weiland van de Crawfords maakte om zich op de prins en de prinses van Nergensland te storten.

Waardering: 9

Brandon heet hij. Hij is knap, blond, reusachtig groot en alle vrouwen willen eigenlijk maar één ding: met hem naar bed. Maar van seks en flirten snapt hij niets. Hij begrijpt de vogels, de wind, het ruisen van de bomen en het stromen van water. Hij doet vogeldansjes, maakt kunstwerken van bladeren en wiegt zijn bovenlichaam heen en weer als hij zich concentreert. Brandon is fascinerend anders en ik ben heel veel van hem gaan houden.

Joints tegen de pijn
Het verrukkelijke aan dit boek is dat je hem en al die andere mensen uit het dorp leert kennen. Brandons vader, de veehouder, die dag in dag uit zijn koeien oplapt, maar het liefst zou zeilen. De buurman rechts, die joints rookt om de pijn van de MS te onderdrukken. De buurvrouw links, die een goed draaiende massagesalon heeft. Het worden je vrienden. Als lezer ben je de onzichtbare dorpsgenoot die het wel en wee op de voet volgt.

Intrigerende plek
Ik bemerkte bij mezelf een soort gretigheid, een oprechte betrokkenheid: hoe zou het nu verdergaan met de ziekte van X en zal de liefde opbloeien tussen Y en Z? De plek waar het verhaal zich afspeelt is intrigerend: het grensgebied tussen Amerika en Canada. Op deze strook land (de natuur wordt prachtig beschreven) wordt gesmokkeld bij de vleet. Heel veel cannabis – interessant hoe die stiekem geteeld en geoogst wordt – maar ook mensen. Mooi hoe de relaxte mentaliteit van de Canadezen wordt afgezet tegen de Amerikaanse angstmaatschappij. Ik geef een 9.

Noordgrens – Jim Lynch, Uitgeverij Contact
ISBN 9789025430542, prijs € 24,95

Wilt u Noordgrens meteen bestellen?

Gisteren heb ik met mijn dochter een dagje in onze hoofdstad doorgebracht en met dank aan de NS zomertoer – waar we uiterst voordelig eerste klas mee konden reizen – en de Hermitage, hebben we een heerlijke dag gehad. Voor iedereen die geïnteresseerd is in het leven aan oude Europese hoven kan ik deze tentoonstelling aanbevelen. Ik heb er van genoten.

We zijn natuurlijk niet de hele dag in De Hermitage geweest. Binnenkort hebben wij een themafeest en ik dacht dat ik in één van die vele Amsterdamse souvenirshops de benodigde attributen hiervoor zou kunnen vinden. Wij zijn winkeltje in en uit gegaan en hebben uiteindelijk gevonden wat we nodig hadden. Ondertussen keek ik mijn ogen uit. Nou kan ik echt wel tegen een stootje hoor en van een Delftsblauwe zoutpot in de vorm van een mannelijk geslachtsdeel ben ik niet echt onder de indruk. Ook die handboeien met felgekleurde bontjes zijn nog wel grappig. Je zit tenslotte vlakbij de Wallen, dus kun je zoiets verwachten. Alhoewel sommige dingen naar mijn idee weinig met souvenirs te maken hebben en meer in een seksshop thuishoren. Maar wat mij werkelijk verbaasde is de link die de souvenir industrie tussen cannabis en Amsterdam legt. Blijkbaar verkoopt het goed, want er zijn sokken, boxers, shirts en weet ik wat al niet meer, te koop met een afbeelding van Cannabis. Dit plantje wordt soms zelfs verwerkt in het wapen van Amsterdam. Natuurlijk weet ik dat er Cannabis lollies te koop zijn, maar dat die gewoon in een souvenirwinkel liggen, was voor mij nieuw. Geen wonder dat men in het buitenland soms een vertekend beeld heeft van Nederland.  

Nu begrijp ik best dat deze souvenirs een hoog ‘grap’ gehalte hebben, maar je moet er toch niet aan denken dat je door vrienden of familie verrast wordt met dergelijke rommel. Waar laat je die wanstaltige producten? Moet je die vreselijke zoutpot dan ieder etentje met het desbetreffend stel op tafel zetten of verdwijnt deze na een paar weken achter in de kast om nooit meer tevoorschijn te komen? Zelf heb ik een aantal jaren geleden gekozen voor een kitschplank. Boven mijn bureau hangt een grote plank en alles wat niet direct bij de inrichting van mijn huis past, gaat op deze plank. Een prima oplossing en eerlijk gezegd staat al die kitsch bij elkaar nog niet eens zo raar. Ik heb dus een oplossing gevonden voor minder leuke cadeautjes, maar vraag me af wat jullie doen met dergelijke wanstaltige geschenken?

Wat is houden van?

Als stelling in deze: Zou het een statement kunnen zijn, dat het niets te maken heeft met ,het zich tot mekaar aangetrokken,vleeselijk,(lichamelijk) voelen. Nee ‘t gaat verder dan dat! Het maakt niet uit met welke vrouw /man je het bed deelt,dat is sex, behoefte hebben aan vleeselijk kontact, dat kun je bijna met iedere man/vrouw.Eigenlijk vindt ik dat kort door de bocht, want mijn gevoel zegt wel degelijk dat  ik niet met zomaar een man/vrouw het intiemste kan delen.

Het moet ook iets hebben van ‘t tot mekaar aangetrokken voelen.Er moet Harmonie zijn en dat is nu precies wat in de meeste huwelijken ontbreekt. ( 1 op de 3 huwelijken strand in een echtscheiding) De balans moet in evenwicht zijn en dan is er ook Harmonie! Maar omdat je als man/vrouw altijd uit een bepaald nest komt, zegt de opvoeding heel veel zo niet alles. Als man/ vrouw geef je je intiemste gevoelens niet zomaar weg, dus ook je lichaam (je lijf) niet. Als je heel erg verliefd bent, denk je algauw als het op rolletjes loopt in de relatie of verhouding na lange tijd( of als je op het eerste gezicht verliefd geworden bent) dat je met zo’n persoon wel verder kunt gaan.Maar er is heel veel voor nodig om elkaar te leren kennen en te vertrouwen.(daar reist dan weer de vraag op of er niet te snel getrouwd wordt) of te snel wordt samen gehokt of gewoont.

Vroeger ging een stelletje ook eerst verloven, ook dat wordt niet meer gedaan, die verlovings tijd was er niet voor niets. Als het vertrouwen ontbreekt, of men leert elkaar niet genoeg kennen voor men samen gaat dan komen er al gauw scheuren in zo’n verbinding.Ik ben er wel achter gekomen dat er veel vertrouwen moet zijn in het huwelijk en ook dat je daar hard voor moet werken in je relatie,regelmatig met elkaar communiceren en je emoties delen, want als je dat niet doet of onderdrukt en dan denkt hij of zij zal wel gelijk hebben in sommige issues dat is beslist niet de manier, want ieder komt uit een andere situatie en dat moet leren veranderen, naar de partner toe waarvan je denkt te houden, ook luisteren naar elkaar toe en dat vergt vaak veel energie.Er zijn ook situaties waar  de partner vaak teert op de energie van  de andere  partner.

Als je wilt reageren is dat leuk, wil hier nog dieper op ingaan, wordt vervolgd.

Mijn grootste angst is dit weekend in rook op gegaan, als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik had altijd gedacht dat wanneer ik een nieuw liefje zou hebben, de kinderen het er moeilijk mee zouden hebben. Ze moeten ineens hun mama delen, de aandacht moet verspreid worden en ze moeten een deel van hun territorium afstaan….Jah, daar was ik echt bang voor……

Maar goed, om om die reden dan maar helemaal van een liefje af te zien…..
Ik ben nu wel blij met een afwashulpje, warm bed, dvd-speler-fikser, boodschappendrager, vuilnis-buiten-zetter, film-maatje en meer van die leuke dingen waar ik geen verstand van heb, geen zin in heb of die leuker zijn om samen te doen.
Ik dacht dat wanneer ik de kinderen zou kunnen laten inzien,  wat ik ook zie, dat het allemaal wel goed zou komen. Dat ze hem wel zouden accepteren, ook al zou dat veel tijd en beleid kosten.

Uiterste voorzichtigheid……..

Waar heb ik me druk om gemaakt………???
Of het nu is dat mijn kinderen zo makkelijk zijn in de omgang of omdat het is dat liefje Bas zich tijdens de bezoekjes in het weekend zichzelf weer helemaal kind voelt, zodat de kinderen hem als "speelkameraad" beschouwen. Mijn persoonlijke gedachten gaan uit naar het laatste……..
Hij leest Rosi voor, zelfs zo goed, zodat ik inmiddels al een voorleesverbod heb.
Hij kickt op het speelgoed van Mari, die nu zo blij is dat er eindelijk eens iemand op niveau met hem over al die actie figuurtjes kan praten.
In de supermarkt speelt hij verstoppertje, zodat zelfs mijn moeder opmerkte dat het wel fijn is om eens boodschappen te doen zonder jengelende kinderen.
Hij speelt met Playmobil, Lego, spelletjes, computergames en leert ze slimme truukjes bij puzzel-spelletjes.

Ik moet uit alle macht gewoon vechten voor MIJN tijd!

Op een slinkse manier en met een klein, niet pedagogisch verantwoord, omkooptrucje zei ik ze dat ze nu maar eens even lief boven moesten gaan spelen, omdat mama ook wel eens gezellig met Bas wilde kletsen. Ik had inmiddels alles aan de kant, alles al gedaan wat ik moest doen en inmiddels was ik ruim door mijn eigen ‘heilige’ tijd heen.
Ik verveelde me de pleuris………..en was me al hevig aan het afvragen voor WIE hij nu eigenlijk kwam.

Het hielp….met sputterende tegenzin strompelden ze zichzelf naar boven……
Maar niet voor lang…..
Na 5 minuten stond mijn dochter in de deurpost, armen over elkaar, met een blik zoals alleen kenau’s kunnen kijken…….
"Ben je klaar met hem? Dan wil ik hem nu weer terug hebben"…………………HUH??????

Ik maak me ook altijd druk om niks………

Dat gevoel bezorgt me – pas weer aan het werk – altijd een beetje heimwee.

Nu de basisscholen in noord en midden Nederland weer zijn begonnen, wordt Nederland wakker. Al gaat het nog wel een beetje langzaam. Bij mezelf vanochtend iets té langzaam; ik vergat mijn brood (ontbijt) en fruit mee te nemen. En toen ik van mijn woonplaats (Arnhem, valt onder regio zuid: nog twee weken vakantie!) naar de redactie in Hoofddorp treinde, duurde de stop in Utrecht geen paar minuten zoals gewoonlijk, maar wel ruim een kwartier. [rectangle]

Reden van het oponthoud? De conducteur die de trein moest begeleiden had zich nog niet gemeld! Ook te langzaam wakker geworden misschien. Terwijl de trein weer opstartte, sms’te een collega dat ook rond Schiphol Nederland was ontwaakt. Massaal in dit geval, want zij stond in een file van zestien kilometer en wist zeker dat ze erg laat op de redactie zou zijn.

Ik bladerde in de nieuwe Libelle en las een uitstekende tip om de vakantie-blues te verdrijven. Tijdens het vrij zijn genieten we intens, omdat we alles met veel aandacht doen en beleven. Da’s nog eens een wake-up call, want zo kun je natuurlijk ook genieten van al die dingen waar je vol overgave voor koos: gezin, baan, vrienden. In de hectiek van alledag vergeet ik dat nog wel eens. Ik scheur het flardje tekst uit Libelle (nr. 35) en neem me voor dat vanavond thuis op het prikbord te hangen. Fijne reminder voor als ik binnenkort weer eens rennend het huis verlaat (en mijn brood dreig te vergeten).
 
Alida Dijk
Reportageredactie

Natuurmonumenten zet zich al honderd jaar in om de natuur op het eiland te beschermen. Ervaar zelf het ultieme eilandgevoel en ga meer naar Texel!

Grootste waddeneiland
Texel is ons grootste waddeneiland en de natuur speelt er een hoofdrol. Natuurmomenten beschermt al honderd jaar de flora en fauna op het eiland: ze beheert er 23 gebieden met een totale oppervlakte van wel duizend hectare. Neem bijvoorbeeld De Schorren: dit buitendijkse gebied is een paradijs voor vogels en vormt hiermee het levende bewijs dat de aanpak van Natuurmonumenten werkt. Hier rondlopen, geeft je het gevoel dat de tijd heeft stilgestaan.

Texel Weetjes
* Op het eiland wonen meer schapen dan mensen. Vandaar dat ze alom aanwezig zijn in de vorm van wol, dekbedden, zeep en kaas. Ook het Texelse lamsvlees is beroemd.
* Het eiland beschikt over de mooiste picknickplekjes van Nederland. Langs de Waddendijk staan diverse picknickbankjes met uitzicht over de zee of over het eiland.
* De excursie ‘Kwelderavontuur De Schorren’ biedt de mogelijkheid om kennis te maken met de planten, vogels en kreken en het leven ín de wadbodem tijdens een spannende oversteek.

Libelle Arrangement Texel: Uitwaaien aan zee
Zon, zee en wind maken van Texel een perfecte plek voor een midweek of weekend weg, zeker bij Landal GreenParks Sluftervallei (Cocksdorp).

Prijzen en data – Weekenden
4, 11, 18, 25 sept., 2 oktober   € 165,-
9 oktober                                  € 165,-
30 oktober                                € 145,-
6, 13, 20, 27 november             € 125,-
4 en 11 december                     € 125,-
18 december                             € 165,-

Midweken
7, 14, 21, 28 sept., 5 oktober   € 165,-
12 oktober                                € 165,-
2 november                               € 145,-
9, 16, 23, 30 november             € 125,-
7 en 14 december                      € 125,-
*3e t/m 6e persoon:                  € 55,- p.p.

Inclusief
- Verblijf in een comfortabele bungalow
- Een huurfiets voor drie dagen p.p. met versnellingen
- 1x driegangenmenu van de chef
- Fles wijn en welkomstpresentje in de bungalow
- Bedlinnen en opgemaakte bedden bij aankomst
- Keuken- en handdoekenpakket
- Toeristenbelasting en reserveringskosten

Meer weten?
Voor informatie, reserveringen of de gratis brochure kunt u contact opnemen met de reserveringsafdeling via tel. 0900-88 42 (€ 0,20 per minuut) of kijk op www.landal.nl/libelle. Vermeld bij uw reservering wel de code LIB21L. Deze aanbieding van Landal Sluftervallei geldt alleen voor nieuwe reserveringen en niet in combinatie met andere acties, kortingen, spaarprogramma’s en voordeelcheques. De beschikbaarheid voor deze aanbieding kan verschillen en is beperkt.

Onderstaand gedicht had ik ingestuurd voor de
Selexyz Scheltema Almere poezieprijs 2009.

Het thema was: Achter mijn rug.

Heel blij was ik toen ik een mailtje kreeg
dat dit gedicht genomineerd was en ik uitgenodigd
werd in Almere dit gedicht voor te dragen.

Toen ik ook nog eens de tweede prijs in ontvangst
mocht nemen was mijn vreugde compleet.

Graag deel ik dit gedicht met u.

Achter op de fiets

Achter mijn rug
zit mijn zoon,
ik fiets met hem
langs de spoorbrug.

Hij ratelt aan één stuk door
over kikkers, ooievaars,
potjes kikkerdril,
over juf die
een baby’tje krijgt in april…

opeens is hij stil,

vraagt dan verwachtingsvol:
“En mam,
word jij al een beetje bol?”

Ik, juist mijn “kikkerproef”
achter de rug…
juich bijna
naar hem terug:

“Misschien dat in april
mijn buik ook groeien wil!”

Coby Poelman-Duisterwinkel
 

Naast de nieuwste romans, literaire werken en spannende thrillers kunt u ook volop genieten van boekpresentaties, podiumoptredens, interviews met nieuwe, bekende en super populaire auteurs, signeersessies, exclusieve previews van boekverfilmingen en bijzondere buitenacts op het terrein van de Westergasfabriek.
[rectangle]
Manuscripta
Manuscripta is een jaarlijkse tweedaagse manifestatie in de Westergasfabriek waarin het nieuwe boekenaanbod aan het publiek wordt getoond. Het vindt altijd plaats in september, aan het begin van het nieuwe boekenseizoen. De eerste Manuscripta vond plaats in 2007, daarvoor werden de nieuwe boeken alleen aan de boekhandels en aan de pers gepresenteerd. Manuscripta is volledig gericht op het publiek dat nieuwe boeken kan bekijken en inkijken, auteurs kan ontmoeten en diverse gebeurtenissen kan bijwonen.

Wanneer: zondag 6 september 2009 is Manuscripta speciaal open voor publiek van 11:00 t/m 18:00 uur.

Waar: terrein Westergasfabriek in Amsterdam.

Prijs: kaarten kunt u bestellen via de website van Manuscripta en kosten € 10,- p.p.

Gratis Libelle Bookazine!
Tegen inlevering van deze bon ontvangt u bij de stand van Meulenhoff | Boekerij (stand nummer 51) een gratis Libelle Bookazine! U kunt kiezen uit de titels: De naamgenoot van Jhumpa Lahiri of De zus van Mozart van Rita Charbonnier. Wees er wel snel bij, want OP=OP.

Download de waardebon!

Informatie
Manuscripta Westergasfabriek, Haarlemmerweg 8, 1014 DB Amsterdam, website: www.manuscripta.nl

• Adres voor routeplanner: Parkeergarage Westerpark, Van Bleiswijkstraat 8, 1051 DG Amsterdam

Voor circa 20 stukjes
Verwarm 500 g kristalsuiker, 60 g gezouten boter, 3½ el gecondenseerde melk (blik) en 1,7 dl water in een grote pan tot de boter is gesmolten en de suiker is opgelost.

Breng het mengsel al roerend aan de kook. Laat het circa 10 min. zachtjes koken, het mengsel moet dik zijn en in een goudkleurige karamel veranderd zijn.

Laat de karamel, van het vuur af, circa 5 min. afkoelen.

Klop de fudge daarna 5 tot 10 min. stevig door met een houten lepel. Schep de fudge, voordat hij te hard is, in een ingevette lage schaal. Snijd de fudge voordat hij helemaal hard is in stukjes en laat deze verder afkoelen.

Bereidingstijd: 30-45 min.

Variaties
Met gedroogde (bos)bessen Voeg, na het kloppen, 30 g gedroogde (bos)bessen toe.
Met chocolade Voeg, voordat het mengsel aan de kook wordt gebracht, 2 tl cacao toe.
Met (para)noten Voeg, na het kloppen, 25 g fijngehakte (para)noten toe. [rectangle]

Toch denk ik dat voor veel mensen, jong en oud, internetdaten heel goed kan helpen bij het vinden van een partner.

Lange tijd was internetdaten raar en moest je je er eigenlijk een beetje voor schamen. In die tijd zette ik mijn eerste schreden op dat pad. Vooral via mijn weblog had ik soms contact met lezers met wie ik al een tijdje mailde. Mijn vrienden keken me meewarig aan, maar ik vond het eigenlijk heel leuk. In mijn eigen kringen kwam ik niemand tegen en van deze mannen wist ik in ieder geval dat we gezamenlijke interesses hadden.

Meestal eindigde een ontmoeting niet in meer. Soms wel. Maar dat ging dan na een tijdje toch voorbij.
Tot twee jaar geleden. Na jaren had ik besloten me weer op zo’n site in te schrijven. Toch met schroom, want dergelijke ontmoetingen kunnen je ook een naar gevoel geven: de onzekerheid, de te hoge verwachtingen, het moeten afwijzen of afgewezen worden. Maar ik was 31 en zo’n beetje de enige vrijgezel in mijn omgeving.

Toen ik hem zag, wist ik het niet meteen. Het leven is geen Hollywood-film. Maar al snel kon ik niet meer eten en was ik dag en nacht aan het stuiteren. Al snel was het wederzijds duidelijk: dit zit wel goed. Op een totaal andere manier dan ik had kunnen voorspellen. Hij is degene met wie ik onlangs een appartement heb gekocht. Hij is degene met wie ik kinderen wil. Hij is degene met wie ik oud wil worden. Allemaal dankzij dat vermaledijde internet.

[rectangle]

Zeker in het begin moesten we ons verantwoorden: hoe groot is de kans nou dat je elkaar leuk vindt, als je elkaar niet hebt gezien? Het klinkt bovendien niet als een romantisch verhaal. “Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?” “Via internet.” Als schrijver vind ik dat wel jammer ;-)

Inmiddels lijkt internetdaten iets meer geaccepteerd te worden. Ik ken mannen en vrouwen van alle leeftijden die een partner via internet hebben gevonden.

Vindt u het kunnen? En zou u het aandurven? Of bent u zelfs een van die mensen die getrouwd is na een internetdate? Ik ben heel benieuwd!

PS. Als u dit leest, bevind ik me, met mijn internetdate, in de Spaanse hitte. Ik probeer vanaf daar te reageren! En volgende week…is Wieke er weer.

Stone vlucht de operatiekamer uit en verdwijnt spoorloos. Een bevriende artsenstel ontfermt zicht over de twee jongetjes, die opgroeien in het Etiopie van de jaren zeventig. Het land wordt geteisterd door een revolutie die iedereen meesleurt in een spiraal van geweld en verraad.

Toch is het niet de politieke situatie waardoor de twee jongens tegenover elkaar komen te staan, maar de gedeelde passie voor dezelfde vrouw. Marion ontvlucht het land. Jaren later slaat het noodlot toe en komt zijn leven in de handen te liggen van de twee mannen die hij het minst vertrouwd: zijn broer en zijn vader.
[rectangle]
Blijken ze in staat de pijn en het verdriet uit het verleden te overwinnen en oude wonden te helen? Het antwoord leidt niet alleen tot het dramatische hoogtepunt van De heelmeesters, maar ook tot een onverwachte ontdekking over de laatste dagen van hun moeder en geliefde, zuster Mary Praise.

De heelmeesters is het romandebuut van Abraham Verghese. Het verhaal beweegt zich tussen twee continenten, en bestrijkt de levens van de tweelingbroers Marion en Shiva, die hun leven lang zoeken naar de reden van het vertrek van hun vader. De heelmeesters is een indrukwekkend en menselijk verhaal vol verbeeldingskracht dat de lezer diep raakt. Een onvergetelijk portret van twee broers, een ode aan de geneeskunst en een familiesaga over vaders en zonen, macht en compassie, vertrouwen en verraad.



De heelmeester – Abraham Verghese, Uitgeverij De Bezige Bij
ISBN 9789023440581, Prijs € 25,00, Genre vertaalde literatuur
Verschijningsdatum juni 2009



U kunt De heelmeester van Abraham Verghese hier bestellen.

Zaterdagavond, heerlijk liggen mijn kinderen, mijn man en ik op het grote bed te kijken naar K2 zoekt K3. We zien een meisje, dat door is naar de volgende ronde, dolgelukkig samen met haar moeder door de gangen rennen. Naast mij klinkt plotseling: "jij kan niet rennen".  Verbaasd kijk ik mijn dochter van 6 aan. "Kan mama niet rennen, waarom niet?". "Omdat jij te zwaar bent", zegt ze,  "veel te zwaar, je bent wel 185 kilo". Au! Nou weeg ik gelukkig nog lang geen 185 kilo en kan ik best rennen, blijkbaar vindt dit meisje dat haar mama veel te dik is en niks kan, dat doet zeer. Mijn dochter is allang met iets anders bezig maar ik blijf liggen met een brok in mijn keel, die deze avond ook niet meer weg zal gaan. Ik droom zelfs dat ik een weegschaal koop, dat ik er op ga staan en dat de weegschaal 175 kilo aanwijst, met een heel naar gevoel wordt ik wakker en denk "nu moet ik er echt wat aan doen". Zondag hebben we nog een feestje met een etentje, maandag heb ik nog een verjaardag maar dinsdag gaat het echt gebeuren, dit keer echt, ik zweer het. Ik wil me gezond voelen, ik wil me weer mooi voelen, maar bovenal wil ik dat mijn dochter mij een mooie mama vindt die lekker hard kan rennen.