Femke – Terug in Nederland
Vakantie vieren in Suriname is hemels.
Echt waar. Als je zorgt dat je jezelf genoeg comfort gunt om de hitte te weerstaan (airco in goed hotel, zwembad, constante voorraad ijs) dan verglijden de dagen op zo’n heerlijke manier dat je terug in Nederland kampt met een zeurend gevoel van heimwee: ‘Kon ik nog maar één keer die lieve dolfijnen zien’, ‘Werd me nog maar een paar minuten met die aapjes in het wild gegund’ , ‘Kon ik maar leven zoals creolen in hun traditionele hutjes…me zorgen makend over vis vangen en buffels schieten en niet over de nieuwste i-Pod of wat ik nu weer moet vragen voor mijn verjaardag.’
Tja, in de ogen van een toerist kan een land heel andere vormen aannemen dan voor de mensen die er wonen. Je ziet de nieuwste auto’s over de straten rijden, je wordt vriendelijk bejegend en de trip naar het binnenland is zo verzorgd en zo luxe dat je je afvraagt of dat er in Nederland op dezelfde manier is…
Maar dan kom je in het kindertehuis waar je broer en zijn vrouw (die in Suriname wonen) af en toe activiteiten met de kinderen doen. Je schrikt. Je had je iets anders voorgesteld bij een opvanghuis. Het stinkt er naar mest. Er zijn geen lakens op de bedden. Er is geen structuur of orde. Je hoort dat sommige van deze kinderen zomaar over de schutting zijn gezet. Door moeders die al teveel kinderen hadden. Door buitenvrouwen die geen geld hebben om hun kind te kunnen opvoeden. Je bedenkt je dat moedergevoelens dus ook ergens verband houden met welvaart, want jij kunt er niet bij…je kind over de schutting zetten bij een opvanghuis en je omkeren. Weglopen.
Je wordt boos als je hoort dat de overheid kindertehuizen in Suriname geen financiële steun geeft. Dat het allemaal particuliere initiatieven zijn. Zonder enige regelgeving. Je moet de brok in je keel wegslikken als er een jongetje van tien maanden op je schoot zit die helemaal in je wegkruipt. Nee, je kunt hem niet meenemen. Je bedenkt spontaan dat je hier een kindertehuis op wilt gaan zetten, maar hoe groot is de kans dat je dat doet?
Je bent slechts een voorbijganger die het geluk had om op de juiste plek geboren te worden.
Gerelateerde artikelen
Femke S 2009-09-30 11:36:50
marg 2009-09-24 20:13:34
geertjeF 2009-09-24 12:39:51
Ik ben in veel landen geweest waar dit het geval was. Heb in Zuid Amerika ook het nodige leed moeten aanschouwen. Ik in een vijfster super de luxe appartement bij rijke vrienden, die mensen in dienst hadden die nog geen honderd meter verderop in een krottenwijk woonde. Ze hadden een kindermeisje, Bianca, een ontzettend lief meisje die er iedere dag weer als door een ringetje te halen uitzag. Ze nodigde me uit om een keer bij haar family te komen eten. Mijn vrienden raden dat me sterk af, je moet je niet me het personeel inlaten. Dat gaf mij alleen maar aansporing om het juist wel te doen. De dag van mijn afspraak brak aan. Ik wist dat Bianca een zieke moeder had en voor zes broertjes en zusjes de kost verdiende. Ik nam een grote tas met allerlei spulletjes mee, kleur boeken en veltstift pennen, voor haar moeder een nieuw kussen, waarom weet ik ook niet, maar ik voelde gewoon dat dit het juiste kado was. Voor Bianca had ik een blouse en rok gekocht en wat make-up. Daarnaast wat etenswaren en vers fruit. De woning bleek uit twee met golfplaat bedekte kamers te bestaan waar ze met z\'n allen in woonde. Een kraan met koud water op de binnenplaats die ze met nog drie andere gezinnen deelde, het toilet een gat in de grond die iedere twee weken werdt leeg geschept door de bewoners. Ik werdt ontvangen alsof ik de koningin zelfve was, de hartelijkheid, de moeite die ze voor me hadden gedaan, ongelooflijk. Haar moeder huilde toen ik haar het kussen gaf, ze had er geen. De kinderen vielen op het speelgoed en Bianca was zo gelukkig met haar nieuwe kleding en make-up, dat ik er zelf bij begon te huilen. Ik gaf zo weinig, voor mijn gevoel dan, maar het werdt ontvangen alsof ze de loterij hadden gewonnen. Na het eten, rijst en groenten, kwamen er allemaal buren langs die de \'blanke hollander\' van dicht bij wilden zien. We hebben gezongen en gedanst en vreselijkl gelachen. Ik werdt na deze bijzondere avond weer keurig netjes door een oom van Bianca naar het appartement gebracht. Na het einde van mijn verblijf heb ik Bianca en haar family meegenomen naar een Macdonalds, waar ze nog nooit eerder waren geweest. De stralende blije gezichten van de kinderen toen ze aan hun Bigmacs zaten was onbeschijfbaar. Het is alweer 30 jaar geleden maar die avond vergeet ik nooit meer.
En ik zag ook dat straatarm nog niet ongelukkig hoefde te betekenen. Ik heb nog een paar jaar contact gehad met Bianca en pakketjes naar haar family gestuurd, tot ik op een gegeven moment niets meer hoorde, ze werkte niet meer voor mijn vrienden, en die wisten me ook niet te vertellen waar ze was. Jammer, want ik genoot van mijn contact met deze bijzondere mensen.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.