Wilma – Huwelijksreis
De tijd vliegt. Geen originele opmerking. Ik weet het, maar wel eentje die ik mezelf deze week heel vaak hoor mompelen. We hebben net weer afscheid genomen van een aantal vrienden en bekenden die hier in mei ook al waren. Huh? Mei? Vorige maand zul je bedoelen! Zo voelt het tenminste voor mij aan. Toen, in mei, hadden we gezellige avondjes en lekkere luie uurtjes, nu in september hadden we ze weer. En in juni en juli en… ja, de zomer is echt voorbijgevlogen!
In het dorp kijken de mensen niet meer zo vermoeid als twee weken geleden. We wensen elkaar vrolijk “kalo chimona!” oftewel ‘prettige winter’. Een aantal van hen zie ik pas in maart of april weer terug als ze hun taverne, bar of winkeltje klaarmaken voor de zomer. Eigenlijk kennen we hier maar twee seizoenen: zomer en winter. Alles wat ertussen zit, slaan we gewoon over. We hebben de eerste Grieken met sjaal en muts dan ook alweer gesignaleerd. Vorige week, toen het negentien graden was. Nu schijnt de zon weer volop en ik hoop dat het zo nog een poosje blijft. Het zou leuk zijn. We gaan er namelijk zelf nog even een paar daagjes op uit. Naar een ander dorpje, in het zuiden van ons mooie schiereiland. Het wordt een romantisch tripje, want we hebben iets te vieren. Dertig jaar huwelijk… Dertig jaar? De tijd vliegt echt! Ik zie ons nog zó daar staan, voor die aardige meneer van de Burgerlijke Stand in Vlaardingen. Een stewardess en een zeeman… Hoe hadden twee mensen met zo’n uithuizig beroep elkaar toch weten te vinden, vroeg hij zich in zijn toespraak af.
Tja, het was gewoon toeval dat we allebei gelijktijdig even terug waren in Vlaardingen. Toeval dat de taxi die ik had besteld twintig minuten was vertraagd, zodat ik nog op mijn barkruk zat toen die voor mij op dat moment nog onbekende jongeman binnenstapte. Na vijf minuten aarzelen belde ik de taxi af. We kwamen naast elkaar aan de bar terecht – niet helemaal onopzettelijk – en waren meteen verliefd. Drie dagen later vroeg hij nonchalant: “Zeg, zullen wij maar gaan trouwen?” Waarop ik stoer antwoordde: “Ja, maar dan wil ik wel eerst verloven. Dat hoort toch zo als je gaat trouwen?”
Elf maanden later waren we inderdaad getrouwd. Van die elf had hij er vijf op zee gezeten en ik drie in de lucht. Nee, écht kennen deden we elkaar dus niet op die gedenkwaardige dag in oktober 1979, maar voor ons heeft het wel gewerkt. “Twee vrije vogels gaan hun vluchtschema combineren…” stond er op de trouwkaart die we naar onze familie en vrienden stuurden. Geen gemakkelijk voornemen. We hebben heel wat hobbels moeten nemen, diepe dalen gezien, maar ook heel blij op hoge toppen gestaan. Na twee jaar kwam er een vogeltje bij, eentje die al net zoveel behoefte had aan vrijheid als zijn ouders. Toen moesten er dus drie schema’s samengevoegd worden. Ach, we hadden met alle liefde nog meer schema’s samengevoegd, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Het was een van de dalen waar we doorheen moesten…
Nu, dertig jaar later, hebben we nog steeds veel weg van die vrije vogels van toen. Nog steeds slaan we onze vleugels graag uit en strijken we neer waar het leven ons brengt. Op dit moment is dat hier, in ons kleine Griekse dorpje aan de zee, maar of dat ons eindpunt is? Wie zal het zeggen? Tijd is relatief. Dertig jaar huwelijk klinkt lang, maar soms lijkt het of we nog maar net zijn begonnen. Er zullen ongetwijfeld nog vele hobbels volgen, en om de dalen van het ouder worden kunnen we zeker niet heen. Toch ga ik vol vertrouwen het vervolg van onze reis aan, want één ding hebben die dertig jaren me in ieder geval geleerd: samen redden we het wel…
Wilma Hollander 2009-10-01 11:15:22
Gek dat je bij zo'n mijlpaal toch altijd weer even terugdenkt aan hoe het ooit begon, nietwaar? Ik was echt in zo'n mijmerstemming. Vandaar dit 'levensverhaal'. En Maartje, ik ben het weer helemaal met je eens: zonder de downs zijn de ups lang zo leuk niet. Maar dan moet er wel een goede balans zijn, want van al te veel downs word je ook niet vrolijk! En vergeleken bij een heleboel andere hier op het forum mag ik mijn handjes dichtknijpen tot nu toe... Wat ik dan ook uit de grond van mijn hart doe. Het glas is bij mij gelukkig nog altijd half vol. Proost, dames
Maartje 44 2009-10-01 05:58:01
Wat een leuk verhaal..is het eigenlijk niet he..
Het is je levensverhaal..en de relatie van 30jaar..!!!
Mooi verwoord..en inderdaad..helemaal glad is dat levenspad nooit.Denk ook niet dat dat zal moeten..zal het toch wel akelig saai worden he..Vlaardingen..ik had er ooit 2vriendinnen..verbroken wat mij flink veel energie heeft gekost..Wat kan een stukje je soms zomaar terug gooien in de TIJD...
Ik wens je nog vele gelukkige en gezonde jaren samen met je mannetje..Geniet van elkaar..en het nog steeds samen-zijn.Gefeliciteerd en fijne romantische dagen met hopelijk een heerlijk zOnnetje..
Groet Maartje
Coby Poelman-Duisterwinkel 2009-09-30 20:49:26
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.