Femke – Idols, maar dan erger

Twaalf stand-uppers (mensen die in een paar minuten zo veel mogelijk ‘grappen’ vertellen) maakten hun opwachting. Het publiek had er zin in. Ik ook, ik ben überhaupt niet zo moeilijk aan het lachen te krijgen.

Het werd echter een ramp. Behalve mijn goede vriend (natuurlijk!) en twee andere talenten, beklom het ene drama na het andere het podium. Zoveel mislukte grappen heb ik in mijn leven niet gehoord. Ik kreeg enorme buikpijn van de plaatsvervangende schaamte. Op de een of andere manier stelde ik me steeds voor hoe vreselijk ik me zou voelen als het zo oorverdovend stil bleef na een hilarisch bedoeld verhaal dat ik thuis heel enthousiast had zitten bedenken.

Het leek ergens wel een beetje op het programma Idols, maar dan erger. Je kunt volgens mij nog beter een recht door zee afkeurend commentaar van een jury krijgen dan de stilte die het publiek van dit comedycafé de standuppers gaf.

Eén grappenmaker stopte zelfs halverwege zijn optreden om het uit te kermen van ongeluk: “Ooooh, wat is dit erg!”, riep hij. “Het is je ergste nachtmerrie dat je publiek niet lacht en meestal word je dan wel weer wakker, maar ik weet zeker dat ik niet slaap.” Ik vond het vreselijk om te moeten bekijken.

Nadien vroeg ik me trouwens wel af hoe het komt dat mensen die niet grappig zijn (of in ieder geval niet op een podium) zich zo voor de leeuwen werpen. Ik las laatst ergens dat mijn generatie (de dertigers) te veel vertroeteld is. We kregen bij elk dansje in de kamer te horen dat we vast een prima ballerina zouden worden en geloofden dat ook. Vandaar dat we alles wat we ambiëren ook zonder schroom doen. Als pappa zegt dat ik grappig ben, dan zal het wel zo zijn!, lijken we te denken. Mispoes.

De confrontatie met de boze buitenwereld is daarom terecht hard, vind ik (een beetje realiteitsbesef mag toch wel van iemand verwachten) maar zo keihard als die stuntelende stand-uppers het voor hun kiezen kregen, had van mij nu ook weer niet gehoeven.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

Pauline Apollo 2009-10-26 13:23:02

Ik heb ook eens zo'n pijnlijk optreden gehad met professionele stand-up comedians... mensen die er dus voor werden betaald...

De hele zaal vond ze niet grappig en lachten dus ook niet.. Pijnlijk! Gelukkig kwam er daarna wel iemand die grappig was, maar zal dat optreden niet snel vergeten. Blijkbaar dachten andere mensen wel dat ze grappig waren, anders was dit nooit hun baan geworden.

AlexandratR 2009-10-18 10:19:24

Ook bij Idols en aanverwante bekruipt mij regelmatig de vraag "Heb jij geen vrienden? Geen familie? Is er dan helemaal NIEMAND die jou weer met beide benen op de grond zet?" Grappig zijn is zo moeilijk, dat is een vak, waarbij ook nog eens een heel dunne scheidslijn is tussen "dit kan nog wel" en "dit is echt niet meer leuk". Een bekend cabaretier heeft dan ook nog eens het voordeel dat mensen er met een bepaalde insteek heen gaan: deze man of vrouw is een beroemd cabaretier en DUS is het grappig. Ookal valt het misschien in de praktijk tegen, dan zal men toch eerder denken "het zal wel aan mij liggen" dan bij iemand die nog niet officieel grappig is verklaard.
Ik ben weleens bij Erik van Muijswinkel geweest en de hele zaal om me heen lag dubbel en ik vond het echt drie keer niks. Verbazingwekkend. Dat zal dan dus inderdaad wel aan mij liggen.
Maar goed, petje af voor de mensen die het durven. Maar ik probeer thuis mijn kinderen toch wat realiteitszin bij te brengen. Ik prijs de inspanning en ik prijs ze als ze iets echt goed hebben gedaan, maar als ze ergens niet bijzonder goed in zijn ga ik ze heus niet wijsmaken dat dat wel zo is.

Roses 2009-10-14 18:28:04

Was het publiek wel zo leuk vraag ik me af? Om te kunnen lachen moet je wel gevoel voor humor hebben.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.