Femke is een slappeling
Het begint iedere keer met een heel goed plan. Onder de douche. Of voor ik ga slapen. Ineens heb ik het.
Ik ga… squashen… fitnessen… steppen… paardrijden… marathonlopen… (en mijn laatste bevlieging)… kickboksen!!! Dagenlang vertel ik aan iedereen die het horen wil dat ik iets briljants bedacht heb: ik heb eindelijk een sport gevonden die ik echt leuk vind! Ik koop matjes, hardloopschoenen, paardrijlaarzen, trainingsbroeken en bokshandschoenen en bekijk mezelf het weekend van tevoren in volledige outfit voor de spiegel. Het ziet er professioneel uit. Wie weet word ik er wel heel goed in en ga ik wedstrijden lopen, rijden, boksen.
En dan breekt de dag aan dat het moet gaan gebeuren. ’s Ochtends word ik wakker met een vervelend gevoel: vandaag moet ik sporten. Enorm bewegen. Voel ik me wel lekker? Volgens mij ben ik ziek. Ik kan misschien beter volgende week gaan. Maar ik zet door, ga naar m’n werk en vertel collega’s tot in den treuren dat het vanavond gaat gebeuren.
’s Avonds eet ik vroeg. Macaroni, omdat dat zo goed is voor sporters. Iets met snelle verbranding ofzo. Ik kruip onder een dekentje op de bank en kijk Goede Tijden Slechte Tijden. Ondertussen bedenk ik talloze uitvluchten waarom ik niet hoef te gaan: het is vast een veel te goede groep en ik val uit de toon. Ik ben mijn bokshandschoenen/ paardrijlaarzen/ hardloopschoenen nu al kwijt en dan heeft het geen zin. Ik heb mijn vriendje al lang niet gezien en dit is de enige avond dat we samen kunnen zijn.
Maar ik ga toch. Ik ben geen mietje. Om tien voor negen vertrek ik naar de sportschool. Binnen ruikt het naar zweet en axe-deodorant en de zeil-achtige vloer. De geur doet me meteen denken aan al mijn andere eenmalige, troosteloze sportschoolacties. Tijdens de les denk ik de eerste tien minuten: wat een hel. Het volgende kwartier: nou, dit kan ik wel. En tien minuten van tevoren: ik red dit niet. Na de les neem ik me voor om zeker nog een keer te gaan en als ik even later weer op mijn bank Pauw en Witteman zit te kijken, voorvoel ik al dat het bij deze keer zal blijven.
Waarom ben ik toch zo’n slappeling?
Gerelateerde artikelen
Femke S 2009-11-05 09:48:41
Ik had dus inderdaad griep, zoals sommigen van jullie vermoeden. En was zo ziek dat ik het niet echt prioriteit vond om achter de computer te gaan zitten. Maar bedankt voor alle leuke reacties en tips op mijn sport-column. Ik denk dat ik inderdaad maar eens een vriendin slachtoffer moet gaan maken. Samen gaat misschien beter dan alleen. Hoewel...toen ik met een vriendin ging bodybalancen haakte ik iedere keer af. In ieder geval moet ik echt stoppen met het aanschaffen van al die dure spullen, want als ik er toch niet mee door ga heeft het geen nut en kost het alleen maar geld. Mijn tante zei dat ik moest gaan slenderen. Dan hoef je alleen maar te gaan liggen en dan worden je spieren vanzelf gebruikt, ofzo!
marg 2009-11-03 18:55:46
Ik moet er niet aan denken.....
marg 2009-11-03 18:54:51
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.