Kati: Vallende blaadjes

Bij het vallen der blaadjes gebeurd er iets vreemds met veel mensen. Ze gaan namelijk mopperen, chagrijnen, klagen, zeuren en wat dies meer zij.
Dit alles onder het mom: ik heb last van vallende blaadjes.
Nu zijn er inderdaad mensen die daadwerkelijk last hebben van het korter worden van de dagen, de donkere luchten, minder zonlicht. Maar daar zijn therapieën voor en mensen die gewoon de herfst niet prettig vinden, mopperen om te mopperen en gebruiken de vallende blaadjes als excuus.
Niks prettigers namelijk om je slechte humeur af te kunnen schuiven op iets wat buiten jouw macht ligt.
De blaadjes kunnen er niets aan doen dat je een zuurpruim bent of een mega chagrijn.
De zuurpruim zeurt over het weer, het waait, regent, het is guur. Hij stapt in zijn of haar auto en scheurt naar zijn werk. Want ja de zuurpruim gaat uiteraard met de auto naar het werk. 
Hij moppert over blaadjes op de weg, blaadjes op de rails, blaadjes waar dan ook. Over regen die klettert op zijn autoruit. Over dat hij nat wordt als hij van de auto naar kantoor moet, of van auto naar de supermarkt, of als hij de kinderen naar school moet brengen die ineens zomaar van suiker geworden zijn.
Hij vergeet in al zijn ge-zuurpruim te kijken naar de pracht van de herfst.
Hij rijdt chagrijnig weg, mopperend tegen fietsers als ondergetekende die door weer en wind, blaadjes op de weg of niet, door de regen rijden. De zuurpruim foetert als er een fietser het maar waagt in zijn weg te rijden. De fietser moet het ontgelden. Krijgt geen ruimte, of in het ergste geval een nat pak van de diepe plas die de zuurpruim net ‘niet’ zag.

forever autumn