Kati:Kinderen mét…

Zolang als ik me kan herinneren, wilde ik al kinderen. Als ze me vroegen wat ik ‘later’ wilde worden, dan zei ik: mama. Niets anders schoot me te binnen. Ik wilde mama worden. Niets meer en niets minder. Ik werd gelukkig dan ook lekker vroeg mama. Nou vroeg, op een ‘normale’ leeftijd. Tegenwoordig is dat vroeg, maar eigenlijk normaal. Ik was 26, bijna 27 toen Oudste op de wereld kwam. En omdat ik graag voor mijn dertigste ‘klaar’ wilde zijn, kwam Jongste op mijn 29ste. Dacht ik dat Oudste een druktemaker was, wat nog erger werd toen zijn broertje er eenmaal was, Jongste daar was wat mee, zo voelde ik vanaf het begin. Ik kon niet zeggen wat. Hij deed alles goed, lachte veel vooral naar mij en naar zijn opa. Maar contact met anderen bleef wat achter al had ik dat toen nog niet zo door. Pas toen Jongste naar de basisschool ging en de juf zei dat we hem misschien eens moesten laten testen, dacht ik, ja ik dacht het al wel. Uiteindelijk na een lange weg met tests, kwam de uitslag en hoewel ik het diep in mijn hart al wist, schrok ik toch wel. Pdd-nos mét ADHD was de conclusie. Mijn goedlachse manneke veranderde plotsklaps in een somber kind. Hij moest ineens van alles. Op de basisschool werden eisen gesteld die hij in zijn tempo niet echt waar kon maken. De basisschool hield daar geen rekening mee, al blijven ze tot op de dag van vandaag volhouden van wel. Jongste was té goed voor het speciale onderwijs en ergens denk ik niet echt goed genoeg voor een regulier onderwijs. Ik was bang dat hij tussen de wal en het schip zou vallen.

 

Meer dan eens hoor je dat toekomstige moeders het moederschap uitstellen. Ze weten dat het eigenlijk ‘beter’ is om voor je dertigste kinderen te krijgen, maar hun carrière dan? En ze willen nog zo veel. Het zegt niks zie je wel, als er autisme of een autistische contactstoornis in de familie zit, zoals kennelijk bij mij, dan kun je nog een kind krijgen mét een vlekje zoals een aantal vriendinnen met een kind mét en ik dat zo mooi zeggen. Ze zijn er niet minder dierbaar om. Sterker nog, misschien juist wel extra bijzonder. Maar wat jammer toch dat ze in de maatschappij nog altijd niet mee lijken te tellen. Die kinderen mét.

 

Mensen oordelen, veroordelen. Neem nu bijvoorbeeld de schoonouders van Zus. Zij konden het niet uitstaan dat mijn Jongste zo druk reageerde. Het kind was te druk, schreeuwde zo, en noem maar op. Achter mijn rug om hoorde ik ze tekeer gaan over mijn kinderen (Oudste werd voor het gemak even meegenomen). En nu? Tot mijn spijt is hun dochter vorige week bevallen op 38 jarige leeftijd na een hoop gedoe (ze bleek al in de overgang te zijn) van een lief jongetje met het Syndroom van Down. Wat triest, dacht ik en meteen: Die ouders! Wat zielig voor het jochie om zulke grootouders te krijgen die zo (ver)oordelen over een kind met een handicap! Ik hoop zo dat de ouders bij zullen draaien, ze zullen wel moeten maar ik denk dat het manneke bij niemand meer welkom is dan bij Zus haar schoonzus en haar vriend. Maar naast vreugde is er ook verdriet natuurlijk.

 

Zaterdag in de Efteling: Een jongetje van een jaar of 9 loopt naast zijn moeder met een enorme camera om zijn nek. Ik zie dat, en hoe het manneke reageert, ik vermoed meteen meer. Waarom weet ik niet, kan er de vinger niet op leggen. Later die dag zien we ze weer. De jongen helemaal hysterisch, de moeder er stoïcijns naast. Blijkbaar waren de batterijen uit zijn camera leeg, zo maak ik op uit zijn snikkende relaas en in de winkel in de Efteling verkopen ze ze niet. Hij wil NU naar huis en voor hem hoeft het allemaal niet meer. De moeder weet niet waar ze kijken moet. Mijn kinderen kijken mij aan en willen luidkeels commentaar geven. Ik leg ze het zwijgen op door te zeggen dat ik precies weet hoe die moeder zich nu moet voelen. Dat Jongste zich ook zo kon gedragen, zo totaal hysterisch, onrealistisch, gillen, krijsen. Toen hij nog geen of geen juiste medicatie had. Toen we nog niet wisten hoe precies om te gaan met zijn autistische contactstoornis. Even denk ik: zal ik naar haar toegaan? Maar nee, ik weet niks ik vermoed. Dan lopen ze weg, de moeder sjokt achter het schreeuwende kind aan, mensen kijken om. Och, ik voel haar verdriet!

 

Kinderen mét … je moet ze willen begrijpen en dan zijn ze zo ontzettend lief en kun je alle kanten met ze op. Maar het duurt even. En nu de mijne in de puberteit is, moet ik alle zeilen van mijn geduld bijzetten. Maar we komen er wel, hij zeker nu hij helemaal in zijn element is op de nieuwe school. Waar meer kinderen zijn zoals hij, met leerkrachten die hem wél snappen! We zijn er nog niet, hij zeker niet maar we komen er wel!

 

© KH