Wondelgijn: Mijn ding…
Jaren geleden, toen jongste de leerplichtige leeftijd van 5 jaar bereikte, bedacht ik me dat het misschien wel weer leuk was om te gaan werken. Niet teveel, een dag of 3, maar wel buitenshuis in ieder geval. Ik had het erover met mijn vriendinnen op het schoolplein, terwijl we op de kinderen stonden te wachten en nog in diezelfde week werd ik gebeld door de vader van één van de klasgenootjes van jongste. Hij had mijn voornemen gehoord van zijn vrouw en bood me een baan aan. Verbaasd, maar ook wel nieuwsgierig, maakte ik een afspraak met hem en nog geen week later zat ik op zijn kantoor en werd ingewerkt als commercieel medewerkster, binnendienst. Jaren gleden voorbij en ik veranderde. Het werk was leuk, de collega’s waren gezellig, maar… ik miste iets. Het was niet ‘mijn ding’. Ondertussen was ik begonnen met een opleiding in de TCG (Traditionele Chinese Geneeswijzen) en droomde van een praktijk als acupuncturist. Dacht ik… Later kwam ik erachter dat ik niet zo zeer acupuncturist wilde zijn, als wel dat de materie eromheen me mateloos boeide. Gelukkig op tijd, want stel je voor dat ik al mijn energie in een praktijk had gestoken! In die tijd switchte ik (een paar keer) van baan en werd o.a. secretaresse bij ‘De Hypotheker’, was tijdens mijn studie in de TCG, receptioniste/telefoniste bij een groot bedrijf en werd uiteindelijk medisch secretaresse bij een Diagnostisch centrum. Ontzettend leuk allemaal, maar bij geen van allen zat een vaste betrekking in het verschiet. Toen ook de laatste baan weer op z’n eind liep en ik weer aan de bak moest met solliciteren, kwam ik door een open sollicitatie bij het Gerechtshof terecht. Ook tijdelijk, als opvang i.v.m. een lang ziekteverzuim van één van de secretaresses. Na dat halve jaar vroegen ze of ik wilde blijven om de administratie te ondersteunen, ze wilde me niet kwijt! Ik blij, maar… wederom was het weer niet ‘mijn ding’… Een vriendin tipte me op een vacature als secretaresse bij de GGz. Dit was mijn kans, want hier zat een vast contract aan verbonden. Ik werd aangenomen en was helemaal in mijn sas. Dacht ik… Al snel kwam ik erachter dat een sociaal gebeuren met collega’s het allerlaatste was waar ze bij deze GGz-instelling naar streefden. Ik werd doodongelukkig en toen er een kans kwam om weer naar het Gerechtshof terug te gaan (nu voor opvang tijdens zwangerschapsverlof) bedacht ik me geen tweede keer. Geen vaste aanstelling, maar een tijdelijk contract, maar in ieder geval leuke collega’s! Na 3 maanden werd ik gebeld door de secretaresse van de president van de rechtbank. Ze wilden praten. Het kwam er kort gezegd op neer dat ik was opgemerkt door de rechtbank en ze boden me de baan aan van de toenmalige secretaresse van de president, omdat zij had een andere baan aanvaard. Wederom overheerste het gevoel van verbazing. Hoe kwamen ze toch aan mijn naam? Ik hoefde echter niet lang na te denken en na de terugkomst van mijn collega na haar zwangerschapsverlof begon ik bij de rechtbank. Een jaar later kreeg ik mijn zo hard gewenste, vaste contract. En dan gebeurt het weer…. de kriebel van: is dít het nu? Is dít nu wél ‘mijn ding’? Ik weiger er teveel aan te denken en stop het diep weg. Maar stiekem wens ik mezelf weleens een grote prijs in de staatsloterij toe. Dan stop ik met werken voor een ander en ga schrijven en fotograferen. Daarvan weet ik zeker: Écht míjn ding!!
Maartje 44 2009-11-01 07:23:28
willy1944 2009-10-31 11:18:54
internetredactie 2009-10-31 11:06:29
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.