Kati: Afvallen
Afvallen.
Al jaren ben ik te zwaar. Toen ik 18 was, was ik nog een benijdenswaardige 67 kilo maar toen ik op mijn 20ste ging samenwonen veranderde dat gewicht al erg snel. Helemaal toen ik een half jaar later epilepsie kreeg en aan de medicijnen moest. Samenwonen en epilepsie medicatie bleek geen goede combinatie, zo bleek jaren later. Ik was flink zwaarder geworden.
Vele pogingen tot afvallen later, een moeder die nogal op mijn huid zat, want ik ‘was’ toch zo’n mooie meid en het is toch zo zonde…. , gingen we trouwen. Bij bijna alle bruidjes moet de trouwjurk ingenomen worden, bij mij niet. Hij moest uitgelegd worden. Al met al viel het toen nog mee, de echte kilo’s kwamen er pas na de kinderen aan. Ik ging een echte ‘serieuze’ afvalpoging ondernemen.
Ik ging met een vriendin aan de Herbalife. Shakes drinken, en afvallen. Even ging dat goed, tot ik op een bepaald gewicht bleef hangen en geen gram meer afviel. Stoppen met die dure troep, dacht ik. Maar wat die shakes nog meer voor effect hadden… Zodra ik weer ‘normaal’ ging eten, kreeg ik pijn, enorme pijn. Wat bleek… Mijn galblaas had al die tijd zo goed als stil gelegen, en kreeg nu weer vet te verwerken en kon dat niet aan! Ik kreeg een enorme galaanvallen! Zo erg dat uiteindelijk mijn galblaas eruit moest. Gevolg: Sindsdien heb ik een maag. Ik was altijd al wel dikker rond mijn buik, maar nooit een maag. Nu dus wel, dankzij dat dieet. Spijt maar dat is achteraf!
Mijn huwelijk was ook niet meer om over naar huis te schrijven. Wat deed ik? Ik at mijn onvrede weg. Emotie-eten noemt men dat. Hele zakken chips gingen er in een mum van tijd doorheen. Naderhand altijd spijt natuurlijk, maar je probeert je gevoel weg te eten, wat niet lukt. Je negatieve gevoel wel te verstaan.
Toen ik uiteindelijk ging scheiden, viel ik binnen een jaar 20 kilo af van de stress. Nu zeg ik: had ik maar, was ik maar, lette ik maar op… Maar uiteraard zijn die stresskilo’s er weer aan gevlogen!
Ik werk bij oudere mensen als alfa hulp en merkte dat ik sneller buiten adem was, dat ik pijn in mijn knieën kreeg noem maar op. Ik schrok… Ik ben tenslotte pas 42. Ik ‘moest’ van mezelf daar wat aan doen. Na de zomervakantie hakte ik de knoop door en ben naar een diëtiste gegaan. Het heeft mij heel wat gekost om die stap te nemen. Maar eindelijk zat ik daar. En alleen al door met haar door te spreken wat ik at, dat ik met alleen gezond eten, bewegen en dergelijk zou kunnen afvallen, gaf me hoop en doorzettingsvermogen. Toen ik na 3 weken terug moest komen was er dan ook 3 kilo af. Dolblij en apetrots was ik, want ik had het volgehouden. Niet veel later zakte ik helemaal in. Het ging niet meer, ik moest opschrijven wat ik at en smokkelde gewoon, schreef iets niet op, of juist op dat ik iets gezonds gegeten had terwijl ik dat niet deed. Wie bedotte ik nou? Mijzelf of de diëtiste?
Gisteren had ik weer een afspraak en ik hield mijn hart vast, was er van overtuigd dat ik aangekomen was! Het was behoorlijk heftig bij de diëtiste. De tranen zaten heel de dag al hoog maar natuurlijk moest ik daar weer zonodig overstromen. Het arme kind wist niet waar ze kijken moest. Volgens mij doet ze dit nog niet zo lang. Of het goed gegaan was vroeg ze. Nee, zei ik, voor mijn gevoel niet, voor mijn gevoel gaat het niet goed, en niet alleen met afvallen maar dat zei ik niet uiteraard. Dat is een ander onderwerp wat daar niets mee te maken heeft. Misschien ook wel, maar niet iets om bij een diëtiste op tafel te gooien. De tranen bleven komen. Het emotie-eten dreigt weer, dus zodra het me niet goed gaat, ga ik eten. Troost eten, comfort food, dat moet niet maar het gebeurd. Ze vertelde me dat, wat ik nu moet doen, is opschrijven welke emotie erbij dat troost eten hoort. Dus wat voelde ik toen ik wat in mijn mond moest stoppen van mezelf. Misschien dat we dan erachter komen waarom ik het doe. Ten tijde van mijn huwelijk wist ik het wel. Ik kan mijn moeder de schuld blijven geven, die steeds andere diëten blijft opsturen, maar ik geloof niet dat die er zoveel mee te maken heeft, wel iets maar niet alles. Onzekerheid, negatief zelfbeeld, dat allemaal wel en als t in mijn relatie niet goed gaat dat ook. Of op andere punten in mijn leven. Mijn gewicht, eten en alles wat daarbij komt kijken heeft nu eenmaal met elkaar te maken en ik wil uitzoeken waarom ik in die neerwaartse spiraal blijf zitten.
Dat er ondanks dat wel 1 kilo af is, maakte me niet eens blij, ik moest trots zijn zei de diëtiste. Ze hoorde me alleen maar negatieve dingen over mezelf zeggen, maar was er dan ook iets positiefs, wat ik kon zeggen? Nee dat was er niet. Ik kon niks bedenken. Is dat wat? Je zou er zo weer een stuk speculaas van in je mond gaan stoppen! :D (foei Kati)
En dat is toch iets waar ik alleen maar aan kan werken, en niemand anders…
Dik zijn, emotie-eten en alles wat er mee te maken heeft, mensen oordelen snel over dikke mensen maar er gaan vaak zoveel schrijnende verhalen achter schuil, waarom mensen eten, of over-eten…
De mevrouw waar ik vandaag werkte zei: Moet met een T moet je veranderen in moed met een D. Heb de moed om het te kunnen. Je kunt het.
Het is en blijft een eeuwig durend gevecht wat ik WIL winnen!
© KH
Lees ook
fran1983 2010-07-08 22:21:20
kati 2009-11-13 19:07:56
Valkenoog, met een vriend die meer verstand van verzekeren heeft
valkenoog 2009-11-13 10:17:16
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.