Welke keuzestress?

| Roses

Volgens psychologen zou ik in mijn leeftijdsfase veel last moeten hebben van keuzestress. De twintigers en dertigers (waar ik nog een paar jaar toe behoor) moeten veel keuzes maken die hun weerslag hebben op de rest van hun leven. Wel of niet samenwonen, trouwen, kinderen krijgen. Of welke opleiding en loopbaanpad gaan we op?Voor mij is bepaalde keuzestress afgevallen. Ik heb geen partner, dus samenwonen, trouwen en kinderen krijgen komt niet er sprake. Ik wil ze dolgraag  hebben, maar ze kunnen de weg naar mijn leven niet vinden. 

Aflopen weekend merkten sportmaatjes nog op dat ik me minder liet zien in hun groep. Normaal gesproken zou ik met een uitleg komen, maar nu niet meer. Ze zijn me steeds minder waard. Ik mag er zijn met mijn leuke kanten, maar mijn verdriet niet. Ik mag geen verdriet hebben om het gemis van een partner en een gezin. Ik mag wel naar hun verhalen luisteren over manlief en de kinderen, of die minnaar of vriend die zo tegenvalt, maar voor mijn verdriet is er geen plek. Mijn goede momenten zijn welkom, maar de rest niet. Daar dank ik voor. Neem me zoals ik ben, met mijn goede en minder goede zaken.

Ik hoor de commentaar van mijn ouders nog nadreunen in mijn hoofd. "Als je te zelfstandig en Nederlands wordt, wil geen Hindoestaanse man je". Ik was zo eigenwijs om te denken dat er genoeg andere mannen op de wereld zijn die me wel zouden willen hebben als partner. Ik heb ongelijk gekregen. Ik vraag me af of ik niet te ver van mijn eigen roots ben afgedwaald. Want zeg nou eerlijk? In de samenleving zie ik wel goed geïntegreerde, succesvolle donkere mannen met blondines, maar andersom zie ik ze niet. Hollandse mannen willen vaak een buitenlandse vrouw, omdat ze denken daar een makkie aan te hebben. Wij hebben het imago van onderdanigheid, lekker koken en je man pleasen. Althans dat hopen ze, maar de werkelijkheid is anders. Wij zijn net zo divers als de Hollandse vrouw.

Nee, ik heb geen last van keuzestress, maar eerder van verdriet. Het is not-done om te zeggen dat je een maatje mist om het leven mee te delen. Verdriet hebben betekent niet dat ik geen wensen mag hebben en met alles genoegen moet nemen. Ja, krijg je dat weer. Ik was toch eenzaam? Waarom geen man met ex en kinderen? Gut krijg je die discussie weer. 

Morgen is mijn bui hopelijk weer over. 

x

Roses 2009-12-22 21:50:06

Willy en Marg, bedankt voor de positieve reactie. En Marg, ik hoop jouw zoon in 2010 die persoon tegen komt met wie hij zijn leven wilt delen.

marg 2009-12-22 20:50:49

Onze zoon heeft last van dezelfde buien! Ook een bijna halverwege dertiger...Een gewone Hollandse jongen, die net zo sceptisch uit de hoek kan komen als jij hier nu doet. Hij heeft er ook last van om in een omgeving te verkeren waar steeds maar over hetzelfde onderwerp gepraat wordt...Hopelijk vinden jullie in 2010 ineens de partner die ook op zoek is, of openstaat naar jullie.
Iedereen wil zijn kind gelukkig zien, ook al is dat kind al lang volwassen.

willy1944 2009-12-22 12:06:56

De moed verloren is al verloren.Het is nog niet te laat denk ik voor jou.Een arm om je schouder wens ik je toe.Je bent daarin niet alleen. Houd van je zelf,dan kun je ook van een ander houden.;-)

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x