Ebru – Ga eens naar de huisarts!

Soms is het leven tegenstrijdig. Je rookt als en ketter en wordt 98 jaar. Of je rookt niet en sterft op jonge leeftijd aan longkanker.
Zo ver is het nog niet met me, maar ik hoest al twee weken mijn longen uit mijn lijf. Waarom? Geen idee. Het is puur hoesten, zonder koorts of hoofdpijn of slap gevoel. Althans, tot gistermiddag. Toen had mijn lichaam haar weerstand lichtjes opgegeven leek het. Hoofdpijn meldde zich, vermoeidheid ook. Mij zicht bleek achteruit gegaan te zijn en mijn oren horen slechter.
Als single zorg ik soms te goed voor mezelf: bij tekenen van vermoeidheid of lichamelijk verval, sport ik niet meer – en dat duurt nu al zeker tien dagen. Maar gisteren gaf ik me gewonnen, om vijf uur nestelde ik me op de bank met een kop thee, water en dropjes. Na 88 series en een film, werd ik vanochtend op de bank wakker.
Het was een rustig avondje. Will & Grace beten het spits af – een gouwe ouwe waarin Madonna een rol speelde. Het duurde tot de aftiteling voordat ik doorhad dat het écht Madonna was – ze (de actrice die verdacht veel op Madonna leek) was belachelijk goed! Daarna eindelijk eens Private Practice gezien. Wat is die vrouw toch mooi en strak. Zou dat echt zijn? En Samantha Who? Erg grappig, heerlijk over the top!
Zo ging het door. Een erg relaxt avondje, hoestend op de bank met twee paracetamol achter de kiezen. Of drie. En nu ben ik net wakker. Ik voel me stukken beter dan gisterochtend maar toch: ik sukkel met mijn gezondheid. Al dit hele jaar. Het was een in alle opzichten zwaar jaar en het is alsof mijn lichaam er in september de brui aan heeft gegeven.
“Ga eens naar de huisarts”, was het advies van mijn moeder. Misschien ben ik soort van gedeformeerd, maar ik weet wat een arts zal zeggen: “Je bent te druk, neem wat rust. Gezond eten, vroeg naar bed en paracetamol als je hoofdpijn hebt. Na een week voel je je beter. “MAMA, DAT ZEGGEN JULLIE ALTIJD! Daar hoef ik niet voor naar een dokter,” huilde ik bijna door de telefoon. Geen arts die het herstellend vermogen van het lichaam onderschat.
Ik hoorde mijn moeders ingehouden lach aan de andere kant. “Laat volgende week dan maar een longfoto maken”, zei ze. Da’s wel een goed idee. Een longfoto. Die had ik nog niet. Ik heb de komende dagen formeel niet veel te doen. Maar hoe neem je rust?






jookjook 2009-12-14 11:59:02
job 2009-12-09 22:26:39
werkende mama 2009-12-09 21:52:57
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.