Libelle home » Columns » Aan mijn lezers, fans, niet-fans en anderen

Aan mijn lezers, fans, niet-fans en anderen

Het is me wat. Stukjes tikken tegen betaling. Een vak. Sterker nog, een leuk vak. En nog sterker: een vak waarvan ik nooit heb geweten dat het een vak was.

Ja, ik schrijf mijn hele leven al, maar dat je daarmee in je levensonderhoud zou kunnen voorzien, had ik nooit bedacht. Dat de krant bezorgd werd, vond ik net zo normaal als dat water uit de leiding stroomt en het licht aangaat als je op een knopje drukt. Het gebeurt gewoon. Totdat mijn eerste stukje op internet verscheen en ik er reacties op kreeg. Kritische, maar ook lovende.

Na dat eerste stukje op de website van Theo van Gogh www.degezonderoker.nl ben ik nooit meer opgehouden met schrijven. De eerste keer dat mijn naam in de krant stond, had ik er al een jaar of tien bedrijfsleven op zitten.

In die tien jaar zal ik zo’n half miljoen verdiend hebben, maar niet eerder dan toen ik € 200,- kreeg voor een stukje, voelde ik dat ik had gewerkt. Dat ik geld had verdiend. Met mijn eigen handen. Een onwezenlijk gevoel, je tikt een stukje en daar staat dan je naam bij. Dat heb jij gedaan. En voor die bijdrage aan de krant krijg jij geld. Heel wat anders dan een van de duizend man binnen een bedrijf zijn. Compleet anders dan een van de 80.000 werknemers binnen een beursgenoteerde organisatie zijn. Echter. Intenser. Origineler. Veel meer mezelf. Zie daar het ontstaan van een nieuwe verslaving: schrijven.

Inmiddels schrijf ik zes jaar. Voorzie ik al vijf jaar in mijn levensonderhoud door te schrijven. Ik mis niets van het bedrijfsleven. Ik reed een leaseauto, had een mobiel van de zaak en was hip in mijn stoere pakjes met laptop en creditcard van de zaak.

Op zich is er weinig veranderd. Ik heb nog steeds een auto, mijn mobieltje is mijn eerste levensbehoefte – op mijn laptop na, die ik tot nu toe elk jaar inwisselde voor een nieuw, hipper exemplaar. Mijn stoere pakjes zijn kleurrijker geworden – eindelijk hoef ik geen zwart en donkerblauw meer te dragen en kan ik mij uitleven met echte outfitjes. Elke dag komt een ander deel van mijn persoonlijkheid aan bod. Het aantal credit cards is op mysterieuze wijze verveelvoudig, het aantal uitgaven erop op evenzo miraculeuze wijze verminderd.

Ik houd van mijn vak. Ik houd van mijn opdrachten. Ik schrijf met intens plezier mijn columns voor Metro, of ze nou over een bontjas, GL, de niet-liefde, Turkije of politiek Den Haag gaan. De interviews die ik voor Libelle mag doen, zijn een feest. In welk ander beroep spreek je ’s ochtends Wende Snijders, ’s middags premier Balkenende en ’s avonds Acda en de Munnik? Welk ander beroep geeft me de vrijheid om lange periodes van zon in te lassen zonder mijn werk te verzaken?

Naast schrijven voor Libelle en Metro mag ik meedoen aan debatten, schrijf ik columns en opiniestukken op heel veel andere plekken en doe ik grote interviews voor andere bladen. Als ik zeg dat ik van mijn vak houd, dat ik als atheïst God op mijn blote knieën dank dat ik dit leven mag leiden, is het omdat ik weet hoe het is om een beroep uit te oefenen dat je wel kunt, maar dat je niet vervult. Niet al mijn werk is even sterk maar dat geeft niet. Er zijn momenten dat je een bureaubaan ook niet met ziel en zaligheid kunt vervullen vanwege ziekte, familieomstandigheden, te veel drukte of andere dingen. Ik doe mijn best, altijd. Het allermooiste aan mijn vak is dat het je aanspreekt. Of niet. En als het je niet aanspreekt, dan kun je aan me voorbijgaan. Je slaat de pagina’s waarop ik sta om, je bezoekt de websites niet waarop ik schrijf en je zet de radio en tv zachter als ik verschijn. Je hebt de keuze of je wel of niet met mij geconfronteerd wilt worden.

Als ik op deze site lees dat sommige lezers mij een slechte schrijfster vinden, dan lach ik daar om. De kritieken gaan niet verder dan dat. Ze raken me niet. Maar het is zonde dat de discussie vervuild wordt met deze reacties. Als iemand er gelukkiger van wordt door te denken dat ik mijn vak mag uitoefenen omdat ik de huisturk van Libelle, Metro en al mijn andere opdrachtgevers ben: dames, heren, be my guest. Maar verwacht niet dat ik daar serieus op reageer. Sterker nog, verwacht niet dat er ook maar iemand hier iets anders mee doet dan zijn schouders erover ophalen. Ik houd van mijn vak.