Libelle home » Uit het blad » Van naïeveling tot wereldverbeteraar

Van naïeveling tot wereldverbeteraar

Gezien in Libelle 3

De Amerikaanse Jacqueline Novogratz kwam in Rwanda haar trui tegen, die ze tien jaar daarvoor in een kledingcontainer gooide. Sindsdien is ze vastbesloten de ongelijkheid in de wereld te veranderen.

In je boek Zaken in Afrika schrijf je over een blauwe trui. Vertel daar eens over.
“Toen ik klein was, kreeg ik van mijn oom een blauwe trui. Ik droeg hem altijd; het was mijn favoriete kledingstuk. Na een tijdje paste de trui me niet meer, en ik doneerde hem aan het goede doel. Ruim tien jaar later vertrok ik naar Rwanda. Tijdens het joggen zag ik een jongen in een blauwe trui lopen. Ik sprintte naar hem toe, greep hem bij zijn kraag en zag toen mijn naam op het label staan. Dit verhaal is voor mij het bewijs dat iedereen verbonden is met elkaar.”

Heb je er spijt van dat je je succesvolle, rijke leven in New York opgaf voor Rwanda?
“Nee. Wel heb ik me veel nachten eenzaam gevoeld. Ik was er in de jaren tachtig, dus vóór het internet- en mobiele telefoontijdperk. Als ik wilde bellen, kostte dat 8 euro per minuut. Ik sprak mijn ouders daarom maar één keer per maand. Ook heb ik veel tegenslagen gehad. Ik probeerde het werk te doen waarvoor ik was gekomen, dat ging vaak niet. Toch bleef ik tegen mezelf zeggen dat ik daar was voor een reden.”

Wat kunnen wij doen om mensen aan de andere kant van de wereld te helpen?
“Het begint allemaal met luisteren naar onze eigen omgeving. Je moet je voorstellen hoe het is om in andermans schoenen te staan. Als iedereen dat doet, zou de wereld zoveel vriendelijker en betekenisvoller zijn. Verder moeten we ons meer inzetten voor een ander: voor familie of de school van onze kinderen. Het is goed om onderdeel te zijn van iets dat in verbinding staat met iets groters, met iets dat de wereld kan veranderen. Mijn advies is: leren. Leer van alle problemen, geef wat je kunt aan organisaties die goed werk leveren in problemengebieden.”

Wanneer besloot je een boek te schrijven over je ervaringen?
“In 1996, twee jaar na de burgeroorlog in Rwanda, ging ik terug om te kijken wat er was gebeurd met de vrouwen met wie ik had samengewerkt. Ik schrok toen ik hoorde dat ze betrokken waren bij de oorlog. Vier jaar heb ik het land elke zomer bezocht om te praten met de vrouwen. Ik voelde de verantwoordelijkheid om hun verhalen op te schrijven. In 2001 besloot ik dat vertellen niet genoeg was. Ik moest ook vertellen over mijn eigen reis. Een jonge, naïeve en idealistische vrouw komt in Afrika om de wereld te redden, maar komt erachter dat veel mensen daar helemaal niet op zitten te wachten. Zaken in Afrika is een soort liefdesbrief, vol verhalen over opmerkelijke – soms al overleden – mensen die ik heb leren kennen.”

Je boek inspireert veel mensen. Zie je hiervan het resultaat? Zaken in Afrika
“Veel mensen die het boek lezen, schrijven me brieven over hun eigen leven en dromen. Allemaal willen ze hun kracht gebruiken om een verschil te kunnen maken. Ik geloof echt dat de ‘volgende generatie’ bereid is om daar nóg verder in te gaan.”

Op 25-jarige leeftijd vertrekt Jacqueline Novogratz naar Rwanda. Dit is de start van een carrière als ontwikkelingswerker. Zaken in Afrika is een verslag van haar reis en beschrijft op prachtige wijze hoe kleine investeringen in plaatselijke ondernemingen mensen onafhankelijk kunnen maken. Inspirerend!