Femke – Onafhankelijkheid

Onafhankelijkheid. In deze tijd een groot goed. Vanaf mijn jongste jaren werd ik al door mijn ouders gestimuleerd om mijn zaakjes zo veel mogelijk zelf op te lossen.
Wilde ik niet naar de verjaardag van Lucy, dan belde ik zelf maar af. En als ik op het strand aan de westkust in Frankrijk begon te zeuren om een ijsje, legde mijn vader uit hoe ik in het Frans een córnettó moest bestellen.
Ik werd er wel eens moe van. Bij vriendjes zag ik dat sommige ouders hun kinderen werkelijk alles uit handen namen en dat benijdde ik. “Waarom moet ik altijd alles zelluf doehoen?”, blèrde ik regelmatig. “Daar word je groot van”, kreeg ik steevast te horen.
Nou, groot ben ik geworden. Maar zelfstandig? Onafhankelijk? Volgens mij is dat toch meer iets wat van nature aangeboren is. Het is maar ten dele aan te leren, vrees ik. Bij mij heeft het in ieder geval niet echt geholpen. Natuurlijk is het in mijn jaren van single-zijn prima gelukt om verzekeringen af te sluiten, luidruchtige buren stil te krijgen en de weg te vinden, maar sinds ik vaste verkeringen heb (en helemaal sinds ik samenwoon) sijpelt mijn zorgvuldig opgebouwde onafhankelijkheid langzaam weg.
Ik weet niet wat het is. Ik vind het in ieder geval heerlijk om me de zorg van mijn schat te laten aanleunen. Niets fijner dan dat hij kleine probleempjes voor mij oplost en met opgeheven hoofd confrontaties met derden aangaat (als ik daar geen zin in heb of het gewoonweg niet durf). “Lief, mijn fiets is weggesleept, wil jij de politie bellen?” “Reinier, de buurman heeft onze krant gejat, wil jij ‘m terughalen?” of “Zoek jij uit hoe we aan de andere kant van Rome uitkomen?”
Begrijp me goed, ik ben zeker niet tegen onafhankelijkheid, maar ik vind wel dat het door sommige mensen zwaar overschat wordt. Vanzelfsprekend is het belangrijk om voor jezelf en je kinderen te kunnen zorgen als je in de steek gelaten wordt door je man. Daarbij lijkt het me ook niet meer van deze tijd om je echtgenoot de hoogte van het ‘huishoudgeld’ te laten bepalen.
Zolang je echter een gelukkige en gelijkwaardige relatie hebt, is het helemaal niet erg om gebruik te maken van elkaars sterke punten. Ik ben nu eenmaal beter in koken, afwassen en strijken en hij in kaartlezen!

Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam en bericht wekelijks over wat haar bezighoudt. Femke droomt ervan ooit nog weer hetzelfde lijf te krijgen als toen ze twintig was.
Lees ook







beqwaam 2010-07-21 18:25:14
Kijk het lost natuurlijk niet het grote werk op, maar standaard klusjes kan je zelf aanpakken! En helaas kan je lang niet altijd zeggen "gewoon doen" want bijvoorbeeld met elektra is dat beslist niet aan te raden :-(
geertjeF 2010-01-25 10:28:24
Ik zette mijn kinderen al vanaf vier jaar op een vliegtuig om in hun eentje (nou ja onder begeleiding van de KLM juf), naar hun oma in Nederland te vliegen.
Onafhankelijkheid is belangrijk en het maakt dat je kinderen zichzelf en de wereld leren vertrouwen.
Zelf werdt ik ook met een stel vriendinnen met een eurotreinpas op onze vijftiende uitgezwaaid en bleven we vier weken weg. In die tijd geen mobieltjes of internet.Maar je hebt gelijk wanneer je zegt dat als je met iemand samen woond dat je dan de dingen eerlijk verdeeld. Mijn man en ik doen dat ook en het zorgt voor een harmonieus geheel. Ieder heeft zijn sterke kanten. En volgens mij is het ook niet de bedoeling dat je in een relatie alles zelf doet wanneer er iemand is die daar zeker de helft van kan overnemen. Het probleem is wel vaak vastgeroestt rolpatronen...daar moeten we een beetje vanaf.
marg 2010-01-21 21:05:24
Vanwege weer een verhuizing met onvoorziene ellende, (je zou toch denken dat we alles al eens meegemaakt hadden)zitten we weer in die fase van elkaar een beetje in de weg zitten. \"Waarom doe jij het zo, en waarom laat jij het altijd maar zo\" zullen we maar zeggen. Dat klinkt nog het vriendelijkst. Maar....het is gewoon een sterk punt van een persoon. Terwijl onze dochter, een leeftijdgenote van je, vanmorgen fijntjes opmerkte dat ik haar vader alleen maar onzekerder aan het maken ben.
Zucht, zelfs na bijna 40 jaar weet ik nog niet dat ik het blijkbaar verkeerd deed. Dat sterke punt, daar kunnen we het alle twee mee eens zijn, maar manlief merkt net wel op dat ik een hogere score heb met sterke punten. Best wel lief?!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.