Overgewicht een strijd voor het leven
Overgewicht. Een strijd voor het leven. Het klinkt heel dramatisch en dat is het in sommige gevallen ook. Het is absoluut niet zo dat als je zwaarder bent dan je zou willen zijn dat het komt door veel te veel eten, te weinig bewegen of dergelijke zaken. Het is een enorm vooroordeel dat elk pondje door het mondje komt en veroorzaakt dat je te dik bent. Ik heb jarenlang ervaren dat ik veel minder at, veel minder snoepte, en eerlijkheidshalve ook veel minder bewoog dan veel van de mensen om me heen. Maar het was wel zo dat elk dropje, elk patatje, elk gebakje zich meteen een weg wist te banen naar plekken waar ik het helemaal niet wilde hebben. Terwijl bij veel anderen diezelfde zaken gewoon opgenomen worden in het spijsverteringssysteem en ze na een aantal uren gewoon weer het lichaam verlaten. Alles wat er bij mij binnenkomt is meteen enorm aan me gehecht, zet zich acuut vast en heeft een soort verlatingsangst, dus gaat het mijn lichaam vrijwillig echt niet meer uit. Elk onsje moet er dus met geweld uitgewerkt worden. Moet echt losgerukt worden van de plek waar het zich vastgezet heeft. En dat resulteerde in een behoorlijk overgewicht.
Ik ging er niet onder gebukt. Welnee. Ik was DIK tevreden. Men moest me maar nemen zoals ik was. Ik was gewoon een gezellig dikkertje. We kennen deze grapjes over de eigen omvang allemaal. Als er om gelachen moest worden, zorgde ik wel dat ik de eerste was die dat deed. En natuurlijk kon ik leuk gekleed gaan, maakte gewoon veel zelf, en de grote maten mode wordt ook steeds makkelijker verkrijgbaar. Maar toch.
Toen ik echt zover was dat er een eind aan moest komen kwam ik gelukkig mijn oude Atkins Low Carb boek weer tegen. Voor het eerst een dieet dat echt werkt. Waarbij ik geen honger heb gehad. En waarbij ik me niet ineens dagelijks als een bezetene in het zweet hoefde te werken. Uiteraard beweeg ik wel, maar verder als gewoon wat stevig wandelen komt het niet.
Ben ik nu gelukkiger. NEE, want ik was niet ongelukkig. Wel ben ik veel meer tevreden met mijn figuur, natuurlijk is het leuk als mensen zeggen wat zie je er goed uit. Als je weer gewoon in elke winkel iets leuks kunt kopen. Maar het vreemde is dat ik tussen mijn oren nog steeds dat dikkertje ben. Ik loop eerder naar de kledingrekken met maat 54 dan met 46. Elke grote maten mode zaak wil ik nog naar binnen. Om dan af en toe heel vreemd te constateren dat er niets in mijn maat bij is. Het begint pas bij maat 46. En vreemd genoeg zie ik er nu steeds leukere dingen hangen als toen ik zelf een hele grote maat nodig had.
Ik weet dus heel goed uit ervaring hoe het is om heel dik te zijn, wat een moeite het je kost om af te vallen en hoe blij ik was een methode te hebben gevonden die me wel hielp af te vallen. Ik ben er nog lang niet. Ook voor mij blijft het een strijd voor het leven, maar ik ben wel zo ver dat ik precies weet hoe ik de baas kan blijven over de weegschaal en te zorgen dat mijn gewicht mijn leven niet meer beheerst. Dank zij mijn eigen succes ben ik een website begonnen met alle informatie over het Low Carb dieet. In de webshop is het mogelijk allerlei koolhydraatarme producten te bestellen die zorgen voor voldoende afwisseling in het dieet. En per e-mail doe ik gratis mensen begeleiden die ook graag eindelijk eens willen afvallen zonder te hoeven afzien. Echt slank worden is niet mijn doel wel het beheersen van mijn gewicht. En het allerbelangrijkste is dat ik me door het minderen van koolhydraten (suikers) gewoon veel beter en fitter voel.
Tonia
www.lowcarbclub.nl
de website voor al je dieet producten
oleine 2010-01-24 12:33:47
Leuk stukje. Fijn dat je een manier heb gevonden om wat af te vallen. Dat van de verkeerde kledingrekken herken ik ook. ik ben van 48 naar 42 gegaan maar blijf ook chronisch bij een te grote maat kijken.
hoipippilangkous 2010-01-20 20:41:20
Maartje 44 2010-01-20 17:39:15
IS DIT NU SLUIK-RECLAME..of ben ik wantrouwig??!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.