Ik twitter, jij twittert, wij twitteren
Jan Dijkgraaf, mijn voormalig hoofdredacteur bij Metro, was de schuldige. “Natuurlijk moet je op Twitter. Als je in 140 tekens een boodschap kunt overbrengen, ben je een koning.”
Wat ik begreep, is dat Twitter een soort geeltje is voor mensen zonder huisgenoten: “Ff boodschappen doen.” Of: “Wat heb ik lekker gegeten.” Wie zou in hemelsnaam willen weten dat ik boodschappen aan het doen ben? Of lekker heb gegeten?
Dus het begon aarzelend, dat twitteren. Ongetwijfeld heb ik de verkeerde ‘app’, want iedereen zweert bij ‘apps’ voor iPod of iPhone want stel dat je drie seconden niet online bent. Totdat ik in december naar Turkije ging. En hoewel ik in het diepst van mijn hart terugverlang naar de periode dat we nog eenzaam in grotten woonden, we niet met elkaar konden communiceren en winterslaapjes hielden, werd de moderne variant op de steentijd me af en toe toch te veel in de doodstille badplaats. Elke dag naar Starbucks om in de zon een boekje te lezen, gaat ook vervelen.
Zo kwam ik opeens weer op Twitter en bleek ik een paar honderd followers (= volgers) te hebben. Hoe ik daaraan kom, ik heb nog steeds geen idee. Nog merkwaardiger is dat ik ruim tweehonderd mensen volg. En Twitter een chatprogramma blijkt te zijn. Voor contactgestoorde autisten (neem dit nou allemaal niet persoonlijk, ik heb natuurlijk over mezelf) die graag in een warme omgeving (thuis achter de computer) mensen ontvangen en toch weer niet (lekker in de computer laten die gasten).
Veel journalisten, politici en fans die met elkaar ouwehoeren over inhoud maar ook over niets. Die ‘s avonds op de bank commentaar leveren op tv-programma’s. Ik vind het grappig, terwijl ik me tegelijkertijd afvraag waarom iemand die mij of al die andere journalisten niet persoonlijk kent, in hemelsnaam zou willen weten dat er een ongeluk voor mijn deur is gebeurd. Of dat ik van m’n adjunct niet meer mag twitteren. Of hoe de ene columnist fittiet (ruziet) met de ander. En tegelijkertijd snap ik het heel goed. Het is verslavend, makkelijk en er is altijd iemand om tegenaan te zeuren.
Er is een Twitter incrowd, er zijn Twitterpartijtjes en zomaar uit het niets was er opeens een Twittershizzle. Een ‘bierdrinkding’ in een kroeg met mensen die twitteren. Opeens stond ik daar, tussen allerlei mensen van wie ik er twee kende (onder wie Jan Dijkgraaf) en 400 niet. De grap was natuurlijk dat niemand meer dan vijf mensen irl (=in real life) kende. Toch heb ik gelachen, iets onlees- en onverstaanbaars voorgelezen en ben ik met een superleuke opdracht op zak de Twitterkroeg uit gelopen.
Je moet even wennen aan Twitter, maar uiteindelijk is het perfect voor wereldvreemde, contactgestoorde mensjes als ik, die stiekem liever de wereld in huis halen dan eropuit te gaan. Dankzij Twitter heb ik geen huisgenoten meer nodig.
Libelle volgen? Dat kan op http://twitter.com/Libelle
Leja 2010-02-26 12:42:33
Bovendien blijf ik op de hoogte van alles wat er speelt binnen mijn branche. Zo goed zelfs dat vakbladen nauwelijks meer iets toe kunnen voegen. Ik weet alles al.
Privé helpt het om \"even gauw\" iets te vragen. Als ik iemand bel ben ik meer tijd kwijt dan wanneer ik een tweetje stuur en even later het antwoord zie. Ook helpt het bij het beantwoorden van vragen. Iemand in Huizen, die een Hight Tea organiseert voor een goed doel binnen 2 dagen helpen aan theepotjes, vanuit Friesland een huisarts zoeken in Maastricht, enz., enz.
Twitter vervangt het fysieke contact niet, maar is een heel zinvolle aanvulling daarop.
geertjeF 2010-02-18 10:13:23
En ook, mensen die twitteren zijn verre van contactgestoord, ze worden juist helemaal panisch als ze geen contact kunnen maken met al hun hyves, twitter, facebook, online blog vriendjes...zucht...en ze denken dat niemand meer van ze houd omdat ze niet genoeg twitter berichtjes ontvangen...duh..o nee..da\'s waar ook, 1 berichtje is voor duizenden bedoeld...ben het met Olgi Shang eens, niemand hoeft te weten dat ik een pukkel op mijn kin heb en als ik iets wil bepraten dan doe ik dat ook met mensen die ik recht in het gezicht kan kijken. Dan kun je namelijk zien wat ze denken, of per telefoon, dan kun je horen wat ze denken..nou ik heb ook enough getwoetered.......Ajuu
Doreth V 2010-02-18 08:39:35
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.