Femke – Dertigste verjaardag

Mijn eigen verjaardag. Wát een verschrikking. Laatst werd ik dertig. En je dertigste verjaardag schijnt absoluut gevierd te moeten worden. Zo ongeveer een half jaar van tevoren beginnen mensen al te vragen: “Wat ga je doen met je verjaardag?” Dus je komt er niet onderuit. En daarom settel je je maar achter de computer (of liever gezegd: je draagt je vriend op achter de computer te gaan zitten) en knutselt digitaal een uitnodiging in elkaar. Als deze eerste voorbereidingshandeling al misgaat (waarom kan ik de tekst niet in verschillende lettertypes schrijven? Waarom moet ik er honderd bestellen terwijl ik maar dertig vrienden heb?) zakt de moed je meteen in de schoenen. Laat maar zitten die verjaardag! Je bent als de dood dat iedereen afzegt en je weet dat je zo gestrest als een konijn zult zijn en geen enkel normaal gesprek zult kunnen voeren, omdat je glazen moet inschenken en hapjes moet opdienen en mensen aan elkaar moet voorstellen en leuk moet reageren op cadeautjes en… Je zucht een keertje diep en telt de weken af die nog moeten verstrijken voordat De Dag aanbreekt.

Soms heb je er zelfs wel even zin in. Helemaal als je beste vriendin belt om te vragen wat je graag wilt
hebben en als je vriend enthousiast beweert dat er ‘echt héél véél mensen’ gaan komen. Wanneer je echter op de avond van je verjaardag de wijzers van de klok op acht uur ziet staan, ben je er ineens van overtuigd dat er NIEMAND komt. Dat je de rest van het jaar, zelfs bij het ontbijt, prosecco zult moeten drinken, omdat je belachelijk veel flessen hebt ingeslagen en dat de drie mensen die wel komen waarschijnlijk uit medelijden tot elf uur
blijven zitten, zodat het niet een al te trieste boel zal worden.

Maar goed, dan gaat om tien over acht de bel en druppelen de eerste mensen binnen. Eerst ren je nog als een kip zonder kop heen en weer, maar langzamerhand begint de feesttrein te rijden. Harder en harder. Je geniet. Je beseft dat je nog feestjes kunt geven alsof je twintig was. Er staan mensen te dansen op Madonna en de politie komt klagen over geluidsoverlast. Een geweldig feest dus. Voor herhaling vatbaar.
En toch… volgend jaar sla ik weer even over. Mijn eigen verjaardag. Onbezonnen genieten is toch echt anders.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

loborei 2010-02-15 13:18:58

Help, is je 30ste verjaardag nu ook al een verplichting! Ik dacht altijd je eerste en 50ste, maar er komt steeds meer bij. Net als al die andere feesten zoals Valentijn Halloween enz. Het leven is straks één groot feest. Ik vind het allemaal zo overdreven. Geef gewoon een feest als je er zelf een keer heel veel zin in hebt en niet uit verplichting. Het is ook bijna een fulltime job alle feesten nog af te lopen
Hannie

geertjeF 2010-02-15 10:27:45

Happy birthday Femke....30...hmmmm. de midden leeftijd, mooie leeftijd ook, maar wel de mijlpaal die soms moeilijk valt, terwijl 40 voor de meestte mensen een zachtere leeftijd is omdat je dan voelt dat mensen je eindelijk echt serieus gaan nemen..ahum..totdat je 50 wordt en 50 is de nieuwe 40..tenminste dat wordt gezegd door mensen die liever geen 50 zijn. Ik wordt volgende maand 52 en moet zeggen dat ik mij daar heeerlijk bij voel...enne, taart is om op te eten niet om naar te kijken..

margriet43 2010-02-14 15:12:56

30, ik vond het 'vreselijk'.... voelde me ineens zo oud.
40, ik vond het geweldig! en voelde me helemaal niet oud. Vier wat er te vieren is. De laatste jaren in het weekend ervoor met de familie, en op mijn verjaardag zelf alleen nog met AL mijn vriendinnen (iedereen komt ook (niemand heeft natuurlijk het excuus van geen oppas want manlief is thuis ) en dat is toch gezelligggggggg!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.