dweil in de overgang

Dweil

Na drie doorwaakte nachten besluit ik maar eens contact op te nemen met de huisarts. Dat is een hele klus, want je moet om te beginnen bellen in door hun bedachte tijden. Na een halfuur is het me gelukt en de assistente vertelt dat er over anderhalve week een plaatsje is. ‘Waar gaat het over?’ Ik aarzel. Waarom moet ik haar dat vertellen? Ik zie de wachtkamer voor me, die in open verbinding staat met de receptie. Misschien zit een van de buurmannen daar, die al is opgeveerd bij het horen van mijn naam. En nu ga ik vertellen dat ik bel voor een van de diepst bewaarde vrouwengeheimen: de overgang. Ik vertel dat ik veel last heb van opvliegers. ‘Wat zegt u, opvliegers?’ Zo, de buurman is nu alvast op de hoogte. Kan hij uit mijn buurt blijven als ik langskom. Na anderhalve week ga ik naar de dokter. Ik voel me een oude, zure dweil. Omdat hij meer dan een week de tijd heeft gehad om zich op mijn bezoek voor te bereiden, ben ik verbaasd als hij vraagt waarvoor ik kom. Dat had ik toch door de telefoon gezegd? Maar goed, ik slik het in. ‘Slikken en pikken’, dat is het motto waarmee ook de jongste zoon is opgevoed. Ik leg hem uit dat ik bijna niet slaap door de opvliegers en of hij daar wat aan kan doen. “Waar had u aan gedacht?” is zijn antwoord. Jezus, hoe zo, ik? Jij! Jij moet wat bedenken. Maar dat zeg ik natuurlijk allemaal niet. Ik zeg keurig dat ik hoop dat hij wat weet. Hij weet het: probeer het nog maar een tijdje en kom na 14 dagen terug. Dan zal ik er in de tussentijd wat over lezen. Volledig ontdaan glibbert deze dweil de spreekkamer uit. Vervolgens knal ik de deur keihard in het slot. Ik hoor ze denken: sacherijnig wijf. Ja, sacherijnig, gek hè?