Hermien – Hoe gaat het met je?

De directeur van Slachtofferhulp stelde afgelopen week dat wij Nederlanders te snel in de kramp schieten na een ramp. Want was is nu een ramp, een drama of een incident? En wie bepaalt dat? Bestuurders, slachtoffers of bepaalt de aandacht in de media de ernst van een gebeurtenis.

Het is waar, het lijkt wel of we in een bepaalde mate ‘genieten’ van rampen. We volgen de berichtgeving vanaf het prille begin via twitter, de nieuwspagina op internet en de eerste filmpjes staan al op You Tube voor het eerste journaal met live beelden komt. Ook Haïti was een aardig voorbeeld. Terwijl de hulporganisaties de grootst mogelijke moeite hadden om hun mensen en materialen ter plaatse te krijgen, waren de journalisten al op de ramplocatie aanwezig. Niet per land één, welnee, iedere omroep één. En waarom? Omdat een ramp hoge kijkcijfers oplevert.

Een beetje drama of ramp levert al gauw een stille tocht of een herdenkingsdienst op. Flinke rampen kunnen zelfs jaren later nog rekenen op herdenkingsdiensten en sommigen halen nog steeds het landelijke nieuws. En als de ramp groot genoeg is, komt er zelfs een live registratie op tv.  Eenmalig storten we ons geld of lopen we mee in een stille tocht en daarna hervatten we ons dagelijkse leven. Tot een volgende ramp.

Maar zijn we nog in staat om zelf klein persoonlijk leed te signaleren of reageren we alleen als de media ons daarop attent maakt en de gebeurtenissen de titel ‘ramp’ toebedeeld krijgen? En sterker nog, hebben we nadat we ons dagelijkse leven hervatten nog oog voor de slachtoffers. Bieden we op een later tijdstip nog eens een luisterend oor.

Neem zelf eens de proef op de som en beantwoord de vraag ‘hoe gaat het met je’ eens niet positief. Hoe zullen de mensen in je omgeving reageren? Neemt men direct de tijd voor je, komt men er later op terug, of loopt men gewoon door, want het is helemaal niet de bedoeling dat je deze vraag beantwoordt met ‘niet zo goed’.

Natuurlijk kunnen we niet al het leed op de wereld op onze schouders nemen en het is zeker niet de bedoeling om hele dagen klaagzangen te verspreiden of aan te horen. Voor sommige echte rampen zijn inzamelingsacties nodig, maar wie kijkt nog eens om naar degenen die een klein persoonlijk rampje hebben meegemaakt. Wie kan het opbrengen om maanden, of soms zelf jaren later nog eens te luisteren naar iemands persoonlijk verhaal. Soms doet een welgemeend ‘hoe gaat het met je’, een schouder bieden, een luisterend oor bij de mensen om ons heen of een simpel kaartje wonderen. Daar hoeft de media ons toch niet altijd op attent te maken.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

hermienstok 2010-02-03 09:31:30

Maartje, ik denk ook dat dat hetgeen is wat de directeur van Slachtofferhulp bedoelde in het groot. Iedereen schiet in een soort stress na een ramp, geeft met gulle hand, organiseert stille tochten, weten met een tv camera op hen gericht een mening te geven over buurtdrama's en als je media aandacht weg is, gaat het gewone leven door. Logisch, anders zou de economie met enige regelmaat helemaal plat liggen en dat kan ook niet. Alleen zou het allemaal wat meer gedoseert mogen zijn. Nadat de eerste aandacht is geluwt, komt vaak pas de verwerking voor degenen die achterblijven.
Ik weet niet of het vroeger altijd beter was hoor. Dat zegt men wel, maar voerde men in de tijd dat er nog geen tv en computers waren echt gesprekken met elkaar? Toen was het toch ook veel; niet zeuren, maar doorwerken, de vuile was niet buitenhangen en zo. Ik geloof niet dat er toen sprake was van maatschappelijk werk, psychologen e.d. Mijn overgrootmoeder was een vrouw die in haar leven vijf kinderen heeft verloren! Ze was dankbaar voor die twee, die in leven bleven en volgens mijn moeder was zij het liefste mens die zij ooit gekend heeft. Niet verbitterd door wat het leven haar had aangedaan en er werd vroeger, zeker op het platteland, echt niet over gesproken hoor. Tijden veranderen, we hebben tegenwoordig de media, waardoor we snel allerlei informatie van overal ter wereld meekrijgen, maar we moeten niet doorslaan.
Ik ben opgegroeid in een klein dorp waar veel op je werd gelet en veel werd gekletst. Ik vond het in de eerste instantie een verademing om anoniem in de stad te wonen. Heerlijk, die vrijheid, maar ergens tussen overdreven bemoeizucht en anoniem zijn, moet toch een prettige leefvorm zijn waar oprechte aandacht voor elkaar mogelijk is. Want geloof me Maartje, niemand zit tegenwoordig nog te wachten op de dames die met spionnetjes de buurt in de gaten houden. Want ook dat was vroeger!

hermienstok 2010-02-03 09:10:45

Willy, ik denk dat iedereen wel een rugzakje met verdrietige momenten uit het leven met zich meedraagt. De een wat meer en heviger, de ander wat minder. Toch reageert iedereen verschillend op nare situaties en persoonlijk denk ik dat het echte verwerkingsproces een eenzaam proces is. Ook al deel je het met de mensen die erg dichtbij je staan, dan nog voelen zij niet wat jij voelt. Het kan ook niet zo zijn - en zelf doe ik dat ook niet - dat iedereen maar dagelijks al zijn ellende loopt te verkondigen. Dan zou het maar een sombere wereld worden. Bovendien zullen veel werkgevers daar niet blij mee zijn, omdat men dan minder productief is. Maar kleine posititief bedoelde vriendelijkheden, bijv. een vriendin die je meeneemt naar de bioscoop, een buur die jou een bakje erwtensoep komt brengen, omdat je dat voor jezelf niet kookt, zijn toch niet zo moeilijk. En met die positieve prikkels wordt het leven en je verdriet toch iets dragelijker.
En het is waar wat je zegt; niet alleen ontvangen is prettig, ook geven en zien dat je daarmee anderen een plezier doet, voelt goed.

Maartje 44 2010-02-02 16:53:35

Aandacht,luisterend oor..dat krijg je vaak uit 0n-verwachte hoek.Juist die gene waarvan je verwacht de steun tekrijgen vind het vaak na 3weken wel tijd worden voor,,gewoon,,verder tegaan.Rouw druppelt als een infuus je lichaam en geest binnen,de eerste periode is er de ont-kenning.Na 3mnd neemt het bezit van je dagelijks denken en doen.Juist als je naasten den-ken het word minder..begint het rouwen in steeds intensere pieken en dalen bezit van je tenemen.
Het is triest en armoede van deze steeds ego-maatschappij dat zelfs een reclame er aan tepas moet komen om de mede mens duidelijk temaken dat gewoon AAR-DIG zijn bestaat.Grote rampen krijgen (gelukkig)aandacht,sensatie-zucht en allemaal kijken.Wat tezeggen van buurvrouw of wie je kent met persoonlijk drama.Dan is het gauw..ach ja..die en die..heb je dat ook gehoord?!Daar staat zo n mens echt op trewachten,luis-te-ren,inhaken op verdriet..en ook na maanden nog eens vragen.Het is een zeldzaamheid..en als het gebeurd vergeet je die persoon echt niet meer.Al-tijd uit on-verwachte hoek..de maatschappij verhard,allemaal druk,waar mee vraag ik mijzelf vaak af.Vaak als de botte bijl gehakt heeft in eigen vel..keert het tij.Het kan je een beter mens maken,positief gewin..uit een bak ellende.
Goed stuk Hermien..goed verwoord.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.