Hermien – Over zadelpijn en het goede doel

    
    



    
 








	
 


Afgelopen zaterdagochtend heerste al vroeg een opgewonden drukte in mijn sportschool. Honderdtwintig deelnemers stonden klaar om mee te doen aan de spinningmarathon voor het Sophia Kinderziekenhuis. Ondanks het vroege uur kwam de burgemeester – jawel, in kleine dorpen komen burgemeesters op zaterdagochtend hun bed uit voor een dergelijk evenement – ons bemoedigend toespreken en uitzwaaien. Met twee, uiteraard gesponsorde, bussen vertrokken we naar het Feyenoord Topsportcentrum om daar met zijn allen te knallen voor het goede doel. We hadden de avond ervoor te horen gekregen dat onze groep een totaalbedrag van € 31.500 bij elkaar had gebracht en daar wilden we allemaal keihard voor fietsen. 


In de voorafgaande weken waren er door de sportclub een aantal trainingssessies georganiseerd, want wees eerlijk; drie uur op een spinningfiets zitten is niet niks en een beetje voorbereiding is geen overbodige luxe. 


Bij het instellen van de fiets voelde ik het al aankomen; een hard zadel. Oei, dat zou problemen kunnen opleveren. Op dat onderdeel valt nu één keer moeilijker te trainen.


Om tien uur gaf Herman den Blijker het startschot en fietste een stukje met ons mee. Veel BN’ers schijnen na het maken van de foto’s af te stappen, maar Herman bleef ruim een uur meefietsen. 


Eén van de spinninginstructrices van mijn sportschool opende het eerste uur. De muziek was luid en opzwepend en iedereen ging er voor. In het tweede uur vielen de eerste gaten in de zaal en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik na twee uur de eerste tekenen van zadelpijn begon te krijgen, maar behoudens een korte plasstop ben ik tot het eind op mijn fiets blijven zitten.


Op grote schermen voorin de zaal werden continue beelden vanuit de zaal vertoond. Niet leuk als je jezelf immens groot met zwabberende onderarmen ziet zwaaien. Deze beelden werden afgewisseld met beelden van patiënten van het Sophia. De reden om niet op te geven, want wat is nou een beetje zadelpijn als je deze jonge kinderen ziet. Zadelpijn is na een paar dagen over, maar de patiënten van het Sophia Kinderziekenhuis komen er niet zo gemakkelijk vanaf. Hun lijdensweg duurt maanden, zo niet jaren.


Bij het eindsignaal was ik op strompelend kwam ik van mijn fiets. Het zat erop en de euforie was groot toen het eindbedrag van ons blok bekend werd gemaakt. Gisteren las ik in de krant dat afgelopen weekend in totaal  € 225.033 is opgehaald voor het Sophia Kinderziekenhuis. Een bedrag om trots op te zijn. 


Binnenkort sporten Gelderland en Brabant voor Sophia. Degenen die ook aan een dergelijk evenement wil deelnemen of wil sponsoren, kan daar nog in de herkansing. En de zadelpijn, geloof me, die gaat snel over. De kick van het meedoen blijft!















x




                        

                            

                                
hermienstok 2010-02-11 13:05:17

                                    

                                    Eh Henny, dit heeft de voorpagina gehaald in het AD editie Rotterdam. Ik zat gelukkig net achter die grote vent naast Herman den Blijker. Maar je hebt gelijk, het is de laatste tijd best wel veel kommer en kwel in de diverse kranten en positieve berichten mogen best wat meer naar voren springen.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
HennyM 2010-02-10 11:28:44

                                    

                                    Goed gedaan, Hermien!

Kijk, dit zijn nou van die positieve berichten die wat vaker de voorpagina's mogen behalen van mij. 



Henny
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
hermienstok 2010-02-10 09:49:46

                                    

                                    Bedankt dames voor de complimenten. Ik heb eigenlijk alleen maar meegefietst en een aantal sponsors gezocht. Als je ziet hoeveel mensen daar maandenlang veel tijd en energie insteken, juist in deze tijd waarin men vaak zegt dat iedereen zo met zichzelf bezig is, stelt die drie uur fietsen natuurlijk niet zoveel voor. Ze moesten me er overigens wel bijna van aftakelen, ha,ha, en dat was niet omdat ik niet van de fiets afwilde, mijn lijf protesteerde nogal. Maar mijn complimenten gaan uit naar de vrouw van mijn sportschool die zich al drie jaar hiervoor inzet en de mensen die dit evenement jaarlijks organiseren. Dat zijn pas echte kanjers!
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x