Kati: Autisme

Mijn Jongste is deze week jarig. 13 wordt hij. Al een poosje zucht hij. Als ik vraag waarom zegt hij: – Mam, nou ben ik straks een heel jaar 13! En als ik hem dan verbaasd aankijk, legt hij me ongeduldig uit: – Ja het ongeluksgetal!
Ik moet er een beetje om lachen wel. Maar voor hem is het bloedserieus.
Rond verjaardagen denk ik altijd een beetje terug. Bij hem zeker. Al vanaf de tijd dat hij nog in mijn buik zat was het een druk, beweeglijk ventje. Op het laatst kon ik af en toe gewoon een hele voet in mijn hand vasthouden. Ik denk er met veel liefde aan terug. Vanaf het moment dat hij een baby was, vond ik hem anders. Ik wist niet waarom, maar hij was anders. Zijn oudere broer was ook druk maar Jongste was gewoon anders. Hij groeide op als een vrolijke, zonnige peuter. Altijd het zonnetje in huis, altijd vrolijk en lachen. Tot hij naar de peuterspeelzaal moest. Achteraf kan ik het wel verklaren. Er werden toen dingen van hem verlangd die thuis spelenderwijs gingen. Zelfs op een peuterspeelzaal tegenwoordig is het prestatiegericht. Dat werd nog erger toen hij naar de basisschool ging.
Hij friemelde aan zijn gezicht als er spanningen waren, dan werd de druk te groot. Als er iets van hem verlangd werd, hij was nét vier jaar, bijvoorbeeld een optreden bij de maandelijkse afsluiting, dan stond hij helemaal alleen op het hoekje van dat grote podium heel ongelukkig te kijken en zijn handen schoten over dat gezichtje. En de juf kon er niet mee omgaan. Pas een jaar later in groep 2 dacht een juf eraan dat hij misschien ADHD kon hebben en getest moest worden. We gingen het test circuit in en van het een kwam het ander en uiteindelijk een jaar later, bleek hij Pdd-nos mét ADHD te hebben. Pervasive Devalopmental Disorder not otherwise specified. Oftewel, een sociale contactstoornis in  het autistisch spectrum. Het is heel erg breed, het is een stoornis, handicap die niet te plaatsen is dus dan valt onder de noemer Pdd-nos.
Als je achteraf vraagt, waar heeft hij dat van, want het is erfelijk, zeg ik meteen: mijn oma! Het lieve mens is inmiddels 88 dus die vertel je niet dat ze dat heeft, maar ze heeft precies dezelfde kenmerken. Ikzelf heb het niet, maar het ADHD gedeelte zou hij van mij wel weer kunnen hebben, ook al is dat nooit officieel vastgesteld. Hoe en van wie hij het heeft doet er ook niet toe, hij heeft het.
Hij kreeg medicatie voor zijn ADHD die door de jaren heen veranderde, want van de een kreeg hij tics van de ander een rebound effect.

In groep 6 probeerde ik nog een andere school aan te vragen maar wederom bleek hij daar te goed voor. Er kwam een ASS (Autisme Spectrum Stoornis) deskundige die vertelde wat hij nodig had, maar dat werd genegeerd op school. Alleen de juf in groep 7 deed daar haar voordeel mee en hielp Jongste verder. In groep 8 werd dat weer losgelaten en viel hij weer ver terug.
Zover zelfs dat er sterke twijfel was over de schoolkeuze van een middelbare school. Waar plaats je een kind dat niet te testen is? Wat altijd maar aan zijn lot over gelaten is door de leerkrachten? Gevochten heb ik voor hem, jarenlang, en met mijn kop tegen de muur gelopen.
Wat waren hij en ik blij toen hij aangenomen werd op een school met meer kinderen zoals hij. Geen speciaal onderwijs maar ook geen regulier, er net tussenin. Klasjes van 12 leerlingen en aandacht genoeg! Als je daar druk bent zeggen ze niet: HOU nou eens op met dat drukke gedoe, daar zeggen ze: Wat ben je weer lekker druk vandaag! Dan weet je dat je even rustig moet zijn. Want er zijn daar meer kinderen zoals jij!
Hij haalt nu punten waar je u tegen zegt en ze denken nu dat hij te goed is voor deze school. Nu dat weer!
Van een jongen met bijna geen vrienden, is hij nu de populairste van de klas, zegt zijn mentor. Hij is van de drukste, de stilste van de klas, omdat hij wíl leren. Van een teruggetrokken jongen thuis, is hij een ware knuffelkont geworden! Hij heeft humor, hij lacht weer en is vrolijk. Hij spreekt af met vrienden.
De toekomst ziet er voor hem iets zonniger uit.
Altijd had hij een vol hoofd, vooral toen hij heel klein was, nu wordt dat iets minder, hij is weer meer het oude vertrouwde zonnige jochie. Ondanks dat hij een puber is.

© KH

Autisme