Kati: Valentijnsdag oftewel de mythe van de prins en het hangbuikzwijn.

Zondag is het weer Valentijnsdag. En hoeveel vrouwen onder ons zijn de stad weer in geweest om een aardigheidje (of meer) voor hun geliefde te kopen? Geef maar toe.
En dames, is het niet zo dat we ieder jaar weer hopen op een presentje of aardigheidje terug van onze mannen?
Daar staat de vrouw dan, naast haar man, hangbuik, afstandbediening in de hand met een beetje pech als hij opstaat nog een bouwvakkersdecolleté ook!. ‘Kijk eens lieverd, wat ik voor je heb’? zegt ze terwijl ze hem het cadeautje overhandigt. Hij kijkt verstoord op van zijn televisieprogramma. Grist het uit haar handen en bromt: ‘Waar is dit nu weer voor?’ ‘ Het is Valentijnsdag, liefje’, zegt ze met een glimlach in de hoop dat hij doet alsof. ‘Hm, commerciële nonsens’, moppert hij terwijl hij onderuitgezakt in zijn luie stoel verder zapt. De vrouw druipt teleurgesteld af naar de keuken waar ze dapper zegt: ‘Koffie lieverd’?
Weer een teleurstelling, ze had het kunnen weten. De hele stad heeft ze afgezocht op zoek naar iets waar ze hem, dacht ze, blij mee zou kunnen maken. Niet te duur, want daar heeft hij een hekel aan, maar wel iets wat met Valentijnsdag te maken heeft, natuurlijk. En was het voorgaande jaren ook al niet zo dat hij er niet eens aan gedacht had?