Je was voor Ard óf je was voor Kees

Tegenwoordig is het dringen in de schaatstop, maar in de jaren zestig kende Nederland slechts twee echte schaatshelden: Ard Schenk en Kees Verkerk, Ard en Keessie.
Met de Olympische Winterspelen voor de deur, halen ze samen herinneringen op aan de tijd waarin topsport nog een hobby was.
Kunt u zich herinneren wanneer u elkaar voor het eerst ontmoette?
Ard: “Ja, dat was tijdens een wedstrijd in Graft-De Rijp, waar Kees won. Maar het werd pas ‘Ard en Keessie’ tijdens de Europese Kampioenschappen in 1966. Ik stond toen boven aan de ranglijst, maar Kees moest nog en reed een geweldige rit. Helaas voor hem viel hij. Als hij op de been was gebleven, was híj en niet ik dat jaar Europees kampioen geworden.”
Kees: “Mijn coach had me net met een gebaar duidelijk gemaakt dat ik Ards tijd aan het verbreken was, toen ik in de bocht viel. Ik was bang dat mijn schaatsen beschadigd zouden zijn, want dat was een andere schaatser de dag ervoor gebeurd, bij dezelfde bocht. Dan houdt het echt helemaal op. Maar waar ik nog het meest van schrok, was dat het publiek zo muisstil werd. Dat was zo’n rare gewaarwording: het ene moment klonk er een luid gejuich, het volgende kon je een speld horen vallen. Gelukkig kon ik de wedstrijd wel uitrijden en werd ik nog tweede.”
Zag u elkaar als concurrenten of als vrienden?
Kees: “We hebben tien jaar intensief met elkaar getraind, dus krijg je vanzelf een hechte band. Natuurlijk waren we elkaars grote concurrenten, maar ik dacht niet de hele tijd: ik móet van Ard winnen. Daar waren we niet zo mee bezig.”
Ard: “We waren zowel kameraden als concurrenten. In de zomer gingen we samen het land in om wat bij te verdienen. Dan gaven we lezingen of lieten we schaatsfilms zien. ‘Met liedjes het land door’ noemde ik dat altijd voor de grap. Maar tijdens het wedstrijdseizoen was het weer ieder voor zich. Qua prestaties wisselden we elkaar mooi af: de eerste jaren was Kees beter en later was ik de beste. Kees is natuurlijk kleiner dan ik, maar compenseerde dat door mentale kracht en techniek. Ik was een stuk gemakzuchtiger dan hij. We waren dus heel verschillende types en hadden ook verschillende fans, je was voor Ard óf voor Kees.”
Hebt u nog regelmatig contact met elkaar?
Ard: “Ja hoor, een paar keer per jaar. Vooral als Kees in Nederland is. Dan halen we herinneringen op en praten we over de dingen die nu in ons leven spelen.”
Kees: “Je zou eens wat vaker naar Noorwegen moeten komen!”
Lees het hele interview met Kees en Ard in Libelle 6 op bladzijde 22.
Lees ook





auk 2010-02-06 14:12:36
http://www.zijpermuseum.n ... +Paulowna&iout=1&system=3
mazzel66 2010-02-04 20:39:49
Alle wedstrijden werden gevolgd ,alle punten bijgehouden.
Zo grote fan schaatsen als toen ben ik eigenlijk niet meer gebleven
mazzel66
internetredactie 2010-02-04 09:02:18
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.