Minimensje, ineens al zo groot
Mo heet ze, mijn dochter van elf. Mo-Isabel hadden we ervan willen maken, maar vanaf het moment dat ze kon praten, riep ze – als wij haar naam voluit noemden – “G’oon Mooooo!”, gewoon Mo dus.
Ze is klein van stuk en straks, als ze naar de middelbare school gaat, nog steeds pas elf jaar. Een minimens. Maar deze week zag ik haar ineens anders: ze liep heel zelfverzekerd, ruziede nauwelijks en ging uit zichzelf – wij hoefden er geen woord aan vuil te maken – veel te vroeg naar bed.
Mo maakte de Cito-toets en dat bleek toch wel een status van jewelste! Een energiedrankje had ze nodig, voor als ze een dip mocht krijgen. En haar haar moest natuurlijk prachtig gevlochten worden. Voor als een toets té eenvoudig bleek en er tijd over was, stopte ze een leesboek in haar tas.
Daar ging ze. Ze ontmoette vriendinnen en sprak op samenzweerderige toon over het grote struikelblok dat voor hen lag. Jongere kinderen kregen een moederlijke glimlach. ‘Sorry jongens, even te druk met iets héél belangrijks’, leek ze te denken. Het minimensje had plaatsgemaakt voor een zelfverzekerde, jonge meid die het belang inzag van dit moment. “Het gaat echt om mijn toekomst, hè?!”
Alida Dijk
Coördinator reportageredactie
Gerelateerde artikelen
internetredactie 2010-02-04 14:12:22
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.