borstelen

Een tijdje geleden wilde ik een harde borstel kopen. Ik weet niet meer waarvoor ik die dacht nodig te hebben, maar ik toog dus naar de Blokker. Dat was ooit een hele handige winkel waar je huishoudelijke dingen kocht. Nu is het een onoverzichtelijke doolhof van huishoudspullen, slechte dvd’s en veel nutteloze frutsels, maar ik dacht toch dat ik daartussen nog wel een harde borstel kon vinden.

Ik verdwaalde meteen tussen 37 soorten kaarsen, gifgroen fluwelen miniboeddha’s, bruidsbellenblaaspotjes, plastic fietszadeldekjes in roosdecor en bling up your phone-stickers. Welke route ik ook nam, steeds weer die phonestickers.

Ten slotte vroeg ik een medewerkster om hulp. „Hoe bedoelt u, een harde borstel?”, vroeg het meisje. Ik legde haar het verschil uit tussen een harde en zachte borstel. „Ik weet niet of we die hebben”, aarzelde het kind, dat volgens mij nog nooit zelfs maar een afwaskwast in handen had gehad. Vijf minuten zoeken verder riep ze de filiaalmanager erbij. „Harde borstels? Hebben we niet”, sprak die beslist. „Die worden niet meer gebruikt.”

Waar gaan we heen als we niet meer kunnen borstelen?