Ebru – Niet mijn tijd

    
Gesprek van de Dag 



    



    
 

Natuurlijk, ook ik ben sterfelijk. Maar de dood, dat overkomt de anderen. Dus toen ik afgelopen zaterdag midden in het heftigste deel van een bocht op de A2 in de slip raakte, was het enige wat ik dacht: shoot, mijn BMW gaat de vangrail in.




Ik was in één klap wakker. Ja, de afgelopen weken klaagde ik over vermoeidheid. Een trillend ooglid, slapeloze nachten maar wat wil je dan ook? We zitten middenin de voorbereiding van de Libelle Zomerweek, ergens loopt nog een Libelle Broodje Politiek, een grote opdracht had ik net afgerond, met daarnaast mijn wekelijkse Libelle interviews, METRO-columns en websitestukjes. Ondanks dat er nauwelijks sprake was van een sociaal leven, was ik uitgeteld. Afgelopen zaterdag had ik een huwelijk in België en hoewel ik huwelijken consequent mijd, wilde ik hier per se heen. De bruidegom komt uit Marokko, hij kent hier vrijwel niemand maar mij wel. Dus ik twee uur rijden voor een plechtigheid van twintig minuten. Daarna had ik samen met een andere vriendin de edele taak om iedereen van hapjes en drankjes te voorzien. Met alle liefde. Dat iemand ”Jemig E, wat zie jij er vermoeid uit”, zei, lachte ik weg. Het klopt, maar ik heb wél al mijn deadlines gehaald! Na deze dag zou ik vrij zijn. Nou ja, één interviewtje, maar geen haast. Gewoon vrij! We bonjourden iedereen met zachte hand de deur uit, ik ging even zitten en reed terug naar Nederland. Ik voelde mijn suikerspiegel dalen en kocht een zak drop. Jammer dan van het diëten, maar autorijden met een licht hoofd is niet aan mij besteed. In de bocht die ik de afgelopen dertien jaar al zeker  300.000 keer had gereden, ging het mis. Tien minuten van huis doemden de ‘U rijdt te snel’-borden op. Ik rijd daar altijd te snel en met mij 99% van de autorijders. Het is een bocht, wat moet je dan, afremmen? 






	


Wat er gebeurde, weet ik niet meer maar opeens slipte de auto. Ik reed op de linkerbaan, was ik zo moe dat ik in de regen besloot te remmen?! Nooit, maar dan ook nooit remmen in een bocht, handen aan het stuur en auto op de weg houden. De vangrail links doemde op. SHOOT. Stuur naar rechts gooien hielp niet, de auto gleed weg. Ja het was nat, ja ik reed te hard en trapte op de rem (FOUT!) maar de klap van de vangrail waar ik me op voorbereide, bleef uit. De auto was naar rechts geslipt, 180 graden gedraaid en tolde inmiddels over twee banen. Twee rijen auto’s kwamen op me af – net als in de film. In een reflex gooide ik het stuur naar links, de auto draaide om haar as, het was een hel maar wonderbaarlijk genoeg stond ik stil. Op de vluchtstrook, twee banen verder dan waar ik de bocht in was gegaan. Met mijn neus tegen het verkeer in. De auto’s hadden me weten te ontwijken. Een ongelooflijke situatie. Geen seconde verwachtte ik daar dood te gaan, maar ik verwachtte ten minste vier op elkaar geklapte auto’s. Niets geraakt. Geen vangrail, geen auto. De politie keek haar ogen uit: “U bent van de linkerbaan op de vluchtstrook rechts geëindigd zonder iets te raken?!” Ze zetten alsnog de weg af, keerden mijn auto en ik ben zelf naar huis gereden. Alleen, met al mijn engeltjes op mijn schouder. Het was overduidelijk nog niet mijn tijd.


Meer columnisten


















x




                        

                            

                                
Olgashanghai 2010-03-23 15:44:51

                                    

                                    Allereerst hartstikke fijn te horen dat je niets mankeert (en ook niemand anders), ook al heb je de schrik van je leven gekregen. Inderdaad, het was blijkbaar (gelukkig!) nog niet je tijd. En nu even de vermanende moeder: hoe KRIJG je het in je hoofd als je moe bent op een nat wegdek veel te hard te rijden in een bocht?!?!?! Zo, dat is eruit! Ik hoop dat je iets van geleerd hebt, meid, we willen je nog lang niet kwijt! :-)
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
geertjeF 2010-03-23 10:52:41

                                    

                                    In een bocht rem je altijd af, helemaal als je al te hard gaat!! foei Ebru toch!......dat was dus op het nippertje. En ja je hebt gelijk, jouw nummer stond die dag niet op het grote scoreboard in the heavenly sky my dear.

Ik had van het weekend ook de zenuwen. Mijn zoon was een weekendje bij zijn zus in Bristol geweest, en we ontmoeten elkaar in Bath, waar ik voor een super zalig weekend met mijn lief zat. Enfin, allemaal hartstikke gesselieg in ieder geval. Hij zou de volgende dag weer met zijn auto naar huis. Belde ik hem die ochtend bleek dat hij maar een paar uurtjes had geslapen, natuurlijk feest op met zijn zus!. Hij klonk zo moe, ik zei al, blijf nog een nachtje in Bristol, maar dat wilde hij niet horen. Ik was dus ook als de dood dat hem wat zou overkomen want je hoeft maar voor een luttele sekonde je concentratie te verliezen op de snelweg en ze dragen je weg...tis allemaal goed gekomen maar ik heb hem wel even mijn ongezouten mening hierover gegeven....
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Mootje 2010-03-23 09:54:11

                                    

                                    Wees je beschermengeltje maar heel dankbaar; hier ben je héél goed vanaf gekomen!
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x



x
x
x
x