Kopje thee

We sniffen, kuchen, hoesten, snuiten en rochelen gezellig met z’n allen. Daniël begon en nu doen we allemaal mee. Mijn hoofd zit vol met watten. Het geeft me een idee hoe de jongens zich moeten voelen zodat ik iets meer geduld heb ’s nachts. We zetten een extra doos met zakdoekjes op tafel, eten een extra sinasappel en gaan gewoon door: we zijn verkouden op z’n Nederlands.

 

Terwijl ik door die watten heen naar het beeldscherm van de laptop tuur, belt een Britse vriendin. Ze woont bij ons in de wijk, we kennen haar en haar gezin nog uit Virginia. ‘What’s wrong with you?’ roept ze uit.

‘Een beetje verkouden’, reageer ik en haal mijn schouders op, ook al kan ze dat niet zien. Aan het einde van ons gesprek over Julian z’n verjaardagsfeestje van aanstaande zaterdag, komt ze erop terug: ‘Wat jij nodig hebt’, zegt ze bezorgd, ‘ is een middagje op de bank met een nice cup of tea!’ Ik had het kunnen weten: het Britse kopje thee is de oplossing voor al je problemen.

Als we ophangen voel ik me een beetje slapjes. Klinkt m’n stem echt zo slecht? Ik hoest een paar keer en voel dat m’n oren dicht gaan zitten. Als ik slik doet m’n keel eigenlijk toch wel erg zeer. Zaterdag is Julian z’n feestje, dan moet ik er wel staan.

Zou een kopje thee werken of heb ik drastischere maatregelen nodig? Ik kies voor de Amerikaanse oplossing, stap in de auto en rij naar de drogist om medicijnen te kopen. Heftige medicijnen om gehoest en geproest tegen te gaan die je zonder recept kan krijgen. En ze werken nog ook.