Femke – Déjà vu

De band tussen mij en mijn ouders is goed, vind ik. We bellen, mailen en de ene keer reis ik af naar Harderwijk, de andere keer komen zij in Amsterdam eten. We praten dan bij over wat er de afgelopen tijd is gebeurd, wie er zwanger of ziek is geworden en hoe het met mijn broertje in Suriname gaat. Natuurlijk is het contact veranderd sinds ik het huis uit ben. Toen ik nog thuis woonde, namen we onder het avondeten de dag door en gingen we daarnaast onze eigen gang. Als ik nu naar mijn ouders ga, voelt het meer alsof ik op bezoek ben. Het opvallende daaraan is dat hoe langer het geleden is dat ik ben geweest, hoe meer taartjes en toastjes met zalm er zijn. En hoe meer aandacht ik krijg. En I love aandacht. Laatst had ik na een tijd lang hard werken en te veel bij Reinier op schoot zitten heel erg behoefte aan een overdosis van die aandacht. Ik besloot een paar dagen bij mijn ouders te gaan logeren. Net zoals toen ik nog studeerde en in de weekenden thuiskwam. Mijn ouders, vooral mijn moeder, stonden te juichen, dus ik reisde af naar de Veluwe. Zoals verwacht stonden de thee en koekjes al klaar en aten we ’s avonds mijn lievelingskostje. Alle oren waren op mij gericht en ik kon naar hartenlust kletsen. De middag uit, de avond in. Flesje wijn erbij, mijn vader die om een uur of elf aftaaide en mijn moeder en ik die het (maar liefst!) half één maakten.

Ik begon me af te vragen waarom ik ooit deze veilige haven was uitgevaren. Maar toen kwam de morgen. Zaterdagmorgen. Om half tien denderde mijn moeder al door het huis. Déjà vu. Zonder kloppen kwam ze mijn kamer binnen. Déjà vu. Om ongegeneerd haar haar te gaan föhnen. Déjà vu. En om twaalf uur (ik houd nu eenmaal van lang slapen) kwam ze mijn kamer binnen met de opmerking: “Ga je d’r nog uit komen vandaag?” Déjà vu. Toen ik vervolgens beneden kwam en durfde te vragen of er nog iets lekkers te ontbijten was (bijvoorbeeld een bagel met roomkaas en zalm), keek mijn moeder me verontwaardigd aan en beet me toe: “Er is brood. En kaas.” Het drong langzaam tot me door dat het einde van de extreme aandacht voorbij was. Geen lekkernijen meer. Het motto ‘doe maar gewoon’ gold weer als vanouds. Door die ene nacht op mijn oude kamer leek het alsof ik nooit was weggeweest. En plots waren zij weer de verstandige ouders en was ik weer het rebelse kind.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

arjam 2010-03-29 23:14:49

ook ik reageer net als geertjeF,maar ik herken dit ook wel weer van wat mijn dochters doen als ze een weekendje ofzo thuiskomen.
En ja s'avond's een wijntje drinken en lang opblijven is hardstikke leuk(wij doen dat ook) maar...s'morgens koffie met papa en mama is ook speciaal,wat lekkers erbij enzo,daarna even samen een paar boodchappen ofzo en daarna rommelen we wat aan.fietsen of wat dan ook.
Lekker eten is ook op het lijstje....allemaal samen ..net als vroeger....
Het hele weekend is speciaal ik probeer het zo fijn mogelijk te maken en de meiden doen hun best voor mij zo dat we het samen leuk hebben,en niet alleen de dochter.
Daarna zij weer naar huis en wij weer alleen thuis prima toch..en iedereen had het hartstikke leuk,we kijken al weer uit naar de volgende keer.

Femke ik denk dat jij verschrikkelijk egoistisch bent en ik hoop dat je jezelf nog eens tegen komt,immers je kunt niet alleen gelukkig zijn,gelukkig maken....daar gaat het om.

He wat een gezeur,ik stuur het berichtje toch maar,mischien heeft iemand er wat aan.

geertjeF 2010-03-27 10:36:08

Tuurlijk gizmo, trouwens zei ik dat ik volwassen was op mijn 25ste?
Ik zei dat ik de verantwoordelijkheid van een baby had op die leeftijd.
Maar op mijn 30ste voelde ik me wel al wat afgeronder ja en begreep ik dat de wereld allang niet meer om mij draaide. Iemand die columns voor een nationaal blad schrijft moet, vind ik hoor, persoonlijke mening, iets meer in huis hebben dan alleen maar zichzelf. En als het wel over je eigen leven gaat dan zou ik als moeder, vriend of vriendin van die persoon mijn gedachten hebben wanneer iemand mij dan zo ongegeneerd negatief in een blad zet. Dat vind ik een beetje slap.
En vooralsnog reageerde ik altijd positief op Femke, maar ik vond deze column gewoon te ver gaan......c'est la vie.........

gizmo_21_11 2010-03-27 08:51:45

Nou, GeertjeF, dat jij al volwassen was en de zorg voor een kind had op je 25e, is heel fijn voor je. Maar sommige mensen zijn daarin laatbloeiers. Ik vind dat jij wel een heel hard oordeel velt over iemand die zijn leven anders beleeft dan jijzelf. En ja, je hebt de vrijheid om je eigen mening daarover te hebben, net zoals ik de vrijheid heb om daarop weer te reageren. En voor wat betreft het hier nooit komen: ik lees alle columns hier elke week met veel plezier, maar dat wil niet zeggen dat ik het altijd nodig vindt om een reactie te geven. En ik lees vaker jouw reacties en persoonlijk snap ik niet waarom je Femke's columns nog leest, als je je er zo aan ergert en alleen maar het negatieve eruit kunt pikken.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.