Als je aanleg hebt om dik te worden, dan ben je je hele leven gedoemd om te lijnen. Helaas ben ik ook één van die zielen die daarmee behept is. De eerste herinneringen die ik heb aan lijnen, dateren van mijn middelbare schooltijd. Zo rond mijn 15e jaar was ik een struise meid, met een stevige kont en bovenbenen en een volle boezem. Ik werd toen ook altijd al ouder geschat dan ik was. Uiteraard vol trots glom ik, als ik geschat werd op 21 jaar i.p.v. 15.
Ook altijd heel leuk als men vroeg of die aardige man met die donkerbruine ogen die in de slagerij stond mijn man was, het was nl. mijn vader, die er voor zijn doen heel jong uit zag. Enfin, dat stevige groeide uiteindelijk naar dik. Want op een gegeven moment word je aangeduid als stevig, zo bij een kilo of 80/85, maar nader je de 95 of klim je over de 100, ja dan wordt het dik, zo niet moddervet.
Inmiddels uitgegroeid tot een jonge meid van 52 en na 1000 diëten die natuurlijk altijd wel hielpen, maar na beëindiging waarvan, het resultaat ook heel snel teniet werd gedaan, was het opnieuw tijd om eens wat aan het esthetisch voorkomen te doen.
Na een relatie/huwelijk van bij elkaar 20 jaar en daarna een latrelatie van 3 jaar was ik weer single en dat zijn de momenten om je te bezinnen en aandacht aan jezelf te gaan besteden.
Nou heb ik altijd al, tenminste zolang als ze als dieet goeroe bekend is geworden, een hekel gehad aan Sonja Bakker. Niet dat ik haar persoonlijk ken, maar zo’n bijdehante tante van het West Friese platteland, met haar boeren tongval en haar poldercharme waarmee ze de goddelijke Rick Felderhoff verleidde, heeft gewoon niet mijn persoonlijke sympathie. Bovendien is haar dieet niet veel anders dan het puntendieet, weight watchers of een 1000 calorieën dieet. Dus Sonja werd sowieso niet tot mijn privé dieet goeroe gebombardeerd.
Ik begon dus vol goede moed aan het Atkins dieet. Het dieet dat mijn in het verleden meerdere keren vele kilo’s had doen verliezen en waarbij je toch heerlijk kan genieten van gebakken eieren met spek en mayonaise, garnalen met avocado en Franse kazen te kust en te keur, zolang je het goddelijke stokbrood er maar niet bij eet. Een kostelijk dieet zou ik zo zeggen. Om het anders te noemen een ‘Schijt aan Sonja dieet’.
Waarschijnlijk was ik toch niet zo gemotiveerd, want na 2 kilo stopte het afvallen. Wellicht toch iets te veel koolhydraten genuttigd, zo stiekem weg. Vol goede moed was ik ook weer naar de sportschool gegaan, want een goed dieet werkt natuurlijk nog beter met een beetje lichaamsbeweging.
Sjokkend over de loopband, met moeite enig transpiratievocht naar buiten persend kwam ik een vriendin tegen. “Hoi Nic, jij ook weer eens hier?” Ja meid, je ziet het, het moet weer eens gebeuren. De zomer komt er aan en je wilt toch over de golfbaan niet voor vast obstakel aangezien worden”. “En….. welk dieet doe je?” “Atkins, koolhydraatarm is de trend op het moment hè, maar de resultaten zijn momenteel minimaal, het lukt niet deze keer!” “Dan moet je naar Dirk”. “Dirk????”
Ik kreeg een hele uiteenzetting over Dirk en zijn Cambridge Dieet. Je neemt ’s morgens een shake, ’s middags een reep en ’s avonds een soepje. Et voila, dat is het!! Geen haar, maar dan ook werkelijk geen haar op mijn hele lichaam die ook maar een moment zou overwegen om op zo’n achterlijk dieet te gaan, waarbij je nog minder dan de hoeveelheid van een normale warme maaltijd over een hele dag mag eten. NO WAY!!!!!
Enfin, vriendin zei me nog maar eens goed na te denken en eens een kijkje te nemen op de website van het Cambridge dieet. Zo gezegd zo gedaan, want ja een mens blijft natuurlijk nieuwsgierig.
Alle kritieken waren lovend! De een was nog meer afgevallen dan de ander. Logisch natuurlijk, een verhaal van een loser die er dikker van geworden was (voor zover dat überhaupt mogelijk is) zetten ze natuurlijk niet op een website. De kosten voor het dieet vielen ook mee, € 50,00 per week ongeveer, nou dat eet je van AH of C 1000 ook wel op, dus daar hoef je het niet voor te laten.
Toch enigszins enthousiast geworden dacht ik bij mezelf, wat kan mij het schelen, ik ga het gewoon proberen. Als er na 2 weken niets af is, of ik vind het niet te doen, kan ik altijd stoppen. En zo gezegd zo gedaan. Ik belde naar Dirk en maakte een afspraak voor de eerstvolgende werkdag, een maandag eind mei.
Dirk was ook afgevallen via het Cambridge Dieet. Zo’n beetje 2 meter lang en nog steeds een robuuste verschijning, was met het dieet zo’n 40 kilo afgevallen. Dat gaf de burger natuurlijk moed.
Na een uiteenzetting van de bedoelingen van het dieet kreeg ik een groot gedeelte van het uitgebreide assortiment mee naar huis. Shakes: chocolade, butterscotch, banaan, aardbei, vanille, bosbessen, cappuccino, het waren er heel wat. Zo ook de repen met o.a. sinaasappelsmaak, chocolade, toffee, caramel en crunchrepen met pinda en cranberry’s. Het soep assortiment was wat bescheidener, tomaat, groente, kip-champignons, champignon en oriëntal chili. In ieder geval was er wat te kiezen.
Het onvermijdelijke kwam natuurlijk aan het eind. De weegschaal!!! Gelukkig was het mooi weer en ik had een luchtig niemendalletje aangetrokken, zodat mijn outfit in ieder geval geen gewicht in de schaal zou leggen. Niet dat dat enige invloed gehad zou hebben, want de schaal sloeg door tot ver over de 100. IJdele vrouw als ik ben, laat ik me natuurlijk niet verleiden tot het noemen van een gewicht wat niet zou misstaan bij een Zumo worstelaar. Als je enigszins kan rekenen, kan de nieuwsgierige lezer zelf wel ongeveer uitrekenen wat het aanvangsgewicht was na mijn hele verhaal gelezen te hebben.
De ongelooflijke wonderbaarlijke slimme weegschaal kon zelfs mijn vocht en vetpercentage meten en natuurlijk waren dat ook geen waardes waar je trots op kan zijn. Never mind, de wil tot afvallen was er en het kon natuurlijk alleen maar beter worden.
Vol goede moed begon ik de volgende ochtend aan de shake. Blèèèh, wat viel dat tegen. Ik ben niet zo van de milkshakes, want dat was waar het op leek, maar ik had op advies van Dirk de shake over de ochtend verspreid opgedronken, met als gevolg dat het ‘kostelijke’ nat lauw werd en daardoor niet te drinken was (in mijn optiek althans). Triest keek ik naar de volle doos met de gekleurde zakjes shake en soep en bedacht me dat het misschien toch niet mijn ding was. Maar ja, ik had natuurlijk flink geïnvesteerd en om de hele boel in de grijze container te deponeren, dat was voor een arme gescheiden vrouw als ik geen optie. Er zat niets anders op dan gewoon de doos leeg te maken. Gelukkig werd de nare ervaring met de shake goed gecompenseerd met de reep, want die was verrukkelijk, sterker nog, daar had ik er wel 2 van gelust. Maar ja, de hoeveelheden waren aangepast aan de dagen te gaan, dus er waren geen extraatjes. ’s Avonds het soepje, nou dat was ook niet echt om over naar huis te schrijven, maar ach, ik kon er aan wennen.
Na me door de eerste dagen geworsteld te hebben, begonnen de shakes, repen en soepjes me wat beter te smaken. De eerste twee dagen voelde ik me werkelijk als een krant, maar na een paar dagen (nadat alle koolhydraatresten mijn lichaam uit gebannen waren) begon ik me kiplekker te voelen. Sterker nog, ik had een energie als een paard. Vrolijk ging ik naar de sportschool, waar ik mij geheel en al uitleefde, kwam thuis, maaide het gras, deed het huishouden en ging daarna nog een stukje fietsen voor de broodnodige variatie. Kortom, het was halleluja!!
Na een weekje mocht ik opnieuw bij Dirk op de schaal en opgetogen ging ik dit keer heen. Niet onterecht, na 1 week was ik 4,5 kilo kwijt. Dat was mijn tempo van afvallen, go on girl!!!!
Vol goede moed begon ik aan week 2. En wederom werd ik niet teleurgesteld. De 4,5 kilo van die week daarvoor werd niet geëvenaard, maar dat zou ook niet normaal geweest zijn, maar er was toch weer 2 kilo af. Leve het Cambridge dieet. Na 3 weken alleen Cambridge producten bereikte ik mijn eerste eetweek. Dat betekende ’s morgens een shake, ’s middags een reep en ’s avonds een goddelijke (koolhydraatarme) maaltijd. Het was tijdens een personeelsfeestje en ondanks de verleidelijke lunch kon ik mij beheersen en genoot van mijn reepje. Maar ’s avonds was de beloning groot. Ik begon met Carpaccio en daarna een heerlijk gegrild visje. Het was echt een koningsmaal en een geweldige beloning na een maand van Cambridgen. Het toetje liet ik staan, maar dat kostte me ook geen enkele moeite. Tijdens al die weken had ik absoluut geen honger gehad, barstte ik van de energie en had ik ook geen behoefte om te snoepen.
Na een paar dagen een normale maaltijd ’s avond te hebben genuttigd, viel het me absoluut niet moeilijk om weer terug te schakelen naar de soepjes. Zo vond ik voor mezelf een modus om warme maaltijden met soepjes af te wisselen en zelfs af en toe een lunch in plaats van een warme maaltijd te nemen.
Na een maand was ik dik 8 kilo kwijt en hoewel het daarna toch iets minder hard ging, was ik, toen ik op vakantie ging in juli, rond de 96 kilo.
Dat betekende dat er wel het een en ander veranderd moest worden in de garderobe. Nieuwe hippe shirts en broeken en zelfs op de markt in Spanje een heuse bikini!!! gekocht. (Al 20 jaar niet meer aangehad!!) In oktober bereikte ik de magische grens van 80 kilo. En alhoewel ik me als streef gewicht zo tussen de 80 en de 85 kilo had opgelegd ging het nog steeds lekker en de 75 kilo lonkte. Eind november was het zover, op mijn eigen weegschaal woog ik 74,9 kilo en was ik 35 kilo kwijt (en nu maar rekenen dames!).
Inmiddels is het half maart en schommel ik nog steeds rond de 75 kilo. Af en toe wat meer en soms wat minder. Van bloesjes heb ik maat 38/40 en van broek maat 40/42, het is afhankelijk van welke makelij het kledingstuk is. In ieder geval ben ik geen klant meer bij de grote maten winkel, hoewel ik me daar altijd prima gevoeld heb.
Af en toe kom ik mensen tegen die ik al een hele tijd niet heb gezien, die herkennen me dan niet, dat is lachen. Het leuke is dat je nu mensen leert kennen, die niet weten dat je ooit heeeeeeel dik bent geweest. Als je dan zegt dat je 35 kilo bent afgevallen staan ze je heel raar aan te kijken.
Natuurlijk is mijn figuur niet perfect. Ik heb vel over op plaatsen waar ik het liever niet heb, maar helaas het Rode Kruis ziekenhuis wilde geen buikwandcorrectie sponsoren tegen inlevering van het overtollige vel. Mijn bovenbenen mogen van mij nog wel een paar centimeter krimpen, maar ja, liposuctie is ook niet je dat! Dus voorlopig doe ik het maar met het lijf dat ik nu heb. En je hoort mij niet klagen.
Dit alles was natuurlijk niet gelukt zonder de bezielende coaching van Dirk. In al die maanden dat ik bij Dirk kwam, was hij altijd enthousiast en stimulerend. Nou ben ik tot eind september alleen maar afgevallen, soms een paar kilo’s, maar soms ook wel een paar ons. Pas na een vakantie van een week in Frankrijk, waar ik me toch behoorlijk goed aan het dieet had gehouden en ook nog flink had gesport was ik een kilo aangekomen, die er overigens ook zo weer af was. Maar Dirk geloofde vanaf dag 1 in het feit dat ik 75 kilo zou kunnen wegen. En hij heeft gelijk gehad!!!
Dus dames (en heren), afvallen????? Dan moet je naar Dirk…………………….
