Femke – Samenwonen is meestal leuk

Gesprek van de dag

Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam. Femke droomt ervan om een hippe moeder te worden.

Meestal is het leuk. Samenwonen. Sinds Reinier en ik elke nacht hetzelfde bed delen, vind ik bijvoorbeeld het ritueel ‘slapengaan’ echt iets om me op te verheugen. Was het vroeger nog saai om je los te rukken van je bezigheden om je in je eentje terug te trekken op je kamer, met een geliefde wordt het bedritueel een stuk gezelliger. Ik vind het vooral leuk om, in slaap vallend, de dag door te nemen en gekke anekdotes aan elkaar te vertellen. Toch is er zeker ook een nadeel aan samenwonen. Je hebt je huis nóóit meer voor jezelf. Of in ieder geval: bijna nooit meer. Op de een of andere wonderbaarlijke wijze is het namelijk zo dat Reinier en ik altijd op dezelfde avonden weg en thuis zijn. Als we er zijn, zijn we dus samen. En van dat constante samenzijn word ik soms knettergek. Dan schreeuwt mijn ziel om een paar uurtjes alleen te zijn. Natuurlijk pas ik wel op om dat te zeggen, want dan is het meteen ruzie in de tent. Ik wacht altijd rustig af.

En ja hoor, vorige week dinsdagochtend kondigde mijn lief aan dat hij onverwacht avonddienst had en pas rond middernacht thuis zou komen. Als goede vriendin zei ik heel neutraal: “Oké, schatje, werkze! Ik ben waarschijnlijk nog wel wakker als je thuiskomt”, maar mijn hart maakte een onbeschaamd sprongetje.

Die avond kwam ik thuis in een stil huis. Ik ging op de bank zitten en nam even de tijd om op een rijtje te zetten wat ik allemaal ging doen met deze plotselinge vrijheid: een diepvriespizza in de oven stoppen (vindt hij vies en ongezond), plassen met de toiletdeur open (dat doe ik normaal niet, daar schaam ik me voor), Goede Tijden, Slechte Tijden kijken (zonder dat hij begint te zuchten), mijn lievelings-cd van de Backstreet Boys keihard draaien (zonder dat hij geërgerd het volume lager draait) en anderhalf uur bellen met mijn beste vriendin om intieme details over onze relaties door te nemen (gaat hem gewoon niks aan).

Maar terwijl ik van de bank opstond om mijn jas uit te doen, hoorde ik bekende voetstappen op de trap. Met een ruk ging de deur open en daar stond Reinier: “Ze hadden me toch niet nodig vanavond!” En toen kon ik me ineens niet meer inhouden. Schaamteloos teleurgesteld reageerde ik: “Hè, neeeeejjjjjjj hè??
Ik heb dit huis even voor mezelf nodig!!”
Wat denk je? Ruzie in de tent!

Meer columns

x

Olgashanghai 2010-04-20 20:23:23

Dank je Niejel, dat deed me goed!

niejel 2010-04-19 12:23:18

Zo herkenbaar! Donderdagochtend deed manlief de mededeling, dat hij 's avonds een meeting had, hij hoefde niet mee te eten en zou pas laat thuis zijn.
Ik bijtijds met de kinderen aan tafel, zodat ze echt op hun geplande bedtijd in bed lagen en om 19.30 zat ik met een kop thee en een stuk chocolade voor DWDD. Onder de intro bedacht ik wat ik allemaal zou gaan doen die avond. Met m'n vriendin bellen voor 1 1/2 uur of zo, maar eerst even de benen ontharen (de lente kwam eraan), en dan tussendoor nog even mijn favoriete kwis kijken.
Voordat Matthijs met zijn programma op de helft was hoorde ik gemorrel aan de achterdeur, ik sprong op en ging even kijken wat er loos was in de tuin. De teleurstelling moet van mijn gezicht af te lezen zijn geweest toen manlief ineens voor 20.00 uur al thuis was, en vroeg of er nog iets te eten was. Weg heerlijk avondje voor mezelf.
Maar er is hoop! Per volgende week loopt zijn detacheringsklus af en gaat hij weer terug naar het hoofdkantoor. Dat betekent langere dagen van huis, geen gezamenlijke avondmaaltijden met de kinderen meer, maar wel ook dienstreizen van 2 tot 5 dagen naar oorden in heel Europa. Dan kan ik zo maar rekenen op 1 tot 4 avonden mijn huis, mijn tv en mijn telefoon. Zo'n 3 a 4 keer per jaar. Kijk er nu al naar uit. Heerlijk als hij dan weer terug is, maar even alleen heb ik de laatste drie jaar wel gemist, 10 jaar lang had ik zo af en toe die vrijheid, heerlijk.


Later toegevoegd:
Waarmee ik niet wil zeggen dat ik Olga benijd. Zij staat er zo te zien ook alleen voor in moeilijke tijden, en viert verjaar- en feestdagen ook zonder haar man. De mijne is er gelukkig wel op belangrijke dagen en in moeilijke tijden. Bij de laatste ziekenhuisopname van onze jongste was hij ook op dienstreis, maar wel binnen 4 uur in Nederland.
Olga, sterkte ermee, dat je zoveel alleen bent.

Olgashanghai 2010-04-19 09:51:14

Tja, met mijn man elke 6-8 weken van huis en dan een weekje hier denk ik dan heel oneerbiedig: verwend kreng! Sorry hoor.... Wacht maar tot je ooit kinderen hebt, dan mis je hem gegarandeerd, want dan moet je alles alleen oplossen, zeker bij mij, als er ook nog veel tijdsverschil is waar hij zit en waar wij zitten!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x
x
x
x